Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded, rejecting family duty argument for unjust enrichment claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent 1,800 PLN in procedural costs. The appellant argued that the lower court violated the duty of mutual family support by denying compensation for unauthorized use of property. The court found the appeal clearly unfounded because the appellant failed to demonstrate an obvious legal error without deep analysis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is clearly unfounded only if, without further analysis, it is evident that the grounds for the appeal are meritless and do not warrant consideration.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 81/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa J. M.przeciwko X. M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 listopada 2013 r., którym Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia 21 grudnia 2012 r., zasądzający od pozwanej na rzecz powódki kwotę 52 857 zł z odsetkami tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w okresie od dnia 17 grudnia 2007 r. do 30 września 2011 r. i oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach procesu.
Powołując się na obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o „zmianę” zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie apelacji pozwanej ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdziła, że wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy naruszył art. 5 k.c., uznając, że w okolicznościach sprawy żądanie wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości było sprzeczne z powszechnie obowiązującą w polskim społeczeństwie zasadą wzajemnej rodzinnej pomocy i wspierania się członków rodziny.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Tak rozumianej oczywistości skarżąca nie wykazała, odwołała się bowiem do argumentów wspierających przytoczoną podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., co w tym wypadku nie może być uznane za wystarczające.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).aw