Supreme Court dismisses appeal for retrial due to procedural delay and lack of statutory grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's rejection of a retrial request in a joint property division case. The appellant argued that new evidence regarding income and eviction should trigger a retrial under Article 403 of the Civil Procedure Code, but the court found the evidence submitted was either too late or lacked novelty. The court ruled that extraordinary retrial proceedings are strictly limited by statutory grounds and mandatory time limits to ensure legal certainty, rejecting the appellant's subjective claim of error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial of a final judgment is inadmissible if it fails to meet the specific statutory grounds for extraordinary proceedings or is filed outside the prescribed time limits, as legal certainty takes precedence over subjective dissatisfaction with the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 14/13
POSTANOWIENIE
Dnia 8 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku M. R.
przy uczestnictwie J. R.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 marca 2013 r.,
zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w T.
z dnia 29 października 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił
skargę uczestnika o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego,
zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia 17
listopada 2011 r., opartą na podstawie wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2
k.p.c. Uznał, że część powołanych w niej nowych środków dowodowych wykryta
została na ponad trzy miesiące przed złożeniem skargi, zaś pozostałe były
przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie, której dotyczy skarga.
Wnioskodawca wniósł skargę w dniu 13 lipca 2012 r. Jako dowody, których nie
mógł wcześniej powołać, wskazał szereg dokumentów urzędowych, mających
potwierdzić jego zeznania co do okresu pracy zarobkowej oraz ilości zarobionych
pieniędzy i podważających - w jego ocenie - prawidłowość ustaleń Sądu co do
okresu
pracy
przyjętego
za
podstawę
postanowieniu.
Dokumenty
w
języku
rozstrzygnięcia
angielskim
w zaskarżonym
przedłożone
zostały
z
tłumaczeniami dokonanymi przez tłumacza przysięgłego w dniu 9 grudnia 2011 r., a
pozostałe dwa zaświadczenia pochodziły z 5 kwietnia 2011 r. i z 21 grudnia 2011
r. Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. co do tych dowodów Sąd uznał
za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c. Kolejny dowód
wskazany przez skarżącego stanowił stenogram z zapisu nagrania dowodzącego,
jego zdaniem, że został siłą wyrzucony z domu, a któremu sąd orzekający w
sprawie o podział majątku wspólnego nie przypisał należytego znaczenia. Ten
dowód Sąd Okręgowy ocenił jako pozbawiony waloru nowości, wymaganego przez
art. 403 § 2 k.p.c.
Pozwany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu
naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach
domagał się uchylenia tego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Wznowienie postępowania ma
charakter postępowania nadzwyczajnego, umożliwia bowiem ponowne rozpoznanie
osądzonej już prawomocnie sprawy. Dlatego możliwość wznowienia ograniczona
została do ściśle określonych podstaw (nieważności i restytucyjnych) i obwarowana
koniecznością zachowania terminów ustawowych, zawitych. Niedopuszczalne jest
wznowienie postępowania na podstawie wykraczającej poza katalog przewidziany
w art. 401-403 k.p.c., jak też wniesionej z uchybieniem terminu z art. 407 i 408
k.p.c., nawet jeżeli zaskarżone prawomocne orzeczenie byłoby oczywiście
nieprawidłowe. Wiążące i trwałe uregulowanie stosunków cywilnoprawnych stwarza
pewność prawa i jest wartością wymagającą ochrony. Wartość ta naruszona może
być jedynie wówczas, kiedy prawo taką możliwość dopuszcza i wyłącznie na
oznaczonych przez prawo warunkach. Subiektywne przekonanie skarżącego,
że orzeczenie wydane w postępowaniu o podział majątku wspólnego między nim
a byłą żoną jest nieprawidłowe nie może spowodować rozpoznania skargi, która nie
spełnia ustawowych wymagań co do terminu i podstawy. Powołany w skardze art. 5
k.c. nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy nadużycia prawa podmiotowego,
tymczasem sąd sprawując wymiar sprawiedliwości nie realizuje swojego prawa
podmiotowego lecz wykonuje w imieniu państwa obowiązki należące do władzy
sądowniczej.
Skoro więc nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania
złożoną przez uczestnika w części nie mieści się w granicach podstawy ustawowej
z art. 403 § 2 k.p.c., a w pozostałej uchybiła terminowi z art. 407 § 1 k.p.c.,
odrzucenie jej przez Sąd Okręgowy było prawidłowe w świetle art. 410 § 1 k.p.c.
Z
przytoczonych
względów
zażalenie
należało
oddalić
z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
jw
zgodnie