Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 18/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to non-existent court designation, ruling procedural error does not equal inadmissibility.

Numero d'incarto III CZ 18/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a retrial request. The appellant argued the District Court incorrectly treated a wrong court designation as a fatal defect making the appeal inadmissible. The Court held that while the designated appellate court did not exist, the appeal itself was formally valid and should have been transferred to the Supreme Court, not rejected outright.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.; Art. 370, 397 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. A defect in designating the competent court for an appeal does not render the appeal inadmissible; the court issuing the decision must transfer it to the correct authority unless the designated court is non-existent.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural defect inadmissible appeal wrong court designation transfer of appeal non-existent court retrial request civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że właściwy do rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucającego skargę o wznowienie postępowania jest na podstawie art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 130 § 1 k.p.c.
Uchybienie polegające na wadliwym oznaczeniu tego sądu nie jest brakiem formalnym zażalenia i nie podlega postępowaniu naprawczemu przewidzianemu w art. 130 § 1 zd.
Art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
130 § 1 k.p.c., a dotknięte nią zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, gdy zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 § 21 k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono w oparciu o art. 102 w zw.
art. 403 § 2 k.p.c
Sąd Okręgowy w N., odrzucił opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
Uchybienie polegające na wadliwym oznaczeniu tego sądu nie jest brakiem formalnym zażalenia i nie podlega postępowaniu naprawczemu przewidzianemu w art. 130 § 1 zd.
art. 397 § 2 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że właściwy do rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucającego skargę o wznowienie postępowania jest na podstawie art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący)‎SSN Iwona Koper (sprawozdawca)‎SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi S. M. o wznowienie postępowania w sprawie […] Sądu Rejonowego w Z. zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z dnia 25 września 2013 r. w sprawie z powództwa S. M.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w N.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2015 r.,‎zażalenia S. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 11 lutego 2015 r., oddala zażalenie i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz strony pozwanej.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w N., odrzucił opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. skargę powoda S. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 25 września 2013 r.Postanowienie powód zaskarżył zażaleniem, skierowanym do „Sądu Apelacyjnego Wydział I Cywilny w […] przez Sąd Okręgowy Wydział III Cywilny Odwoławczy w N.”.Zaskarżonym obecnie postanowieniem Sąd Okręgowy w N. odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że właściwy do rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucającego skargę o wznowienie postępowania jest na podstawie art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. wyłącznie Sąd Najwyższy, a nie Sąd Apelacyjny, czy też inny równorzędny skład sądu drugiej instancji.

Przyjął, że wadliwość wyboru sądu właściwego do rozpoznania środka odwoławczego sporządzonego przez pełnomocnika będącego adwokatem nie jest równoznaczna z błędnym oznaczeniem pisma, ani oczywistą niedokładnością, o której jest mowa w art. 130 § 1 k.p.c., a dotknięte nią zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. przez uchylenie się od rozpoznania dotkniętego niedokładnościami zażalenia powoda zgodnie z jego treścią.

Wniósł o zmianę postanowienia przez uwzględnienie zażalenia i przyjęcie skargi o wznowienie do rozpoznania, albo o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie powoda skierowane zostało do sądu niewłaściwego, oznaczonego jako Sąd Apelacyjny w […]. Sądem właściwym do rozpoznaniawniesionego zażalenia, do którego powinno być ono skierowane jest - jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy - Sąd Najwyższy.Nieprawidłowe jest natomiast stanowisko Sądu Okręgowego, że wadliwy wybór sądu właściwego do rozpoznania środka odwoławczego jest równoznaczny z wniesieniem środka niedopuszczalnego, który podlega odrzuceniu.

Zażalenie zawierające oznaczenie sądu, do którego jest skierowane spełnia wymagania formalne przewidziane wart. 126 § 1 pkt 1 k.p.c. bez względu na to, czy oznaczenie to jest merytorycznie poprawne tj. wskazuje sąd właściwy. Uchybienie polegające na wadliwym oznaczeniu tego sądu nie jest brakiem formalnym zażalenia i nie podlega postępowaniu naprawczemu przewidzianemu w art. 130 § 1 zd. 1 k.p.c. Sąd, który wydał zaskarżone postanowienie powinien w takiej sytuacji, po wykonaniu czynności w postępowaniu międzyinstancyjnym, przedstawić zażalenie sądowi, do którego skierował je skarżący, a sąd ten - jeżeli stwierdzi swą niewłaściwość - przekaże je sądowi właściwemu.

Dotyczy to zarówno zażaleń przysługujących do Sądu Najwyższego jak i przysługujących do sądu powszechnego (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sadu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., III CZP 91/ 12, OSNC 2013, nr 10, poz.112).Przedstawienie zażalenia sądu, do którego skierował je skarżący nie jest jednak możliwe jeżeli - jak w przypadku rozpoznawanego zażalenia - jest to sąd nieistniejący. Zażalenie takie, jako niedopuszczalne z innych przyczyn podlega odrzuceniu przez sąd, który wydał zaskarżone postanowienie stosownie do art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. W tym stanie rzeczy, gdy zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono w oparciu o art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.