Supreme Court vacates appeal court costs ruling due to lack of statutory basis and reasoning under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court vacated the lower court's decision on litigation costs because the appellate court failed to provide a specific legal basis or detailed reasoning for its ruling. The defendants argued that the lower court violated procedural requirements by merely citing Article 100 of the Civil Procedure Code without explaining the scope of the appeal or the actual expenses incurred. The court held that such a lack of justification prevents proper appellate review and mandates remanding the case for a properly reasoned decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 328 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. – An appellate court's decision on litigation costs is invalid if it lacks a specific statutory basis and detailed reasoning regarding the scope of the appeal and expenses, as this prevents effective appellate control.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 10/11
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa J. K.
przeciwko B. K. i M. K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 marca 2011 r.,
zażalenia pozwanych na postanowienie o kosztach zawarte
w wyroku Sądu Okręgowego w T.
z dnia 21 października 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie (pkt 3 wyroku) i w tym
zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w T. do
ponownego
rozpoznania
oraz
postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
orzeczenia
o
kosztach
Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Okręgowy w T. – po rozpoznaniu apelacji obu stron, ale tylko w uwzględnieniu apelacji powódki – zmienił
zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w B. w części uwzględniającej powództwo
i orzekającej o kosztach w ten sposób, że zasądził solidarnie od pozwanych na
rzecz powódki kwotę 7 839,71 zł z odsetkami oraz kwotę 2300 zł tytułem
częściowego
zwrotu
kosztów
procesu.
Oddalając
apelację
pozwanych,
Sąd Okręgowy zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 855 zł tytułem
zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Pozwani w zażaleniu zakwestionowali orzeczenie o kosztach postępowania
apelacyjnego, zarzucając naruszenie art. 100 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kontrola instancyjna – w tym wypadku kontrola dokonywana przez Sąd
Najwyższy w ramach postępowania zażaleniowego zainicjowanego na podstawie
art. 3941 § 1 k.p.c. – jest możliwa tylko wówczas, gdy sąd wyższej instancji zna
podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia oraz przesłanki i motywy przyjęte
przez sąd, który wydał to orzeczenie, lub może je łatwo wysnuć na podstawie
całokształtu okoliczności (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia
1946 r., C.III. 1061/45, „Państwo i Prawo” 1945, nr 5-6, s. 219). W związku z tym
w judykaturze przyjmuje się, że brak uzasadnienia albo jego rażące luki stoją na
przeszkodzie kontroli instancyjnej i na ogół powodują konieczność uchylenia
zaskarżonego orzeczenia (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 marca
1935 r., C.III. 116/34, „Głos Adwokatów” 1936, nr 3, s. 101, z dnia 29 marca
1935 r., C.III. 616/34, Zb.Urz. 1935, poz. 437 lub z dnia 4 listopada 1936 r., C.III.
1156/34, OSP 1936, poz. 152).
Przyjmuje się również, że samo powołanie przepisu będącego podstawą
orzeczenia albo powtórzenie jego treści z reguły nie odpowiada wymaganiom art.
328 § 2 k.p.c. i nie pozwala na dokonanie wszechstronnej kontroli instancyjnej.
Jest tak szczególnie wtedy, gdy przepis będący podstawą rozstrzygnięcia posługuje
się znamionami ocennymi i niedookreślonymi, co wymaga od sądu szczegółowej
motywacji podjętej decyzji procesowej (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego
z dnia 26 kwietnia 1935 r., C.III. 773/34, Zb.Urz. 1936, poz. 96 i z dnia 24 maja
1935
r.,
C.III.
950/34,
„Przegląd
Sądowy”
1936,
poz.
oraz
wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2001 r., I PKN 498/00, OSNP 2003, nr 9,
poz. 222).
Przedstawione poglądy należy odnieść także do uzasadniania rozstrzygnięć
o kosztach
postępowania,
co
Sąd
Najwyższy
podkreślił,
stwierdzając,
że niewskazanie podstawy prawnej oraz motywów, którymi kierował się sąd drugiej
instancji
orzekając
o
kosztach
postępowania,
oznacza,
iż
uzasadnienie
nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1
k.p.c. (postanowienie z dnia 25 lutego 2010 r., V CZ 7/10, OSNC-ZD 2010, nr D,
poz. 104).
W tym stanie rzeczy, skoro Sąd Okręgowy ograniczył się wyłącznie do
powołania art. 100 k.p.c., nie wskazując motywów swego rozstrzygnięcia,
a w szczególności nie rozważając zakresu uwzględnienia roszczenia (apelacji) oraz
wysokości poniesionych przez strony wydatków, należało orzec jak w sentencji
(art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.; por. także postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 5 listopada 2010 r., I CZ 55/10, niepubl.).