Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissibility of appeal against incidental ruling on expert fee. Appeal against incidental ruling is inadmissible under current law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a complaint regarding an incidental ruling on expert witness fees. The appellant argued the ruling was appealable and that they had standing as a prosecutor, but the court held such complaints are generally inadmissible. The court ruled that only specific final judgments allow for appeals on legality, excluding incidental rulings unless specific statutory exceptions apply.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c.: A complaint for a ruling on the legality of an incidental decision is inadmissible unless it concerns a final judgment concluding the proceedings or specific statutory exceptions apply.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
III CZ 101/23 POSTANOWIENIE 16 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Roman TrzaskowskiSSN Paweł Grzegorczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2023 r. w Warszawie,zażalenia B.P.na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawiez 21 stycznia 2021 r., V ACz 86/20 (V WSC 109/20)w sprawie z powództwa B.P.przeciwko M.W.przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawieo unieważnienie małżeństwa, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 stycznia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę B.P. – powódki w sprawie o unieważnienie małżeństwa przeciwko M.W. – o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z 8 kwietnia 2020 r., V ACz 86/20, w przedmiocie przyznania biegłej wynagrodzenia za sporządzenie opinii, gdyż uznał, że nie jest zaskarżalne wniesioną przez powódkę skargą, a poza tym powódka nie ma zdolności postulacyjnej do samodzielnego wniesienia skargi.W zażaleniu na postanowienie z 21 stycznia 2021 r. działająca przez pełnomocnika powódka zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 4241 § 1 k.p.c., art. 4246 § 3 k.p.c. i art. 871 § 2 k.p.c. przez błędne zastosowanie, gdyż zaskarżone przez powódkę postanowienie jest prawomocne i niewzruszalne przy wykorzystaniu innych środków, a zatem skarga musi od niego przysługiwać, a poza tym powódka jako prokurator miała zdolność do samodzielnego wniesienia skargi.
Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. O ile pierwsza podstawa odrzucenia jest nietrafna (skarżąca jest, a w każdym razie była, w dacie wniesienia zażalenia prokuratorem), o tyle w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przyznania biegłej wynagrodzenia za sporządzenie opinii nie jest dopuszczalna. Sąd Najwyższy wyjaśniał już (zob. np. postanowienia z 4 października 2022 r., III CZ 221/22 i z 23 listopada 2022 r., III CZ 220/22), że w aktualnym stanie prawnym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje zasadniczo tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze). Na skutek wyroku z 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06, którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., w części obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie”, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, doszło do zmiany art. 4171 § 2 k.c. przez dodanie w nim wzmianki „chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej” oraz do rekonstrukcji przepisów o skardze.
Jeżeli zatem przez wydanie takich orzeczeń została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia ich niezgodności z prawem w postępowaniu ze skargi, a więc bezpośrednio przed sądem powszechnym od Skarbu Państwa w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b k.p.c.); zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 16), z 9 maja 2012 r., V CNP 63/11, z 9 października 2013 r., II CNP 34/13, z 13 marca 2014 r., II CNP 64/13 z 22 sierpnia 2022 r., I CNP 144/22.Podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 4241 i art. 4246 § 3 k.p.c., oparte na odmiennym – wadliwym – założeniu, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku.
Wobec niedopuszczalności skargi, kwestia zdolności postulacyjnej pozwanej nie ma znaczenia dla oceny zasadności zażalenia.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. M.M.[ł.n]