Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 12/07 Generato dall'IA

Unfair competition claims are property rights; appeals for such claims require proportional court fees based on the final judgment amount.

Numero d'incarto III CZ 12/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that claims for unfair competition actions and declarations under the Unfair Competition Act are property rights, not non-property rights. Consequently, the appeal fee must be proportional to the final judgment amount rather than a fixed fee. The court held that the lower court incorrectly applied a fixed fee rule to these specific claims, which are subject to proportional fees calculated from the established judgment value.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 18 ust. 1 pkt 1, 3 u.z.n.k.; Art. 1302 § 3 k.p.c. Claims for prohibition of unfair competition acts and declarations are property rights; therefore, appeals regarding such claims are subject to proportional court fees based on the final judgment amount, not fixed fees.

Parole chiave

Generato dall'IA
unfair competition claims property rights classification proportional court fees fixed appeal fees civil procedure costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 18 ust. 1 pkt 1, 3 of the Act on Combating Unfair Competition
o złożenie stosownego oświadczenia, przewidziane w art. 18 ust.
Art. 1302 § 3 of the Code of Civil Procedure
opłatą "w wysokości stałej" w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.
Art. 26 ust. 1 pkt 3 of the Act on Court Costs in Civil Matters
przesądza, iż należną opłatą jest opłata stała (por. oprócz art. 12 in principio, art. 26
art. 1302 § 3 k.p.c
opłatą "w wysokości stałej" w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 24 § 1 k.c
przyznaje też art. 24 § 1 k.c.
art. 117 § 1 k.c
przedawniają się tylko roszczenia majątkowe (art. 117 § 1 k.c.).
art. 24 § 3 k.c
roszczenia o złożenie stosownego oświadczenia (art. 24 § 1
art. 19 § 2 k.p.c
niepieniężny charakter – określić wartość przedmiotu sprawy w pozwie (art. 19 § 2
art. 25 k.p.c
przedmiotu sporu oznaczonej przez powoda (art. 25 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 8 marca 2007 r., III CZ 12/07

1. Roszczenie o zakazanie niedozwolonych działań, przewidziane w art.

18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji (jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), i roszczenie

o złożenie stosownego oświadczenia, przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 3 tej

ustawy, są roszczeniami majątkowymi.

2. Apelacja od wyroku, w którym ustalono wpis ostateczny, podlega

opłacie w wysokości równej wysokości wpisu ostatecznego; opłata ta jest

opłatą "w wysokości stałej" w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.

3. Artykuł 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.),

ustanawiający opłatę stałą w sprawach o ochronę dóbr osobistych, stosuje

się jedynie do roszczeń niemajątkowych o ochronę dóbr osobistych.

Sędzia SN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

Sędzia SN Zbigniew Strus

Sędzia SN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa "A.Z.E." sp. z o.o. z siedzibą w P.

przeciwko "Z.P.C.W." S.A. z siedzibą w K. o zaniechanie czynów nieuczciwej

konkurencji, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8

marca 2007 r. zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Krakowie z dnia 27 października 2006 r.

uchylił zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Powodowa "Z.P.C.M.", spółka z o.o. w W., obecnie: "A.Z.E.", spółka z o.o. w

P., zażądała zakazania stronie pozwanej, Spółce Akcyjnej "Z.P.C.W." w K.,

wprowadzania do obrotu wyrobów cukierniczych o nazwie „michałki” w

opakowaniach imitujących opakowania strony powodowej oraz nakazania

opublikowania w podanym terminie ogłoszenia o oznaczonej treści we wskazanych

dziennikach.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 4 maja 2006 r. oddalił powództwo i ustalił wpis

ostateczny w wysokości 1000 zł. Reprezentowana przez radcę prawnego strona

powodowa, skarżąc ten wyrok apelacją w całości, uiściła opłatę sądową w

wysokości 1000 zł.

Sąd Apelacyjny po przeprowadzeniu rozprawy postanowieniem z dnia 27

października 2006 r. odrzucił apelację. W uzasadnieniu wyjaśnił, że do apelacji

miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”). Żądanie

zakazania czynu nieuczciwej konkurencji, polegającego na wprowadzaniu do obrotu

opisanych wyrobów cukierniczych, miało charakter majątkowy. Apelacja w zakresie

dotyczącym tego żądania podlegała zatem, zgodnie z wymienioną ustawą, opłacie

stosunkowej. Żądanie opublikowania stosownych ogłoszeń w prasie miało

natomiast charakter niemajątkowy, więc apelacja w zakresie dotyczącym tego

żądania podlegała opłacie stałej. Wniesiona przez stronę powodową apelacja nie

została, w świetle właściwych przepisów, opłacona w odpowiedniej wysokości, a z

art. 1302 § 3 k.p.c. wynika, że sąd odrzuca wniesiony przez radcę prawnego

nienależycie opłacony środek odwoławczy, który podlegał opłacie w wysokości

stałej lub stosunkowej, bez uprzedniego wezwania. Jednocześnie Sąd Apelacyjny

zaznaczył, że takie samo rozstrzygnięcie należałoby wydać, po uznaniu obu żądań

za roszczenia o charakterze niemajątkowym, podlegające opłacie stałej,

wynoszącej 600 zł od każdego z nich.

W zażaleniu strona powodowa zakwestionowała zasadność odrzucenia

apelacji, podnosząc w szczególności, że Sąd Okręgowy, przy ustalaniu wpisu

ostatecznego na kwotę 1000 zł, uznał, że pozew obejmował żądania o charakterze

niemajątkowym, albo przyjął, że pozew obejmował żądania o charakterze

majątkowym, których wartości nie dało się ustalić w chwili wszczęcia sprawy.

Uiszczając od apelacji opłatę w wysokości wpisu ostatecznego ustalonego przez

Sąd Okręgowy, strona powodowa działała w zaufaniu do rozstrzygnięcia tego Sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, że do apelacji strony powodowej, zgodnie z art. 149

ust. 1 u.k.s.c., miały zastosowanie przepisy tej ustawy (por. uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 86/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz.

107, i z dnia 24 stycznia 2007 r., III CZP 124/06, OSNC 2007, nr 6, poz. 91, oraz

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC

2007, nr 1, poz. 19). Według art. 11 u.k.s.c., opłata sądowa jest stała, stosunkowa

lub podstawowa. Opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz

we wskazanych w ustawie niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości

jednakowej, niezależnej od wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia (art. 12 u.k.s.c.), natomiast opłatę stosunkową pobiera się w sprawach

o prawa majątkowe (art. 13 u.k.s.c.). Od pisma wniesionego w sprawie o prawa

majątkowe, w której wartości przedmiotu sprawy (sporu) nie da się ustalić w chwili

jej wszczęcia, przewodniczący określa opłatę tymczasową w granicach od 30 do

1000 zł. W orzeczeniu kończącym postępowanie w pierwszej instancji sąd określa

wysokość opłaty ostatecznej, która jest bądź opłatą stosunkową, obliczoną od

wartości przedmiotu sporu ustalonej w toku postępowania, bądź opłatą określoną

przez sąd, jeżeli wartości przedmiotu sporu nie udało się w toku postępowania

ustalić; w tym przypadku opłatę ostateczną sąd określa w kwocie nie wyższej niż

5000 zł, mając na względzie społeczną doniosłość rozstrzygnięcia i stopień

zawiłości sprawy (art. 15 u.k.s.c.).

W świetle przytoczonych przepisów, podstawowe znaczenie dla ustalenia,

jakiemu rodzajowi opłaty sądowej podlega pismo, ma więc charakter sprawy, w

której jest ono wnoszone: czy jest to sprawa o prawa niemajątkowe, czy sprawa o

prawa majątkowe. Stwierdzenie, że jest to sprawa o prawa niemajątkowe,

przesądza, iż należną opłatą jest opłata stała (por. oprócz art. 12 in principio, art. 26

ust. 1 pkt 6 u.k.s.c.), jeżeli zaś sprawa jest sprawą o prawa majątkowe, trzeba

ustalić najpierw, czy istnieje przepis przewidujący dla niej opłatę stałą, a w braku

takiego przepisu rozstrzygnąć, czy w chwili wszczęcia tej sprawy da się ustalić

wartość przedmiotu sporu. Jeżeli w sprawie o prawa majątkowe da się w chwili jej

wszczęcia ustalić wartość przedmiotu sporu, to zarówno pozew, jak i inne pisma

podlegają opłacie stosunkowej, w razie natomiast niemożności ustalenia tej

wartości, przewodniczący określa należną od pozwu opłatę tymczasową, a sąd – w

orzeczeniu kończącym postępowanie w pierwszej instancji – albo opłatę

stosunkową (gdy w toku postępowania nastąpiło ustalenie wartości przedmiotu

sporu), albo opłatę ostateczną (gdy w toku postępowania nie udało się ustalić

wartości przedmiotu sporu). Ustalona przez sąd w toku postępowania wartość

przedmiotu sporu stanowi także wartość przedmiotu zaskarżenia kwestionowanego

w całości wyroku sądu pierwszej instancji i podstawę obliczenia opłaty stosunkowej

od wniesionej apelacji. Podobnie, określona przez sąd pierwszej instancji w razie

niemożności ustalenia wartości przedmiotu sporu opłata ostateczna wyznacza

wysokość wpisu od apelacji skarżącej w całości wyrok sądu pierwszej instancji (por.

art. 25 i 26 k.p.c. oraz art. 18 ust. 2 u.k.s.c.).

Rozstrzygając na potrzeby ustalenia opłaty sądowej o majątkowym lub

niemajątkowym charakterze prawa, należy – podobnie jak na gruncie innych ustaw

nawiązujących do podziału praw na majątkowe i niemajątkowe – kierować się tym,

czy dochodzone w sprawie prawa są bezpośrednio uwarunkowane interesami

ekonomicznymi podmiotu uprawnionego (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 14 września 2005 r., III CZP 57/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 116). Pozytywna

odpowiedź oznacza uznanie prawa za majątkowe, a negatywna – za niemajątkowe.

Zestawienie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych z przepisami art. 26 tej ustawy, określającymi opłaty stałe w

sprawach o prawa niemajątkowe, prowadzi do wniosku, że w przypadkach, w

których dochodzone roszczenia służą ochronie bezwzględnego prawa

podmiotowego niemajątkowego, o rodzaju opłaty sądowej decyduje majątkowy lub

niemajątkowy charakter tych roszczeń, a nie niemajątkowy charakter chronionego

przez te roszczenia prawa podmiotowego. Przewidzianej w art. 26 ust. 1 pkt 4

u.k.s.c. opłacie stałej dla pozwu o ochronę niemajątkowych praw autorskich

podlega jedynie pozew, w którym są dochodzone niemajątkowe roszczenia

przysługujące twórcy w razie zagrożenia lub naruszenia jego autorskich praw

osobistych, tj. wskazane w art. 78 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 4 lutego

1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr

90, poz. 631 ze zm. – dalej: „Pr.aut.”) roszczenie o zaniechanie działania

zagrażającego autorskim prawom osobistym, roszczenie o zaniechanie działania

naruszającego autorskie dobra osobiste lub roszczenie o dopełnienie czynności

potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia autorskich praw osobistych, np.

roszczenie o złożenie stosownego oświadczenia.

Do pozwu twórcy o zapłatę na jego rzecz lub na wskazany przez niego cel

społeczny odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za naruszenie

autorskich praw osobistych (art. 78 ust. 1 zdanie drugie Pr.aut.), jako do pozwu o

roszczenie majątkowe – jakkolwiek służące ochronie autorskich praw osobistych –

ma natomiast zastosowanie art. 13 u.k.s.c., przewidujący opłatę stosunkową. Jeżeli

chodzi o przewidziane w art. 26 ust. 1 pkt 5 u.k.s.c. „niemajątkowe prawa

wynikające z opatentowania wynalazków lub rejestracji wzorów użytkowych i

zdobniczych oraz znaków towarowych”, trudno wskazać przyznane przez ustawę z

dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (jedn. tekst: Dz.U. z 2003

r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej: „Pr.w.p.”) roszczenia, które mogłyby być

bezspornie zaliczone do tej kategorii praw. Pisma w sprawach o ustalenie autorstwa

projektu wynalazczego (zob. art. 3 ust. 1 pkt 6 Pr.w.p.), rozpatrywanych zgodnie z

art. 284 pkt 1 Pr.w.p. w trybie postępowania cywilnego, podlegają opłacie stałej na

podstawie art. 26 ust.1 pkt 6 u.k.s.c. jako sprawy o „ochronę innych praw

niemajątkowych”. Również art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c., określający opłatę stałą w

sprawach o ochronę dóbr osobistych, stosuje się jedynie w przypadkach

dochodzenia niemajątkowych roszczeń o ochronę dóbr osobistych (praw

osobistych), a więc roszczenia o zaniechanie działania zagrażającego dobru

osobistemu, roszczenia o zaniechanie działania naruszającego dobro osobiste lub

roszczenia o dopełnienie czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia

dobra osobistego, np. roszczenia o złożenie stosownego oświadczenia (art. 24 § 1

k.c.). W razie dochodzenia roszczenia o zadośćuczynienie pieniężne (art. 445 § 1 i

2 lub art. 448 in principio k.c.) albo o zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej na

wskazany cel społeczny (art. 448 in fine k.c.) stosuje się natomiast – ze względu na

to, że roszczenia te same są prawami majątkowymi, choć służą do ochrony praw

osobistych (a więc niemajątkowych) – art. 13 u.k.s.c., przewidujący opłatę

stosunkową (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r., III

CZ 94/06, "Biuletyn SN" 2007, nr 3, s. 14). Wprawdzie brzmienie art. 26 ust.1 pkt 6

u.k.s.c. mogłoby sugerować – jak przyjął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10

listopada 2006 r., I CZ 62/06 (nie publ.) – że jego hipotezą są objęte wszelkie

roszczenia o ochronę dóbr osobistych, a więc zarówno niemajątkowe, jak

majątkowe, ale przepis ten, tak rozumiany, pozostawałby w oczywistej sprzeczności

z treścią art. 26 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.s.c. Nasuwa się w związku z tym wniosek, że

brzmienie art. 26 ust. 1 pkt 3 u.k.s.c. nie jest wyrazem woli przyjęcia w tym przepisie

rozwiązania całkowicie odmiennego od zawartego w art. 26 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.s.c.,

lecz konsekwencją trudności w zwięzłym wysłowieniu takiego rozwiązania w

odniesieniu do spraw o ochronę dóbr osobistych (...). Wniosek ten potwierdza art.

26 ust. 1 pkt 6 u.k.s.c., który stanowiąc, że opłatę stałą pobiera się także od pozwu

w sprawach o ochronę innych praw niemajątkowych, niż wymienione w punktach

wcześniejszych, wskazuje, iż założeniem wszystkich wcześniejszych punktów było

określenie opłaty stałej jedynie w sprawach o prawa niemajątkowe. Należy

przypomnieć, że do podstawowych reguł wykładni prawa należy nakaz objaśniania

przepisu prawa w kontekście z innymi przepisami prawnymi, a nie w oderwaniu od

nich.

Rozpoznanie zażalenia wymaga więc przede wszystkim odpowiedzi na

pytanie, czy obydwa dochodzone przez stronę powodową roszczenia, tj. oparte na

art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji (jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 – dalej: „u.z.n.k.”)

roszczenie o zakazanie niedozwolonych działań i oparte na art. 18 ust. 1 pkt 3

u.z.n.k. roszczenie o złożenie stosownego oświadczenia mają charakter

niemajątkowy, tj. nie są bezpośrednio uwarunkowane interesami majątkowymi

podmiotu uprawnionego. Odpowiedź pozytywna oznacza podleganie apelacji strony

powodowej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.k.s.c., opłacie stałej co do obu

dochodzonych i objętych apelacją roszczeń.

Mimo że założenia ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji różnią się od

założeń ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy – Prawo

własności przemysłowej, roszczenia wynikające z dopuszczenia się czynu

nieuczciwej konkurencji zostały ukształtowane podobnie jak roszczenia, które

przyznają dwie wymienione ustawy. Jak wspomniano, zgodnie z art. 78 ust. 1

Pr.aut., twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały naruszone cudzym

działaniem, może żądać m.in. zaniechania tego działania oraz dopełnienia przez

osobę, która dopuściła się naruszenia, czynności potrzebnych do usunięcia jego

skutków, w szczególności, aby osoba ta ogłosiła stosowne oświadczenie. Podobnie,

według art. 287 ust. 1 i 2 Pr.w.p., uprawniony z patentu, którego patent został

naruszony może żądać m.in. zaniechania naruszania oraz złożenia przez osobę,

która dopuściła się naruszenia, ogłoszenia stosownego oświadczenia. Na

podstawie art. 292 Pr.w.p. przepis art. 287 ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się

odpowiednio do wzorów użytkowych oraz wzorów przemysłowych, a na podstawie

art. 293 Pr.w.p. – do topografii układów scalonych. Również art. 296 ust. 1 Pr.w.p. –

stosujący się odpowiednio do oznaczeń geograficznych (art. 302 ust. 1 Pr.w.p.) –

przyznaje w razie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy m.in.

roszczenie o zaniechanie naruszania i o usunięcie jego skutków, które może

nastąpić także przez ogłoszenie stosownego oświadczenia. Analogiczne roszczenia

przyznaje też art. 24 § 1 k.c. w razie naruszenia dóbr osobistych. Podobieństwo

dochodzonych w sprawie roszczeń opartych na art. 18 ust. 1 i 3 u.z.n.k. do

roszczeń przewidzianych w art. 78 ust. 1 Pr.aut., art. 287 ust. 1 i 2 oraz art. 296 ust.

1 Pr.w.p. i art. 24 § 1 k.c. skłania do tego, aby również te roszczenia mieć na

względzie w rozważaniach zmierzających do zakwalifikowania dochodzonych w

sprawie roszczeń z punktu widzenia podziału na prawa majątkowe i niemajątkowe.

Nie ulega wątpliwości, że roszczenia twórcy o zaniechanie działań

naruszających autorskie prawa osobiste oraz o dopełnienie czynności potrzebnych

do usunięcia skutków tych działań, w szczególności o ogłoszenie stosownego

oświadczenia, oraz analogiczne roszczenia podmiotu, którego dobra osobiste

zostały naruszone, mają charakter niemajątkowy, w związku z czym w sprawach o

te roszczenia stosują się przepisy art. 26 u.k.s.c. Roszczenia te nie są

bezpośrednio uwarunkowane interesami ekonomicznymi podmiotu uprawnionego,

ponieważ służą do ochrony niemajątkowych praw podmiotowych i zarazem same

nie prowadzą do uzyskania korzyści majątkowej.

W piśmiennictwie, a także orzeczeniach sądów, których przykładem jest

zaskarżone postanowienie, spotyka się wypowiedzi zaliczające do praw

niemajątkowych również przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.z.n.k. roszczenie o

zaniechanie działań stanowiących czyn nieuczciwej konkurencji, przewidziane w

art. 296 ust. 1 Pr.w.p. roszczenie o zaniechanie naruszania prawa ochronnego na

znak towarowy, przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 3 u.z.n.k. roszczenie o złożenie

stosownego oświadczenia przez podmiot, który dopuścił się czynu nieuczciwej

konkurencji, a także przewidziane w art. 287 ust. 2 Pr.w.p. roszczenie o ogłoszenie

stosownego oświadczenia przez osobę, która dopuściła się naruszenia patentu.

Wypowiedzi te nie mają jednak uzasadnionych podstaw i żadnego z wymienionych

roszczeń nie można zaliczyć do praw niemajątkowych.

Należy podzielić pogląd, że te z wymienionych roszczeń, które są określone w

ustawie – Prawo własności przemysłowej, służą do ochrony majątkowych praw

bezwzględnych (patentu, prawa ochronnego na znak towarowy) i tym samym same

są też bezpośrednio uwarunkowane interesami ekonomicznymi podmiotu

uprawnionego, a zatem mają charakter majątkowy. Taka ich kwalifikacja

harmonizuje z przepisami stanowiącymi o przedawnieniu roszczeń z tytułu

naruszenia patentu (art. 289 Pr.w.p.), mającymi odpowiednie zastosowanie do

roszczeń z tytułu naruszenia prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z

rejestracji wzoru przemysłowego, prawa ochronnego na znak towarowy, prawa z

rejestracji na oznaczenie geograficzne i prawa z rejestracji topografii. Jak wiadomo,

przedawniają się tylko roszczenia majątkowe (art. 117 § 1 k.c.). Z kolei roszczenia

określone w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, choć – według

przeważającego poglądu – nie mają u swych podstaw dobra niematerialnego,

będącego przedmiotem majątkowego prawa bezwzględnego, są bezpośrednio

uwarunkowane interesami ekonomicznymi osób, którym przysługują, i tym samym

mają majątkowy charakter ze względu na to, że przepisy tej ustawy, zgodnie z art.

1, regulują zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności

gospodarczej. Także ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi o

przedawnieniu roszczeń z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji (art. 20). Przyczyn

kwestionowanych wypowiedzi, uznających omawiane roszczenia za niemajątkowe,

można się dopatrywać w podobieństwie tych roszczeń do roszczeń przewidzianych

w art. 24 § 1 k.c. oraz art. 78 ust. 1 zdanie pierwsze Pr.aut. Możliwy jest przy tym w

konkretnym przypadku zbieg roszczenia przewidzianego w ustawie – Prawo

własności przemysłowej z roszczeniem wskazanym w art. 24 § 1 k.c. (por. art. 24 §

3 k.c.).

W konsekwencji, żadnego z roszczeń dochodzonych przez stronę powodową

– ani opartego na art. 18 ust. 1 pkt 1 u.z.n.k. roszczenia o zakazanie

niedozwolonych działań, ani opartego na art. 18 ust. 1 pkt 3 u.z.n.k. roszczenia o

złożenie stosownego oświadczenia – nie można zaliczyć do praw niemajątkowych,

objętych hipotezą art. 12 i 26 ust. 1 pkt 6 u.k.s.c.

Dochodząc tych roszczeń, należy – ze względu na ich majątkowy,

niepieniężny charakter – określić wartość przedmiotu sprawy w pozwie (art. 19 § 2

k.p.c.). Jeżeli powód wywiąże się z tego obowiązku prawidłowo, od pozwu i innych

pism należy się opłata stosunkowa, jednak na ogół w chwili wszczęcia sprawy o te

roszczenia niemożliwe jest określenie ich wartości, czyli wartości przedmiotu

sprawy (sporu). W takim razie powód powinien powołać się na tę okoliczność, a

przewodniczący – jeżeli to powołanie jest uzasadnione – ustala opłatę tymczasową.

Do ustalenia opłaty tymczasowej może też dojść w wyniku sprawdzenia wartości

przedmiotu sporu oznaczonej przez powoda (art. 25 k.p.c.). Tak było również w w

poprzednim stanie prawnym (por. art. 31 ust. 1 i 32 ustawy z dnia 13 czerwca 1967

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jedn. tekst: Dz.U. z 2002 r. nr 9,

poz. 88 ze zm., oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia

1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr

154, poz. 753 ze zm.), który zgodnie z art. 149 ust. 1 u.k.s.c. miał zastosowanie w

niniejszej sprawie do chwili wydania wyroku przez Sąd Okręgowy.

W rozpoznawanej sprawie nastąpiło sprawdzenie oznaczonej w pozwie

wartości przedmiotu sporu i ustalenie w odniesieniu do roszczeń dochodzonych od

spółki akcyjnej „W.” wpisu tymczasowego w wysokości 1000 zł, tj. w wysokości

maksymalnej według powołanego § 3 rozporządzenia (2 x 500 zł). Na taką samą

kwotę został też, zgodnie z obowiązującym wówczas prawem, ustalony w wyroku

Sądu Okręgowego wpis ostateczny i stosownie do wcześniejszych wyjaśnień, jego

wysokość określa należną opłatę od apelacji wniesionej przez stronę powodową.

Skoro w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie obowiązującej obecnie

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stosuje się do czasu

zakończenia postępowania w danej instancji dotychczasowe przepisy o kosztach

sądowych, ustalona według tych przepisów opłata ostateczna w wyroku sądu

pierwszej instancji powinna wyznaczać też wysokość opłaty od apelacji, do której, w

myśl art. 149 ust. 1 u.k.s.c., ma zastosowanie ta ustawa. W przeciwnym razie

musiałoby nastąpić ustalenie na potrzeby określenia wpisu od tej apelacji wysokości

opłaty ostatecznej według obecnie obowiązujących przepisów o kosztach, a do tego

nie ma podstaw w tych przepisach.

Należny od apelacji strony powodowej wpis w kwocie równej wysokości opłaty

ostatecznej ustalonej w zaskarżonym wyroku jest opłatą „w wysokości stałej” w

rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z

dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105).

Nieuiszczenie tej opłaty w terminie przez stronę powodową, reprezentowaną przez

radcę prawnego, mogło zatem pociągnąć za sobą sankcję przewidzianą w tym

przepisie, ale strona powodowa obowiązkowi poddanemu tej sankcji nie uchybiła.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39815 § 1 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).