Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 20/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against court order awarding state-funded legal aid fees as non-appealable civil costs.

Numero d'incarto III CZ 20/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the lawyer's appeal against a lower court order awarding state-funded legal aid fees. The lawyer argued that the order was appealable under civil procedure rules regarding costs not decided by the first instance. The court ruled that such fee awards are public law obligations distinct from civil litigation costs and therefore fall outside the scope of appealable decisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1, § 2, § 3 k.p.c.; Art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze; Awards of state-funded legal aid fees constitute public law obligations and are not civil litigation costs subject to Supreme Court appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
state-funded legal aid civil procedure code appealable decisions court costs public law obligation legal aid fees Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
obowiązującego przed wejściem w życie zmiany art. 3941 § 1 k.p.c. polegającej na
Art. 3941 § 2 k.p.c.
oraz art. 3941 § 2 k.p.c. Zarzucił obrazę art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
zaskarżalnych na podstawie art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 39814 k.p.c.
oddalić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.
Art. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturze
wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu na podstawie art. 29 ust.
art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c
9 marca 2010 r., wskazując jako jego podstawę prawną art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
oraz art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 1 k.p.c
obowiązującego przed wejściem w życie zmiany art. 3941 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., który - jak wskazano - powinien być
art. 39814 k.p.c
oddalić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 20/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. R.-V.

przeciwko Z. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 czerwca 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

w Krakowie

z dnia 9 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 8 stycznia 2009 r. oddalił powództwo

powódki D. R. – V. skierowane przeciwko pozwanemu Z. D. o zapłatę

zadośćuczynienia za krzywdę. Powódka zaskarżyła powyższe orzeczenie apelacją,

którą Sąd Apelacyjny w […] oddalił wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r.

Pełnomocnik ustanowiony dla powódki przez sąd przygotował opinię o braku

podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu drugiej instancji i złożył

wniosek o przyznanie mu od Skarbu Państwa wynagrodzenia za udzieloną w tej

formie pomoc prawną.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r. uwzględnił wniosek

i przyznał pełnomocnikowi powódki wynagrodzenie w wysokości 854 zł, w tym 154

zł podatku od towarów i usług. Pełnomocnik zażalił się na to postanowienie,

domagając się jego zmiany przez zwiększenie należnego wynagrodzenia do kwoty

3.294 zł, w tym 594 zł tytułem podatku od towarów i usług oraz przyznanie kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Apelacyjny w dniu 9 marca 2010 r. odrzucił wniesione zażalenie,

ponieważ uznał, że postanowienie z dnia 18 lutego 2010 r. nie należy do orzeczeń

zaskarżalnych na podstawie art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c.

Pełnomocnik powódki wniósł z kolei zażalenie na postanowienie z dnia

9 marca 2010 r., wskazując jako jego podstawę prawną art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.

oraz art. 3941 § 2 k.p.c. Zarzucił obrazę art. 3941 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, że nie

uprawnia on do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów procesu

zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, mimo że od dnia

15 lutego 2010 r. zażalenie na takie orzeczenie przysługuje. Wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zażalenia pełnomocnika powódki

żądającego zmiany postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 18 lutego 2010 r.

poprzez zasądzenie wyższego wynagrodzenia za sporządzenie opinii. Skarżący

domagał się także przyznania kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący poszukuje podstaw do wniesienia odrzuconego zażalenia w treści

art. 3941 § 2 k.p.c., wskazując na częściową utratę mocy obowiązującej

tego

przepisu z dniem 15 lutego 2010 r. w związku z wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2009 r. (SK 10/09, Dz.U. z 2010, Nr 24, poz. 115).

Ponieważ jednak wskazywane orzeczenie odnosi się do stanu prawnego

obowiązującego przed wejściem w życie zmiany art. 3941 § 1 k.p.c. polegającej na

dodaniu regulacji dopuszczającej zażalenie na postanowienie o kosztach procesu,

które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a w momencie

wydawania przez Sąd Apelacyjny zaskarżonego postanowienia obowiązywał już

(od 22 maja 2009 r.) znowelizowany art. 394 1 § 1 k.p.c., ten przepis musi być

podstawa rozważań.

O sposobie potraktowania zażalenia pełnomocnika powódki decyduje

odpowiedź na pytanie, czy postanowienie orzekające o wysokości wynagrodzenia

pełnomocnika należnego mu od Skarbu Państwa za udzieloną z urzędu pomoc

prawną może być uznane za postanowienie „co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji”. Nie budzi bowiem

wątpliwości, że postanowienie z 18 lutego 2010 r. nie jest żadnym z pozostałych

zaskarżalnych postanowień, o jakich mówi art. 394 1§ 1 i § 2 k.p.c. Na pewno nie

stanowi postanowienia sądu drugiej instancji, odrzucającego skargę kasacyjną albo

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest

także postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, w której przysługuje

kasacja, ponieważ nie rozstrzyga poddanej pod osąd sprawy co do jej istoty.

Zagadnienie,

czy

rozstrzygnięcie

o

wynagrodzeniu

należnym

pełnomocnikowi z urzędu od Skarbu Państwa należy do orzeczeń o kosztach

procesu było już przedmiotem rozważań w orzecznictwie. W postanowieniu z dnia

17 listopada 2009 r. (III CZ 53/09, OSNC z 2010, nr 5, poz. 79) Sąd Najwyższy

wyjaśnił, że ciążący na Skarbie Państwa subsydiarny obowiązek wypłaty

wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz.

1188 ze zm.) oraz § 19-21 wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), a także

odpowiadające im przepisy rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców

prawnych, ma charakter publicznoprawny i nie jest obowiązkiem pokrycia kosztów

procesu w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących

tych kosztów. Świadczenie pomocy prawnej osobom, które z przyczyn materialnych

nie są w stanie samodzielnie zapewnić sobie fachowej reprezentacji przed sądem

jest działaniem dla dobra publicznego, umożliwiającym realizację w postępowaniu

cywilnym zasady równości i prawa do sądu.

Rozstrzygnięcie sądu o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

stronie

nie

jest

więc

orzeczeniem

w

przedmiocie

kosztów

procesu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07,

"Biuletyn SN" 2008, nr 4, s. 12 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego

z dnia 25 czerwca 2009 r., III CZP 36/09, OSNC 2010, nr 2, poz. 24). Z tych

względów nie można go też uznać za postanowienie "co do kosztów procesu"

w rozumieniu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., który - jak wskazano - powinien być

wykładany ściśle. Prowadzi to do wniosku, że także na gruncie nowej regulacji

przewidzianej w wymienionym przepisie, niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu

Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie przyznania od

Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu

w postępowaniu apelacyjnym.

Z przytoczonych względów zażalenie pełnomocnika powódki należało

oddalić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

jz