Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 2/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ruling on costs due to insufficient reasoning and failure to apply non-procedural cost rules.

Numero d'incarto III CZ 2/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision regarding litigation costs for the first instance, ordering the case to be remanded for a new ruling. The lower court had limited its reasoning to statutory citations without explaining why it deviated from the standard rule that each party bears their own costs in non-procedural proceedings. The Supreme Court held that such deviations require explicit justification based on the parties' financial situation, which the lower court failed to provide.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 520 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: The Supreme Court ruled that a lower court's decision to award costs in non-procedural proceedings, which deviates from the general rule of each party bearing their own costs, is invalid if the court fails to provide specific reasons justifying the exception.

Parole chiave

Generato dall'IA
non-procedural proceedings litigation costs insufficient reasoning remand for retrial financial situation legal aid costs procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 520 § 2 k.p.c.
ograniczył do przytoczenia art. 520 § 2 k.p.c. oraz § 2 i § 7 ust.
§ 2 i § 7 ust. 1 z związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Art. 102 k.p.c.
Zarzucając, że zostało ono wydane z naruszenie art. 102 k.p.c.,
art. 520 § 2 k.p.c
ograniczył do przytoczenia art. 520 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c
Zarzucając, że zostało ono wydane z naruszenie art. 102 k.p.c.,
art. 361 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c.
art. 520 § 1 k.p.c
postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 520 § 1 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 i 108 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 2/11

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSA Maria Szulc

w sprawie z wniosku C. M.

przy uczestnictwie W. P., J. P., K. P.,

T. H.-T., H. M. i Z. P.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 lutego 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 października 2010 r.,

uchyla postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 20

października 2010 r., w części dotyczącej rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania za pierwszą instancję (pkt II) i w tym

zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do

ponownego

rozpoznania,

pozostawiając

temu

Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił

postanowienie Sądu Rejonowego w K., którym uwzględniono wniosek o

zasiedzenie nieruchomości, w ten, że oddalił wniosek o zasiedzenie (pkt 1 I

sentencji postanowienia), zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki

postępowania W. P. kwotę 2196 zł brutto kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (pkt 1 II sentencji postanowienia), obciążył Skarb Państwa

kosztami opinii biegłego (pkt 1 III sentencji postanowienia) i zasądził od

wnioskodawczyni na rzecz uczestniczki W. P. kwotę 1098 zł brutto tytułem kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym

(pkt 2 sentencji postanowienia). Uzasadnienie rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania, zawartego w pkt 1 II sentencji postanowienia, Sąd Okręgowy

ograniczył do przytoczenia art. 520 § 2 k.p.c. oraz § 2 i § 7 ust. 1 z związku z § 6

pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1348 ze zm., dalej: „rozporządzenie MS”).

Postanowienie

w

części

zawierającej

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania za pierwszą instancję (pkt 1 II sentencji) zaskarżył pełnomocnik

wnioskodawczyni. Zarzucając, że zostało ono wydane z naruszenie art. 102 k.p.c.,

art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. i § 7 ust. 1 w związku z art. 361 k.p.c.,

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ograniczenie

uzasadnienia

zaskarżonego

orzeczenia

o

kosztach

postępowania do przytoczenia przepisów prawa nie pozwala odeprzeć zarzutów

skarżącej kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia. Sąd nie wyjaśnił,

dlaczego odstąpił od obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym zasady,

zgodnie z która z reguły obowiązek zwrotu kosztów postępowania między

uczestnikami postępowania nie istnieje, lecz każdy uczestnik ponosi koszty

postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 520 § 1 k.p.c.).

Wprawdzie

przytoczona

zasada

orzekania

o

kosztach

w

postępowaniu

nieprocesowym nie obowiązuje bezwzględnie (art. 520 § 2 i 3 k.p.c.), jednakże

odstąpienie od niej wymaga podania – co nie ma miejsca w sprawie – motywów tej

decyzji,

uzasadniających

zastosowanie

wyjątków

od

wspomnianej

zasady

orzekania o kosztach w postępowaniu nieprocesowym. Ze względu na sytuację

rodzinną i majątkową wnioskodawczyni, która stanowiła podstawę zwolnienia jej od

kosztów sądowych, niezbędne było także odniesienie się Sądu – co trafnie

zarzucono w zażaleniu – do możliwości nieobciążenia wnioskodawczyni kosztami

postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. Orzekając o zaskarżonych kosztach

postępowania, Sąd nie wyjaśnił także, dlaczego za podstawę ustalenia opłaty za

czynności pełnomocnika procesowego uczestniczki postępowania przyjął –

zdaniem skarżącej – nieprawidłowo ustaloną wartość przedmiotu sporu. Oczywiście

uzasadniony jest zarzut naruszenia przez błędne zastosowanie § 7 ust. 1

rozporządzenia MS, albowiem reguluje on stawki minimalne w sprawach z zakresu

prawa rodzinnego i opiekuńczego.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 i 108 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).