Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 18/08 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court dismissal of cassation appeal for insufficient formal identification of the challenged ruling.

Numero d'incarto III CZ 18/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the District Court's dismissal of a cassation appeal filed by Ms. K.L. regarding a property ownership termination case. The lower court rejected the appeal because the appellant failed to explicitly state the subject matter of the challenged ruling and provided only brief arguments. The Supreme Court held that the appeal was valid because the document contained sufficient data to identify the specific ruling through the court name, date, and docket number, and that the brevity of the arguments fell within the court's discretionary evaluation scope.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 1, 3 k.p.c.; The identification of a challenged ruling is sufficient if it allows for adequate identification, and the lack of explicit subject matter description does not preclude acceptance if other identifying data are present.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal identification of ruling subject matter requirement formal defects property ownership termination Supreme Court review procedural formalism

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1
Art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c.
uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1
Art. 398 § 15 k.p.c.
uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1
Art. 394 § 3 k.p.c.
1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a merytoryczna ocena przedstawionych we
art. 3941 § 3 k.p.c
1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05
postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05,
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02, nie publ.), to w
postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., II PZ 32/05
postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., II PZ 32/05,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 18/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku K. L.

przy uczestnictwie J. C., I. C. i R. C.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 15 lutego

2008 r., sygn. akt I Ca (...),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w T.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni K. L., wniesioną od postanowienia tego

Sądu z dnia 8 listopada 2007 r., które zostało wydane w sprawie o zniesienie

współwłasności. Jako przyczynę tego rozstrzygnięcia Sąd odwoławczy wskazał

uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1

pkt 1 i 3 k.p.c. Zdaniem Sądu, skarga wnioskodawczyni nie zawierała właściwego

oznaczenia orzeczenia, od którego został wniesiona, gdyż zabrakło w niej określenia

przedmiotu sprawy. Ponadto Sąd ten uznał, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie został uzasadniony.

W zażaleniu skarżąca K. L., kwestionując wskazane stanowisko, domagała się

uchylenia postanowienia z dnia 15 lutego 2008 r. Zdaniem żalącej, jej skarga spełniała

oba przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. wymagania. Wbrew bowiem przyjętemu

przez Sąd ustaleniu w skardze zostały szczegółowo wskazane okoliczności mające

uzasadniać przyjęcie jej do rozpoznania, a brak określenia przedmiotu sprawy nie

stanowił przeszkody dla uznania, że zaskarżone skargą orzeczenie zostało oznaczone

w sposób wystarczający.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Jako uzasadnione należało ocenić oba wymienione w nim zarzuty. Ustawodawca

nie sprecyzował, w jaki sposób powinno następować przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt 1

k.p.c. oznaczenie zaskarżonego skargą orzeczenia. Należy zatem uznać, że

wystarczające jest przedstawienie danych, które umożliwią jego identyfikację w

dostateczny sposób (por. m.in. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05,

nie publ.). Skarga kasacyjna wnioskodawczyni wymaganiu temu czyni zadość. Chociaż

w doktrynie i judykaturze wyrażony został pogląd, że oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia powinno następować także przez określenie przedmiotu sprawy (por. np.

postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02, nie publ.), to w

okolicznościach niniejszej sprawy brak jego wskazania nie powinien był prowadzić do

odrzucenia skargi. Biorąc bowiem pod uwagę sposób oznaczenia postanowienia, od

którego w sprawie niniejszej wniesiona została skarga, nie może budzić wątpliwości, o

jakie orzeczenie wnioskodawcy chodziło. Wynika to w sposób niedwuznaczny z

określenia sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, z daty jego wydania wskazanej

przez skarżącą, podanej przez nią sygnatury akt, a także wymienienia w skardze

uczestników oraz samej wnioskodawczyni. W tej sytuacji odrzucenie skargi, która

zawierała dane wystarczające dla zidentyfikowania zaskarżonego postanowienia, nie

znajdowało podstaw, rażąc nadmiernym formalizmem.

Także drugi z podniesionych w zażaleniu zarzutów okazał się trafny. Rację ma

bowiem żaląca, twierdząc, że skarga zawiera uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania. Wprawdzie zakres przedstawionych w tym celu argumentów okazał się

dość skromny, jednakże nie można mówić z tego powodu o braku wspomnianego

uzasadnienia. Zapewne w przeświadczeniu Sądu uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania w sposób tak lakoniczny oznaczało w istocie jego pominięcie.

Stanowiska tego nie można zaakceptować. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

judykatury, to, czy przedstawione w skardze argumenty stanowią wystarczającą

podstawę dla przyjęcia jej do rozpoznania, należy do wyłącznej oceny Sądu

Najwyższego (por. m. in. postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., II PZ 32/05,

OSNCP 2006, nr 17-18, poz. 272). Nawet zatem podjęcie przez stronę skarżącą próby

przekonania w tak lakonicznej formie o potrzebie rozpoznania skargi, jak to miało

miejsce w sprawie niniejszej, powinno zostać uznane za spełnienie wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a merytoryczna ocena przedstawionych we

wskazanym celu argumentów pozostawiona Sądowi Najwyższemu.

W konsekwencji należało przyjąć, że choć Sąd drugiej instancji w zaskarżonym

zażaleniem orzeczeniu słusznie wskazał na szczególne wymagania stawiane przez

ustawodawcę nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, to

jednak do oceny ich spełnienia w niniejszej sprawie podszedł w sposób nazbyt

rygorystyczny, wykraczając przy tym po części poza zakres swej kognicji.

Z omówionych względów zażalenie należało uwzględnić na podstawie art. 398 15 §

1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.