Supreme Court dismisses appeal rejected for insufficient court fee payment by professional counsel.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal because the required court fee was paid in an incorrect amount, falling short of the statutory obligation. Although the appellant's lawyer admitted the underpayment and suggested the court should either demand full payment or proceed with a reduced claim, the court rejected this argument. The decision rests on the principle that any fee paid below the legal requirement fails to satisfy the fiscal duty owed to the state, leaving no legal basis for the appeal to be entertained.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 1302 § 1-5 k.p.c. in the form of the Act of 8 July 2005 on court costs in civil matters; Payment of court fees in an amount lower than the due amount does not constitute proper payment and results in the automatic rejection of the appeal without summons.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 23/07
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Powiatu K. reprezentowanego przez Dyrektora
Domu Pomocy Społecznej w K.
przeciwko Przedsiębiorstwu Projektowo-Produkcyjnemu "E." sp. z o.o.
z siedzibą w K. oraz Z. P.
o zapłatę,
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym
w dniu 26 kwietnia 2007 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 listopada 2006 r.,
oddala zażalenie i zasądza od strony powodowej na rzecz
pozwanej Spółki kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem
zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił, wniesioną w dniu
12 maja 2006 r. przez pełnomocnika powoda, którym jest adwokat, apelację od
wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 lutego 2006 r., stwierdzając, że apelacja
nie została opłacona należną opłatą, bowiem zamiast kwoty 3 043 zł uiszczona
została kwota 3 000 zł.
W zażaleniu, zawierającym wniosek o „uchylenie tego postanowienia
i rozpoznanie wniesionej apelacji”, pełnomocnik powoda przyznał, że „wpis został
wniesiony o 43 zł za mały”. Podniósł, że „w takiej sytuacji należało albo wezwać
powoda do uzupełnienia wpisu, albo rozpatrzyć powództwo z umniejszoną kwotą”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Opłata
uiszczona w niepełnej wysokości nie jest należną opłatą.
(zob. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2003 r., III CZ
94/03, niepubl., z dnia 18 lutego 2005 r., V CZ 182/04, niepubl. oraz z dnia
23 sierpnia 2006 r., I CNP 44/06, niepubl.).
Skutki nienależytego uiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków
zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa obecnie
art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie
opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika
patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,
skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na
orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub
stosunkowej,
obliczonej
od
wskazanej
przez
stronę
wartości
przedmiotu
zaskarżenia (art. 1302 § 3 k.p.c.). Rygory procesowe będące konsekwencją
nieopłacenia
lub
nienależytego
opłacenia
środka
odwoławczego
przez
profesjonalnego pełnomocnika są konsekwencją wprowadzenia z dniem 2 marca
2006 r. zasady samoobliczania
i samoopłacania kosztów sądowych przez
zawodowych pełnomocników procesowych (art.1302 § 1 – 5 k.p.c. w brzmieniu
nadanym art.126 pkt 12 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych, Dz. U. Nr 167, poz.1398 ze zm.). Przedstawiona przez
autora zażalenia koncepcja „wezwania powoda do uzupełnienia wpisu albo
rozpatrzenia powództwa z umniejszoną kwotą” nie znajduje żadnych podstaw
prawnych, nie uwzględnia ponadto przyjętej w judykaturze i doktrynie zasady, że
każda opłata w wysokości niższej niż należna nie spełnia fiskalnego obowiązku
wobec Skarbu Państwa.
Podniesiona poza zarzutami zawartymi w zażaleniu okoliczność, że strona
powodowa zwolniona została od kosztów sądowych na podstawie art. 8 ustawy
z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.
Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.), nie ma znaczenia dla oceny bezskuteczności
zażalenia, skoro w świetle mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 8 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych strona powodowa, po wydaniu
wyroku przez sąd pierwszej instancji (verba legis „danej instancji”) już nie korzysta
z ustawowego zwolnienia od kosztów (art.149 ust.1).
Z przytoczonych względów zażalenie, jako nieuzasadnione, podlegało
oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania
zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art.108 § 1, art. 3941
§ 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
db