Supreme Court dismisses cassation appeal for rejecting late appeal as non-substantive ruling in real estate registration case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by K.M. against the Second Instance Court's decision to reject her late appeal. The appellant argued that the rejection order was a substantive ruling warranting cassation, but the Court held it was merely formal. The decision was invalid because the appellant missed the deadline for a formal objection and filed a cassation appeal personally, violating the mandatory requirement for legal representation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 w zw. z art. 3942 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 w zw. z art. 3986 § 2 in fine w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.: A decision rejecting an appeal filed after the deadline is a formal ruling, not substantive; failure to file a timely objection and violation of legal representation rules render a cassation appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 228/24 POSTANOWIENIE 30 października 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 30 października 2024 r. w Warszawiezażalenia K.M.na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiuz 15 maja 2024 r., IV WSC 13/24 (IV Ca 792/23),w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.z udziałem K.M.o wpis, oddala zażalenie. (M.M.)
UZASADNIENIE
Uczestniczka K.M. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu, którym odrzucono skargę kasacyjną uczestniczki od postanowienia tego Sądu odrzucającego apelację uczestniczki w sprawie o wpis w księdze wieczystej zainicjowanej wnioskiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca zakwestionowała przy tym ocenę, że postanowienie w przedmiocie odrzucenia apelacji nie jest postanowieniem co do istoty sprawy, a w konsekwencji: że nie przysługuje od niego skarga kasacyjna.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało oddaleniu.Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie – w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego – przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Sprawy o wpis są sprawami z zakresu prawa rzeczowego, wobec czego dla dopuszczalności skargi rozstrzygające znaczenie ma to, czy postanowienie w przedmiocie odrzucenia apelacji (z uwagi na wniesienie jej po terminie) było postanowieniem co do istoty sprawy. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest jednak oczywiście negatywna – odrzucając apelację sąd nie bada w ogóle istoty sprawy, a tym bardziej: nie rozstrzyga jej. Przeciwnie, jest to orzeczenie o charakterze czysto formalnym (zob. postanowienie SN z 28 marca 2024 r., III CZ 206/23, i przywołane tam orzecznictwo).Skarżąca miała przy tym możliwość wniesienia zażalenia (nie: skargi kasacyjnej) na postanowienie w przedmiocie odrzucenia jej apelacji – stosownie do art. 13 § 2 w zw. z art. 3942 § 1 k.p.c. Została o tym pouczona przez Sąd drugiej instancji (zarządzenie – k. 333, pouczenie – k. 334, doręczenie – k. 336).
Nie skorzystała jednak z tej możliwości, zamiast tego wnosząc adresowane do Sądu Najwyższego pismo wyraźnie oznaczone jako skarga kasacyjna. Co istotne, zostało ono złożone w terminie właściwym dla skargi kasacyjnej, lecz już po upływie terminu na złożenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia apelacji. Ewentualne potraktowanie tego pisma jako zażalenia przez Sąd Okręgowy nie zmieniłoby zatem sytuacji skarżącej. Na marginesie należy również zauważyć, że sporna skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu nie tylko z powodu rodzaju zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz również z uwagi na art. 871 § 1 w zw. z art. 3986 § 2 in fine w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Uczestniczka wniosła ją bowiem osobiście, z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.][ał]