Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 22/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for late cassation appeal due to lawyer's legal error on court fees.

Numero d'incarto III CZ 22/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a cassation appeal filed late due to unpaid fees. The appellant's lawyer incorrectly paid a lower fee for establishing a land registry entry instead of the higher fee required for entering property ownership rights. The court held that a professional lawyer's mistake regarding statutory fee amounts constitutes a legal error, not a lack of fault under the relevant procedural law, thus barring the restoration of the deadline.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 42 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 44 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c.: A professional lawyer's error in calculating or paying the correct court fee for a procedural act constitutes a legal fault that precludes the restoration of the filing deadline.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal filing deadline professional fault court fees land registry entry property ownership procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 § 1 k.p.c.
zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 168 § 1 k.p.c. przez błędną i wysoce
Art. 380 k.p.c.
zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 380 w związku z art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
i art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 3986 § 2 k.p.c.
podlegał oddaleniu, a skarga kasacyjna odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Art. 42 ust. 1 u.k.s.c.
w wysokości 200 zł, określonej w art. 42 ust. 1 u.k.s.c. W tej sytuacji kwestia
Art. 44 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c.
zł, pobieraną zgodnie z art. 44 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 168 k.p.c
dlatego trzeba uznać, że przewidziana w art. 168 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
podlegał oddaleniu, a skarga kasacyjna odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).
art. 168 § 1 k.p.c
zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 168 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 22/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa-Starosty K.

przeciwko J. B.-B., T. G. i W. B.

o założenie księgi wieczystej i wpis prawa własności,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 26 kwietnia 2007 r.,

zażalenia uczestniczki J. B.-B.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 28 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

skargę kasacyjną uczestniczki J. B. – B., stwierdzając, że skarga ta nie została

należycie opłacona, gdyż pełnomocnik uczestniczki wniósł opłatę stałą w kwocie 60

zł, pobieraną zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”)

od wniosku o założenie księgi wieczystej, podczas gdy, zgodnie z art. 42 ust. 1 tej

ustawy, powinien uiścić opłatę stałą w kwocie 200 zł, należną od wniosku o wpis w

księdze wieczystej prawa własności (art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).

Uczestniczka zaskarżyła postanowienie odrzucające skargę kasacyjną

zażaleniem, a ponadto złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia

opłaty i wniosła prawidłowo opłaconą skargę kasacyjną.

Zażalenie

uczestniczki

zostało

przez

Sąd

Najwyższy

oddalone

postanowieniem z dnia 6 lipca 2006 r.

Z kolei postanowieniem z dnia 28 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił

wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i wniesioną skargę

kasacyjną odrzucił. Stwierdził, że przyczyną uchybienia terminowi była pomyłka

pełnomocnika

uczestniczki

co

do

wysokości

należnej

opłaty. Warunkiem

uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest natomiast brak winy osoby,

która uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej. Zdaniem Sądu

Okręgowego, w zakresie wiedzy prawniczej nie można powoływać się na brak winy,

dlatego trzeba uznać, że przewidziana w art. 168 k.p.c. przesłanka braku winy nie

została w sprawie wykazana. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu

podlegał oddaleniu, a skarga kasacyjna odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną uczestniczka

zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 168 § 1 k.p.c. przez błędną i wysoce

formalistyczną

wykładnię,

polegającą

na

nieuwzględnieniu

obiektywnych

i całkowicie nowych okoliczności związanych z charakterem rozstrzygnięcia

i wymierzeniem opłaty, oraz art. 14 ust. 1 i art. 23 ust. 2 u.k.s.c. przez ich

pominięcie, mimo że w świetle tych przepisów wniesiona skarga kasacyjna

podlegała opłacie stałej w wysokości 40 zł. W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i nadanie złożonej skardze kasacyjnej dalszego biegu

ewentualnie przekazanie sprawy, w zakresie wniosku o przywrócenie terminu, do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści złożonego zażalenia wynika, że żaląca kwestionuje stanowisko Sądu

Okręgowego dotyczące wysokości opłaty należnej od wniesionej skargi kasacyjnej,

a „z ostrożności” także postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uszło uwagi żalącej, że Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 marca 2006 r., rozstrzygnął już kwestię

wysokości opłaty należnej od wniesionej przez nią skargi kasacyjnej i zaaprobował

wyrażone w tym postanowieniu stanowisko, że skarga podlegała opłacie stałej

w wysokości 200 zł, określonej w art. 42 ust. 1 u.k.s.c. W tej sytuacji kwestia

wysokości należnej opłaty nie podlega już ponownemu badaniu.

Sąd Najwyższy – rozpoznając zażalenie na postanowienie sądu drugiej

instancji odrzucające skargę kasacyjną – na wniosek strony, rozpoznaje również te

postanowienia sądu drugiej instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze

zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 380 w związku z art. 398 21

i art. 3941 § 3 k.p.c.). Do takich postanowień należy postanowienie oddalające

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej czy do uiszczenia

należnej od niej opłaty.

Kwestionując prawidłowość postanowienia o odmowie przywrócenia terminu,

żaląca podniosła, że jest ono wyrazem daleko posuniętego formalizmu,

nieodpowiadającego rzeczywistym intencjom art. 168 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy nie

uwzględnił bowiem, że błąd dotyczący wysokości opłaty wynikał z całkowitej

nowości przepisów i stanowił pomyłkę, która jest rzeczą ludzką.

Odnosząc się do tego zarzutu, trzeba przypomnieć, że, zgodnie z art. 168 §

1 k.p.c., przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona nie dokonała

w terminie czynności procesowej bez swej winy. Brak winy strony w uchybieniu

terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy,

w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać

od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przykładowo, o braku winy można

mówić w wypadku choroby strony czy jej pełnomocnika, która uniemożliwia

podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób,

w wypadku klęski żywiołowej, katastrofy, czy w wypadku udzielenia stronie mylnej

informacji przez pracownika sądu.

W niniejszej sprawie przyczyną nieuiszczenia należnej opłaty od skargi

kasacyjnej nie były tego rodzaju przeszkody, lecz błąd popełniony przez

profesjonalnego

pełnomocnika,

który

–

wnosząc

skargę

kasacyjną

od

postanowienia oddalającego apelację od wpisu własności w księdze wieczystej –

niewłaściwie zastosował przepisy powołanej na wstępnie ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i zamiast opłaty przewidzianej

w art. 42 ust. 1 tej ustawy uiścił opłatę stałą w kwocie 60 zł, jaką, zgodnie z art. 44

ust. 1 pkt 1 u.k.s.c. pobiera się od wniosku o założenie księgi wieczystej. Tego

rodzaju błąd profesjonalnego pełnomocnika jest błędem w zakresie stosowania

prawa, który nie może stanowić podstawy do żądania przywrócenia terminu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814 w związku z art. 3941

§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.

jc