Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 81/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to address all substantive appeal grounds regarding testament validity.

Numero d'incarto III CSK 81/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the Court of Appeal failed to address several critical grounds raised by the appellant in the second instance. The appellant argued that the will was invalid due to lack of capacity, mental state issues, and potential pressure, but the lower court ignored these specific claims. Consequently, the Supreme Court ruled that the procedural violation of omitting these essential arguments justified the dismissal of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 378 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.; The second-instance court must address all substantive appeal grounds; failure to do so constitutes a procedural violation warranting cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural violation omission of appeal grounds second instance duty cassation dismissal testament validity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 378 § 2 k.p.c.
W skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono naruszenie art. 378 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 3 § 1 pkt 2 k.p.c.
postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c.
Art. 1010 k.c.
podstawy naruszenia prawa materialnego obrazę art. 1010 i 954 § 1 pkt 1 i 3 k.c.
Art. 954 § 1 pkt 1 i 3 k.c.
art. 3093 § 1 k.p.c
w art. 3093 § 1 k.p.c. W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania
art. 378 § 1 k.p.c
skarżący zarzucił obrazę art. 378 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., a w ramach
art. 378 § 2 k.p.c
W skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono naruszenie art. 378 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r., V CKN 134/00
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r., V CKN 134/00, LEX nr
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2002 r., II CKN 748/00
77047, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2002 r., II CKN 748/00,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 81/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T.S.

przy uczestnictwie J.S.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 22 sierpnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 9 października 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 r. stwierdził, że

spadek po O.S. na podstawie testamentu nabyła uczestniczka postępowania J.S..

Testament sporządzony w dniu 20 marca 1998 r. w formie aktu notarialnego w

ocenie Sądu pierwszej instancji odpowiadał wymogom co do formy i trybu jego

sporządzenia. Wnioskodawca nie wykazał zaś istnienia jakiejkolwiek z przesłanek

dla stwierdzenia nieważności testamentu. Przemawiało to za stwierdzeniem

nabycia spadku zgodnie z treścią testamentu sporządzonego przez O.S.

Sąd Okręgowy w Z. po rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy oddalił ją

postanowieniem z dnia 9 października 2006 r., podzielając w całości ustalenia

faktyczne, ocenę materiału dowodowego i ocenę prawną wyrażoną przez Sąd

pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy została oparta o obie podstawy określone

w art. 3093 § 1 k.p.c. W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania

skarżący zarzucił obrazę art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a w ramach

podstawy naruszenia prawa materialnego obrazę art. 1010 i 954 § 1 pkt 1 i 3 k.c.

W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Z. do ponownego rozpoznania,

ewentualnie jego uchylenie i stwierdzenie, że spadek po O.S. nabyli na podstawie

ustawy wnioskodawca i uczestniczka postępowania po ½.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono naruszenie art. 378 § 2 k.p.c.

Przepis ten, który określa granice, w których sąd drugiej instancji rozpoznaje

sprawę, nakłada równocześnie na ten sąd obowiązek rozpoznania apelacji poprzez

odniesienie się do wszystkich zarzutów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia

sprawy. Zwracał na to uwagę wielokrotnie w swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r., V CKN 134/00, LEX nr

77047, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2002 r., II CKN 748/00,

LEX nr 55254). Nie ulega zaś wątpliwości, że Sąd Okręgowy w Z. ocenę części

zarzutów zawartych w apelacji wnioskodawcy zupełnie pominął. Wskazuje na to

jednoznacznie już przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zakresu

zaskarżenia. Pominięto w nim wyraźnie przytoczenie części zarzutów apelacji tj.

zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią materiału dowodowego oraz

dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Natomiast odnotowany przez Sąd drugiej

instancji zarzut naruszenia art. 231 nie został w najmniejszym stopniu rozważony, a

rozpoznanie zarzutu naruszenia art. 233 zostało ograniczone praktycznie do

stwierdzenia, że zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Wskazane wyżej zarzuty

odnosiły się do ustalenia okoliczności faktycznych i związanej z nimi oceny, czy

testatorka była w stanie własnoręcznie podpisać testament, w jakim stanie

psychicznym znajdowała się w chwili sporządzenia testamentu i czy była na nią

wywierana presja przez uczestniczkę postępowania. Ich rozpoznanie było zatem

istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W tych okolicznościach pominięcie rozpoznania

wskazanych wyżej zarzutów przez Sąd drugiej instancji stanowiło poważne

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy. Z tego względu skarga kasacyjna była uzasadniona i zaskarżone

postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c. Wobec

istnienia podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej wskazanej w art. 398 3 § 1

pkt 2 k.p.c., bezprzedmiotowe stało się rozpoznanie zawartych w skardze

kasacyjnej także zarzutów naruszenia prawa materialnego, których prawidłowe

zastosowanie

było

uzależnione

od

oceny

okoliczności

skutecznością rozporządzenia testamentowego O.S.

związanych

ze