Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 14/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to procedural delay and lack of statutory grounds.

Numero d'incarto III CZ 14/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's rejection of a retrial request in a joint property division case. The appellant argued that new evidence regarding income and eviction should trigger a retrial under Article 403 of the Civil Procedure Code, but the court found the evidence submitted was either too late or lacked novelty. The court ruled that extraordinary retrial proceedings are strictly limited by statutory grounds and mandatory time limits to ensure legal certainty, rejecting the appellant's subjective claim of error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial of a final judgment is inadmissible if it fails to meet the specific statutory grounds for extraordinary proceedings or is filed outside the prescribed time limits, as legal certainty takes precedence over subjective dissatisfaction with the outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request joint property division procedural delay legal certainty extraordinary proceedings statutory grounds civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. co do tych dowodów Sąd uznał
Art. 407 § 1 k.p.c.
za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c. Kolejny dowód
Art. 410 § 1 k.p.c.
odrzucenie jej przez Sąd Okręgowy było prawidłowe w świetle art. 410 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw.
Art. 398 § 14 k.p.c.
z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c
za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c.
art. 407 k.p.c
naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach
art. 5 k.c
naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 14/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. R.

przy uczestnictwie J. R.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 marca 2013 r.,

zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 29 października 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił

skargę uczestnika o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego,

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia 17

listopada 2011 r., opartą na podstawie wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2

k.p.c. Uznał, że część powołanych w niej nowych środków dowodowych wykryta

została na ponad trzy miesiące przed złożeniem skargi, zaś pozostałe były

przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie, której dotyczy skarga.

Wnioskodawca wniósł skargę w dniu 13 lipca 2012 r. Jako dowody, których nie

mógł wcześniej powołać, wskazał szereg dokumentów urzędowych, mających

potwierdzić jego zeznania co do okresu pracy zarobkowej oraz ilości zarobionych

pieniędzy i podważających - w jego ocenie - prawidłowość ustaleń Sądu co do

okresu

pracy

przyjętego

za

podstawę

postanowieniu.

Dokumenty

w

języku

rozstrzygnięcia

angielskim

w zaskarżonym

przedłożone

zostały

z

tłumaczeniami dokonanymi przez tłumacza przysięgłego w dniu 9 grudnia 2011 r., a

pozostałe dwa zaświadczenia pochodziły z 5 kwietnia 2011 r. i z 21 grudnia 2011

r. Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. co do tych dowodów Sąd uznał

za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c. Kolejny dowód

wskazany przez skarżącego stanowił stenogram z zapisu nagrania dowodzącego,

jego zdaniem, że został siłą wyrzucony z domu, a któremu sąd orzekający w

sprawie o podział majątku wspólnego nie przypisał należytego znaczenia. Ten

dowód Sąd Okręgowy ocenił jako pozbawiony waloru nowości, wymaganego przez

art. 403 § 2 k.p.c.

Pozwany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu

naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach

domagał się uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Wznowienie postępowania ma

charakter postępowania nadzwyczajnego, umożliwia bowiem ponowne rozpoznanie

osądzonej już prawomocnie sprawy. Dlatego możliwość wznowienia ograniczona

została do ściśle określonych podstaw (nieważności i restytucyjnych) i obwarowana

koniecznością zachowania terminów ustawowych, zawitych. Niedopuszczalne jest

wznowienie postępowania na podstawie wykraczającej poza katalog przewidziany

w art. 401-403 k.p.c., jak też wniesionej z uchybieniem terminu z art. 407 i 408

k.p.c., nawet jeżeli zaskarżone prawomocne orzeczenie byłoby oczywiście

nieprawidłowe. Wiążące i trwałe uregulowanie stosunków cywilnoprawnych stwarza

pewność prawa i jest wartością wymagającą ochrony. Wartość ta naruszona może

być jedynie wówczas, kiedy prawo taką możliwość dopuszcza i wyłącznie na

oznaczonych przez prawo warunkach. Subiektywne przekonanie skarżącego,

że orzeczenie wydane w postępowaniu o podział majątku wspólnego między nim

a byłą żoną jest nieprawidłowe nie może spowodować rozpoznania skargi, która nie

spełnia ustawowych wymagań co do terminu i podstawy. Powołany w skardze art. 5

k.c. nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy nadużycia prawa podmiotowego,

tymczasem sąd sprawując wymiar sprawiedliwości nie realizuje swojego prawa

podmiotowego lecz wykonuje w imieniu państwa obowiązki należące do władzy

sądowniczej.

Skoro więc nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania

złożoną przez uczestnika w części nie mieści się w granicach podstawy ustawowej

z art. 403 § 2 k.p.c., a w pozostałej uchybiła terminowi z art. 407 § 1 k.p.c.,

odrzucenie jej przez Sąd Okręgowy było prawidłowe w świetle art. 410 § 1 k.p.c.

Z

przytoczonych

względów

zażalenie

należało

oddalić

z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.

jw

zgodnie