Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 145/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealed order is not listed in the exhaustive list of appealable decisions.

Numero d'incarto III CZ 145/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against a prior decision refusing to accept a cassation complaint. The appellant argued that the court failed to rule on the return of costs for public legal aid, but the Supreme Court determined the appealed order was not included in the exhaustive statutory list of decisions subject to appeal. Consequently, the court held that the appeal was inadmissible because no valid subject matter for appeal existed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 and 11 k.p.c.; Only decisions explicitly listed in the exhaustive catalog of appealable orders may be challenged by appeal, and any order outside this list is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal exhaustive list public legal aid costs of proceedings Supreme Court jurisdiction spese di gratuito patrocinio onorari legali rimborso delle spese

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
W tym kontekście wypada przypomnieć, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak i art.
Art. 3941 § 11 k.p.c.
3941 § 1 k.p.c., jak i art. 3941 § 11 k.p.c., analogicznie do uchylonego już art.
Art. 3941 § 2 k.p.c.
3941 § 11 k.p.c., analogicznie do uchylonego już art. 3941 § 2 k.p.c., dotyczą postanowień sądów pierwszej i drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji Sądu Najwyższego (zob.
art. 3941 § 1 k.p.c
W tym kontekście wypada przypomnieć, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak i art.
art. 3941 § 11 k.p.c
3941 § 1 k.p.c., jak i art. 3941 § 11 k.p.c., analogicznie do uchylonego już art.
art. 3941 § 2 k.p.c
3941 § 11 k.p.c., analogicznie do uchylonego już art. 3941 § 2 k.p.c., dotyczą postanowień sądów pierwszej i drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji Sądu Najwyższego (zob.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 28 maja 2019 r., I CSK 746/17
postanowienia SN z 22 listopada 2010 r., III SO 3/10
postanowienia SN z 9 marca 2011 r., III SO 1/11
postanowienia SN z 4 listopada 2021 r., V CZ 65/21
postanowienia SN z 25 lutego 1997 r., II CKN 15/97
postanowienia SN z 11 września 2002 r., V CKN 1165/00
postanowienia SN z 19 lipca 2006 r., I CZ 35/06
postanowienia SN z 4 lutego 2011 r., I UZ 174/10
postanowienia SN z 16 maja 2013 r., II CSK 679/12
postanowienia SN z 14 stycznia 2015 r., II UZ 60/14
postanowienia SN z 28 lutego 2020 r., II CSK 634/18
postanowienia SN z 4 listopada 2010 r., IV CZ 82/10
postanowienia SN z 10 października 2012 r., I CZ 116/12
uchwała SN z 30 listopada 2011 r., III CZP 69/11
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 145/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Misztal-Konecka (przewodniczący)‎SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca)‎SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa J. A.‎przeciwko R. spółce komandytowej w W.‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń spółki akcyjnej w Warszawie‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2022 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. akt I CSK 951/22, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 14 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda J. A. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 3 września 2020 r., oddalającego powództwo w sprawie o zapłatę przeciwko R. s.k. w W. z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie.Pełnomocnik powoda z urzędu, adw. J. K., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w zakresie, w jakim Sąd Najwyższy nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu.Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, jest zawarty w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2019 r., I CSK 746/17).

Zaskarżone postanowienie nie zostało wymienione w powyżej przytoczonych przepisach, co skutkuje niedopuszczalnością zażalenia. W tym kontekście wypada przypomnieć, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak i art. 3941 § 11 k.p.c., analogicznie do uchylonego już art. 3941 § 2 k.p.c., dotyczą postanowień sądów pierwszej i drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji Sądu Najwyższego (zob. np. postanowienia SN z: 22 listopada 2010 r., III SO 3/10; 9 marca 2011 r., III SO 1/11; 4 listopada 2021 r., V CZ 65/21).W związku z powyższym jedynie ubocznie należy zauważyć, że uchybienie sądu polegające na nierozstrzygnięciu w sentencji postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania podlega weryfikacji przez złożenie środka rektyfikacyjnego w postaci wniosku o uzupełnienie orzeczenia, nie zaś przez wniesienie środka zaskarżenia.

Jednym z podstawowych warunków dopuszczalności każdego środka zaskarżenia jest bowiem istnienie orzeczenia podlegającego zaskarżeniu. Brak rozstrzygnięcia w omawianym zakresie oznacza, że orzeczenie nie istnieje, w konsekwencji czego brakuje substratu zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 25 lutego 1997 r., II CKN 15/97, 11 września 2002 r., V CKN 1165/00, 19 lipca 2006 r., I CZ 35/06, 4 lutego 2011 r., I UZ 174/10,16 maja 2013 r., II CSK 679/12, 14 stycznia 2015 r., II UZ 60/14, 28 lutego 2020 r., II CSK 634/18). Stanowisko to stosuje się do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania z tym tylko zastrzeżeniem, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia wymagany jest wyłącznie w razie całkowitego pominięcia orzeczenia o kosztach; w razie przyznania ich w zaniżonej – zdaniem strony – wysokości, możliwe jest złożenie zażalenia co do niezasadnie nieprzyznanej części kosztów mimo braku wyraźnego orzeczenia o oddaleniu żądania przyznania tychże kosztów (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 4 listopada 2010 r., IV CZ 82/10 oraz z 10 października 2012 r., I CZ 116/12, a także uchwała Sądu Najwyższego z 30 listopada 2011 r., III CZP 69/11, OSNC 2021, nr 4, poz. 48).Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia. [as]