Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 18/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as late, ruling clear drafting errors do not invalidate procedural deadlines.

Numero d'incarto III CZ 18/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, holding it was filed after the statutory deadline. The appellant argued the lower court erred in calculating the appeal period based on a corrected court order, but the court found the initial request for a certified copy was clear and distinct from the appeal. Consequently, the court ruled that the appeal was untimely because the corrected order did not change the nature of the document or extend the filing window.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c.; Art. 357 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 2 k.p.c.: Clear drafting errors or mislabeling of procedural documents do not prevent the document from being treated as filed and do not extend statutory time limits for appeals.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadlines clear drafting errors mislabeling documents statutory time limits appeal filing court order correction untimely appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c.
Zgodnie z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma
Art. 357 § 1 k.p.c.
w art. 357 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 369 § 2 k.p.c.
przepisów postępowania, w postaci art. 130 § 1 zdanie drugie, art. 357 § 1, art. 369
Art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
394 § 2 i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., przez ich błędną wykładnię
Art. 394 § 2 k.p.c.
oraz art. 394 § 2 k.p.c. upłynął bezskutecznie z dniem
Art. 394 § 3 k.p.c.
oraz art. 394 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 i art. 39812 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 i art. 39812 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie pozwanego J. R. uznając je za spóźnione.
art. 357 § 1 k.p.c
w art. 357 § 1 k.p.c. oraz art. 394 § 2 k.p.c. upłynął bezskutecznie z dniem

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97
postanowienie z dnia 5 września 2001 r., I CZ 110/01
postanowienie z dnia 17 grudnia 2003 r., IV CZ 151/03
orzeczenia z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 64/06

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi J. R. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 lipca 2005 r.,

w sprawie z powództwa K. A.-K.

przeciwko J. R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 maja 2012 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art.

370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie pozwanego J. R. uznając je za spóźnione.

W ocenie Sądu drugiej Instancji zaskarżone postanowienie ogłoszone zostało na

posiedzeniu jawnym w dniu 23 listopada 2010 r., w obecności skarżącego i w

efekcie ta data, niezależnie od faktu późniejszego sprostowania postanowienia,

wyznaczała początek biegu tygodniowego terminu do zgłoszenia przez stronę

wniosku o doręczenie odpisu postanowienia z uzasadnieniem albo do złożenia

zażalenia. Skarżący złożył wniosek o doręczenie uwierzytelnionego odpisu

postanowienia w dniu 1 grudnia 2010 r. i nieskutecznie sprecyzował go pismem

z dnia 6 grudnia 2010 r., zaś środek zaskarżenia oznaczony jako apelacja wpłynął

także w dniu 6 grudnia 20101 r. W konsekwencji tygodniowy termin, o którym mowa

w art. 357 § 1 k.p.c. oraz art. 394 § 2 k.p.c. upłynął bezskutecznie z dniem

30 listopada 2010 r.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwany zarzucił naruszenie

przepisów postępowania, w postaci art. 130 § 1 zdanie drugie, art. 357 § 1, art. 369

§ 2, art. 394 § 2 i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., przez ich błędną wykładnię

i zastosowanie. Wniósł o jego uchylenie i orzeczenie o kosztach postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi zarzucane w zażaleniu

naruszenie przepisów prawa procesowego.

Zgodnie z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma

procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody

do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Zgodnie z ustaloną

linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, w przepisie art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c.

ma swoje źródło dyrektywa rozpoznania pisma zgodnie z jego treścią,

także wówczas, gdy zostanie ono mylnie oznaczone lub dotknięte innymi

oczywistymi niedokładnościami. Oczywista niedokładność może dotyczyć treści

pisma, gdy została ona niewłaściwie zredagowana, niemniej w sposób pozwalający

na ustalenie treści tego pisma w drodze wykładni. Nadto, art. 130 § 1 zdanie drugie

k.p.c. nie dopuszcza możliwości przypisania pismu procesowemu innej treści,

niż została w nim wyrażona (por. postanowienie z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN

289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz postanowienie z dnia 5 września 2001 r.,

I CZ

110/01,

niepubl.).

Za

prawidłowe

należy

uznać

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego, że skarżący w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. domagał się,

w sposób

nie

budzący

wątpliwości,

doręczenia

uwierzytelnionego

odpisu

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 listopada 2010 r., natomiast nie

wnosił o doręczenie mu odpisu tego postanowienia wraz z uzasadnieniem.

Wprawdzie pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. próbował sprostować swoje żądanie,

jednakże wobec precyzyjnego sformułowania zawartego w piśmie z dnia 1 grudnia

2010 r., sprostowanie to słusznie nie odniosło skutku. Z tego względu nie jest

zasadny zarzut naruszenia art. 130 § 1 zd. 2 i art. 357 § 1 k.p.c. Nie można uznać

nadto pism z dnia 6 grudnia 2010 r. i z dnia 7 grudnia 2010 r. za skutecznie

wniesiony środek zaskarżenia. Sąd Apelacyjny zobowiązany był dokonać oceny

terminu wniesienia środka zaskarżenia zgodnie ze stanem na datę orzekania.

Słusznie wskazał na fakt sprostowania postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r.

poprzez zastąpienie w sentencji słowa „oddalić” słowem „odrzucić”. Postanowienie

to, wobec nie zaskarżenia przez skarżącego, uprawomocniło się i wywołało taki

skutek, że stosownie do treści orzeczenia (odrzucenie skargi) właściwym środkiem

zaskarżenia jest zażalenie, a to oznacza, że pisma, które mogłyby być

potraktowane jako środek zaskarżenia, wpłynęły po terminie określonym w art. 394

§ 2 k.p.c. Sytuacja ta jest, zatem odmienna od sytuacji rozbieżności pomiędzy

treścią rozstrzygnięcia a formą orzeczenia, co do której Sąd Najwyższy jednolicie

rozstrzygnął,

że

rodzaj

środka

zaskarżenia

uzależniony

jest

od

treści

rozstrzygnięcia, a nie od jego formy, natomiast wniesiony środek odwoławczy

właściwy jedynie dla formy rozstrzygnięcia należy potraktować jako

środek

przewidziany przepisami kodeksu postępowania cywilnego dla jego treści i uznać

za wniesiony w terminie (patrz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia

2003 r., IV CZ 151/03, niepubl., z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 64/06, niepubl. i

orzeczenia w nim powołane). Brak było zatem podstaw do potraktowania pism

powoda jako apelacji, lub zażalenia wniesionego w terminie, co czyni niezasadnym

zarzut naruszenia art. 369 § 2, art. 394 § 2 i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Na

marginesie jedynie podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego co do

znaczenia okoliczności związanych z wadliwością procedowania Sądu Okręgowego

w postępowaniu o przywrócenie terminu.

Mając powyższe na uwadze należało orzec, jak w sentencji postanowienia,

na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 i art. 39812 k.p.c.

jw