Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 88/05 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against involuntary commitment, finding procedural error due to delayed evidence admission for mentally ill party.

Numero d'incarto III CSK 88/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the appeal regarding the respondent's total involuntary commitment. The respondent argued that evidence proving his ability to live independently should have been admitted, claiming the lower courts failed to properly investigate his mental state. The court found that while the respondent was mentally ill and could not reasonably argue for late evidence, the appellate court's refusal to admit such proof constituted a procedural error affecting the case outcome.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 378 k.p.c.; Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 381 k.p.c.; Art. 278 § 1 k.p.c.; Art. 285 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 1 k.c.: In proceedings for involuntary commitment, a court's refusal to admit evidence presented late by a mentally ill party, who cannot reasonably be expected to understand the necessity of such proof, constitutes a procedural error under Art. 381 k.p.c. if it may have significantly influenced the result.

Parole chiave

Generato dall'IA
involuntary commitment mental illness procedural error delayed evidence mental capacity appeal procedure civil proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 378 k.p.c.
postanowienie narusza art. 378 w zw.
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art.
Art. 381 k.p.c.
postanowienie narusza art. 378 w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c.
Art. 278 § 1 k.p.c.
art. 278 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 285 § 1 k.p.c.
z art. 285 § 1 k.p.c. przez zaniechanie należytego wyjaśnienia
Art. 13 § 1 k.c.
Zarzucił też naruszenie prawa materialnego - art. 13 § 1 k.c. przez
Art. 398 § 1 k.p.c.
(art. 39815 § 1 k.p.c.).
art. 379 pkt 5 k.p.c
postanowienie narusza art. 378 w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c.
art. 381 k.p.c
postanowienie narusza art. 378 w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c.
art. 285 § 1 k.p.c
278 § 1 w zw. z art. 285 § 1 k.p.c. przez zaniechanie należytego wyjaśnienia

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 88/05

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z wniosku Stanisława W.

przy uczestnictwie Piotra W. oraz Prokuratora Prokuratury Okręgowej

w R.

o ubezwłasnowolnienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2005 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika Piotra W.

od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 8 czerwca 2005 r., sygn. akt (...),

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddali apelację uczestnika

postępowania Piotra W. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 28

stycznia 2005 r., mocą którego uczestnik postępowania został ubezwłasnowolniony

całkowicie. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że uczestnik z

powodu choroby psychicznej nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem co

wyraża się w niepodejmowaniu leczenia i niezdolności do samodzielnej egzystencji

w zakresie zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Sąd oddalił wniosek

pełnomocnika

procesowego

odwoławczym,

o

uczestnika,

dopuszczenie

reprezentującego

dowodów

uczestnika w latach (....-....) r., z opinii

z 10 kart

w

postępowaniu

wypisowych

leczenia

innego biegłego lekarza psychiatry

opracowanej przy udziale psychologa i ze świadka Jacka

W. na okoliczność

możności samodzielnego podejmowania przez uczestnika czynności prawnych i

faktycznych uznając że skarżący mógł wnosić o dopuszczenie tych dowodów w

postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i nie wykazał przyczyn, dla których

byłoby to niemożliwe.

W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania zarzucił, że zaskarżone

postanowienie narusza art. 378 w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c.

przez pozbawienie go możności obrony jego praw wskutek niedopuszczenia

dowodów wskazujących na samodzielność życiową uczestnika, a ponadto - art.

278 § 1 w zw. z art. 285 § 1 k.p.c. przez zaniechanie należytego wyjaśnienia

wszystkich istotnych okoliczności związanych z kwestią samodzielnego bytowania

uczestnika. Zarzucił też naruszenie prawa materialnego - art. 13 § 1 k.c. przez

błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że ubezwłasnowolnienie jest celowe

i służy zaspokojeniu interesu uczestnika. Z powołaniem się na powyższe wnosił

o uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

przekazanie

sprawy

Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut pozbawienia uczestnika możności obrony jego praw w postępowaniu

odwoławczym nie był zasadny; w postępowaniu tym skarżący korzystał z pomocy

profesjonalnego pełnomocnika procesowego, zatem – możność obrony praw miał

zapewnioną. Brak było podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania,

o której mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c. Również nie był zasadny zarzut naruszenia

art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 285 § 1 k.p.c. w aspekcie należytego wyjaśnienia

wszystkich istotnych okoliczności ponieważ wymienione przepisy nie przewidują

obowiązku właściwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności lecz prawo sądu

dopuszczenia dowodu z jednego lub kilku biegłych; z tego prawa skorzystały

obydwa orzekające w nin. sprawie Sądy.

Nie można natomiast odmówić skarżącemu racji odnośnie do zarzutu

naruszenia art. 381 k.p.c. W sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny ustalił, iż uczestnik

postępowania

cierpi

na

przewlekłe

zaburzenia

urojeniowo-prześladowcze,

wyrażające się m.in. nieufnością do opinii biegłego psychiatry i całkowitym

zniesieniu krytycyzmu w odniesieniu do swego staniu zdrowia psychicznego

należało przyjąć, że nie rozumował on adekwatnie do obiektywnie istniejącej

rzeczywistości i nie zdawał sobie sprawy z konieczności dowodzenia przed Sądem

pierwszej instancji tego, co było dla niego oczywiste, tj. że jest samodzielny

i samowystarczający w zaspokajaniu życiowych potrzeb. Jakkolwiek więc osobie

zdrowej psychicznie można by postawić zarzut spóźnionego zgłoszenia wniosków

na okoliczności i odnośnie do dowodów, które były znane w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym, o tyle zarzutu tego rodzaju nie sposób wysunąć wobec

osoby chorej psychicznie, żyjącej we własnym, częściowo urojonym świecie

z przekonaniem, że oczywiście jest zdrowa i w pełni samodzielna. W tych

okolicznościach trzeba się zgodzić z Autorką kasacji, że w postępowaniu przed

Sądem pierwszej instancji uczestnik nie mógł powołać dowodów zawnioskowanych

następnie na rozprawie apelacyjnej oraz, że odmowa ich dopuszczenia przez Sąd

Apelacyjny, jedynie z uwagi na spóźnienie, w okolicznościach niniejszej sprawy

musi być poczytana zaskarżonemu orzeczeniu za uchybienie procesowe, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wypada zauważyć, że wnioski

dowodowe uczestnika nie spotkały się z opozycją Prokuratora, który – nota bene także popierał apelację skarżącego.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

(art. 39815 § 1 k.p.c.).