Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 17/22 Generato dall'IA

Plaintiff's appeal against Supreme Court's dismissal of a statute of limitations objection is rejected as no appeal exists against Supreme Court rulings.

Numero d'incarto III CZ 17/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against its own ruling rejecting a claim for annulment based on procedural time limits. The plaintiff argued that pandemic-related emergency laws extended the two-year deadline for filing such claims, but the court found no legal basis for this extension. Since the Supreme Court is the final instance, no further appeal mechanism exists under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 4246 § 1 k.p.c.: No appeal lies against a Supreme Court decision rejecting a claim for annulment of a final judgment because the Supreme Court is not a court of the second instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
Supreme Court jurisdiction final instance appeal statute of limitations pandemic emergency laws Civil Procedure Code deroga in caso di stato di emergenza ritardo ingiustificato moratoria straordinaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c.,‎zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Art. 4246 § 1 k.p.c.
Uzasadnił, że zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia.
Art. 4246 § 3 k.p.c.
o odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji RP
w z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, zaskarżając je w całości.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
Na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości.
Art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.
Ponadto na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Pełnomocnik Powódki wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodność z prawem tego orzeczenia.
art. 4246 § 1 k.p.c
Uzasadnił, że zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c.
art. 4246 § 3 k.p.c
o odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 17/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela (przewodniczący)‎SSN Marcin Łochowski‎SSN Kamil Zaradkiewicz (sprawozdawca) w sprawie ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 12 kwietnia 2018 r, sygn. akt VIII Ga […]‎wydanego w sprawie z powództwa S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.‎przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2022 r.,‎zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2021 r., sygn. II CNP 24/20 odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

W sprawie z powództwa S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę, wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację powódki S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. od wyroku Sądu Rejonowego w S., w sprawie przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W. o zapłatę. Pełnomocnik Powódki wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodność z prawem tego orzeczenia. Sąd Najwyższy postanowieniem z 27 maja 2021 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem odrzucił.

Uzasadnił, że zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia. Od orzeczenia, którego dotyczy skarga, nie przysługiwał żaden zwyczajny środek zaskarżenia i orzeczenie stało się prawomocne z chwilą ogłoszenia. Tymczasem jak wynika już z treści skargi, została ona sporządzona i wniesiona już po upływie ponad dwóch lat od tej daty, a więc z naruszeniem terminu z art. 4246 § 1 k.p.c. Zażalenie na postanowienie z 27 maja 2021 r. o odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z 12 kwietnia 2018 r., doręczone pełnomocnikowi Powódki wraz z uzasadnieniem w dniu 20 września 2021 r. wniosła Powódka na podstawie art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 4246 § 3 k.p.c. w z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, zaskarżając je w całości.

Zarzuciła naruszenie art. 4246 § 3 k.p.c. w zw. z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 433) poprzez ich niezastosowanie co skutkowało przyjęciem, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z 12 kwietnia 2018 r. została wniesiona po terminie, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez odrzucenie skargi na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. Na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości.

Ponadto na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego wywołanych niniejszym zażaleniem wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia końcowego do dni zapłaty, w tym kosztów opłaty sądowej od zażalenia oraz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c.,‎zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi Powódki zostało wydane przez Sąd Najwyższy, od którego orzeczeń nie przysługuje zażalenie na podstawie art. 3941 § 1 k.p.c. Środek w postaci zażalenia nie przysługuje od orzeczenia Sądu Najwyższego, bowiem nie jest on sądem drugiej instancji.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.