Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 173/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements despite judicial inconsistencies on appeal scope.

Numero d'incarto III CZ 173/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the State's cassation appeal against the Lower Administrative Court's rejection of the State's cassation complaint. The appellant argued that formal defects did not prevent the appeal from taking effect, citing judicial inconsistencies regarding the scope of formal requirements. The Court ruled that despite existing jurisprudential debates, the appellant failed to comply with the specific summons to correct formal defects, making the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3986 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3984 § 3 k.p.c.: Where a party fails to comply with a summons to correct formal defects in a cassation appeal, the appeal is inadmissible even if judicial interpretations regarding the necessity of such defects vary.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal formal defects inadmissibility due to non-compliance judicial inconsistency jurisprudence summons to correct defects cassation scope formal requirements allegazioni insufficientemente motivate difetto formale di procedura documenti mancanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3986 § 1, 2 k.p.c.
Sąd Apelacyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną.Powyższe orzeczenie zaskarżył zażaleniem pozwany zarzucając naruszenie art. 3986 § 1 i 2 w zw.
Art. 3984 § 3 k.p.c.
Art. 126 § 2 pkt 1 k.p.c.
z art. 126 § 2 pkt 1 w zw.
Art. 130 § 1, 2 k.p.c.
z art. 130 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 39814 k.p.c.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 1, § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
i zgodnie z art. 108 § 1, art.
Art. 98 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 173/24 POSTANOWIENIE 13 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Jacek Grela po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 marca 2025 r. w Warszawie‎zażalenia Skarbu Państwa - Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury ‎w B.‎na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z 14 marca 2024 r., I WSC 6/24 (I ACa 532/23),‎w sprawie z powództwa D. C. i P. C.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Szefowi Rejonowego Zarządu Infrastruktury ‎w B.‎o odszkodowanie, 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Pozwany Skarb Państwa - Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 września 2023 r.Zarządzeniem z 9 stycznia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez wskazanie adresu powodów oraz adresu jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa i Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 15 stycznia 2024 r. pozwany wskazał jedynie adresy siedziby jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa - Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. i Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast nie wskazał adresu powodów.Postanowieniem z 14 marca 2024 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną.Powyższe orzeczenie zaskarżył zażaleniem pozwany zarzucając naruszenie art. 3986 § 1 i 2 w zw. z art. 3984 § 3 w zw. z art. 126 § 2 pkt 1 w zw. z art. 130 § 1 i 2 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachodzi konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej, mimo iż braki formalne pisma nie powodowały niemożności nadania jej biegu.We wnioskach skarżący domagał się uchylenia postanowienia w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie okazało się nieuzasadnione.

W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że w judykaturze zachodzą rozbieżności w zakresie odpowiedniej kwalifikacji wymagań formalnych skargi kasacyjnej pod kątem ich istotności umożliwiającej nadanie jej biegu. Stąd Sąd Najwyższy nie wydawał orzeczenia w niniejszej sprawie, ponieważ analizowana problematyka stała się przedmiotem zainteresowania powiększonego składu Sądu Najwyższego. Do chwili obecnej jednakże nie wydano w tamtej sprawie rozstrzygnięcia. Drugą kwestią wywołującą różnice interpretacyjne jest kwalifikacja sprawy kasacyjnej jako „nowej sprawy”.

Nie mniej jednak problem ten nie występował w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący nie miał wątpliwości, że sprawa kasacyjna ma taki charakter. Aktualnie jednak można mieć w tym względzie wątpliwości w szczególności z uwagi na nowelizację art. 91 pkt 1 k.p.c., w którym objęto jednoznacznie zakresem pełnomocnictwa procesowego także skargę kasacyjną. Zaznaczono jednakże, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie była to kwestia sporna. Wracając zatem do problematyki wymogów formalnych skargi kasacyjnej i skutków ich niedochowania, to niewątpliwie – co powyżej zaznaczono – występują w tym względzie rozbieżności w judykaturze, czego namacalnym dowodem jest potrzeba wypowiedzenia się na ten temat przez Sąd Najwyższy w powiększonym składzie.

Bezspornie podjęcie uchwały w tej materii pozwoliłoby na skonkretyzowanie oceny niektórych argumentów skarżącego. Tym niemniej oczekiwane stanowisko Sądu Najwyższego nie miałoby bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, pozwoliłoby jedynie przedstawić w uzasadnieniu orzeczenia pełniejszą argumentację. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skarżący został wezwany do uzupełnienia jednoznacznie wskazanych braków formalnych skargi kasacyjnej. W rezultacie w sytuacji, gdy zachodzą wspomniane już rozbieżności w judykaturze, nie jest rzeczą strony, na etapie postępowania naprawczego, dokonywanie wyboru i oceny zasadności zakresu wezwania, a w szczególności stypizowanych w nim braków formalnych.

W konsekwencji należało uznać, że niezasadność zażalenia wynikała nie tyle z odmiennej interpretacji doniosłości poszczególnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej, umożliwiających nadanie jej biegu, ile z bezpodstawnego niedostosowania się skarżącego do wezwania o usuniecie jej braków formalnych. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał, że dalsze oczekiwanie na orzeczenie powiększonego składu nie jest uzasadnione, a sprawa winna być rozstrzygnięta. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. i zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego.

Jacek Grela [S.J.][a.ł] ‎