Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 79/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding company registration when capital was lower than statutory minimum due to transitional rules.

Numero d'incarto III CSK 79/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the State Treasury's cassation appeal against a lower court's decision to register a joint-stock company in the Business Register. The State Treasury argued that the company's capital was insufficient because shares were issued to heirs of pre-war owners, but the court found the lower court's factual finding regarding the issuer to be correct. The court ruled that transitional provisions allowed registration without meeting the current capital requirements, making the lower court's decision lawful.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 624 § 4 k.s.h.; Art. 7 ust. 1, 8, 9 ust. 2 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym: transitional provisions for companies registered before specific laws entered into force exempt them from current capital requirements for business registration.

Parole chiave

Generato dall'IA
transitional provisions capital requirements business register joint-stock company registration appeal State Treasury heirs of owners

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 624 § 4 k.s.h.
Taki przypadek przewiduje wprost art. 624 § 4 k.s.h. dla spółek
Art. 624 § 1 k.s.h.
podniesienia kapitału zakładowego do wysokości określonej w art. 624 § 1 k.s.h.
Art. 624 § 2 k.s.h.
bowiem nałożony obowiązek dostosowawczy w oparciu o treść art. 624 § 2 k.s.h.
Art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym
oraz art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym przez wpisanie do rejestru
Art. 308 k.s.h.
odpowiadający wymogowi określonemu w art. 308 k.s.h. Na wnioskodawcę został
Art. 623 k.s.h.
podobnie jak wartość nominalna akcji, w sytuacji, gdy treść art. 623 i 624 k.s.h.
Art. 7 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym
ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 7 ust.
Art. 8 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym
ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 § 2). Przepisy te
Art. 9 ust. 2 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym
ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 § 2). Przepisy te
Art. 398 § 14 k.p.c.
w skardze kasacyjnej opartej o obie podstawy określone w art. 398 3 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 79/05

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z wniosku J.G. „B. i ZP.” S.A.

przy uczestnictwie "C." S.A. i Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa

o rejestrację w Rejestrze Przedsiębiorców,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika - Skarbu Państwa Ministra Skarbu Państwa

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. wpisał do

Krajowego Rejestru Przedsiębiorców Spółkę Akcyjną J.G. „B. i ZP.” i jednocześnie

dokonał wpisu o zmianie statutu Spółki i kapitału zakładowego oraz wpisu

obejmującego skład zarządu i rady nadzorczej. Sąd ten ustalił, że w dniu

21 listopada 2003 r. odbyło się nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy,

na którym był reprezentowany cały kapitał zakładowy. Wszystkie akcje na

okaziciela zostały przed zgromadzeniem zdeponowane u notariusza, który na tę

okoliczność wystawił stosowne zaświadczenie. Akcje te zostały w 2003 r. wydane

przez Skarb Państwa spadkobiercom przedwojennych właścicieli na mocy ugody

sądowej. W ocenie Sądu I instancji wolne zgromadzenie akcjonariuszy wyznaczone

na dzień 21 listopada 2003 r. było władne do podejmowania uchwał i uchwały

podjęte na tym zgromadzeniu mogły stanowić podstawę do dokonania wpisów

w rejestrze.

Uwzględnieniu wniosku nie sprzeciwiały się też zarzuty uczestników

postępowania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Skarbu Państwa

i Spółki Akcyjnej C. dotyczące braku podstaw prawnych do wydania akcji

spadkobiercom ich przedwojennych właścicieli, gdyż w świetle art. 23 ustawy

o Krajowym Rejestrze Sądowym kwestia ta nie wchodziła w zakres kognicji sądu

rejestrowego. Nie stanowił też przeszkody do dokonania wpisu fakt, że po

dokonanej denominacji wysokości kapitału zakładowego był on niższy niż

odpowiadający wymogowi określonemu w art. 308 k.s.h. Na wnioskodawcę został

bowiem nałożony obowiązek dostosowawczy w oparciu o treść art. 624 § 2 k.s.h.

Po rozpoznaniu apelacji Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa Sąd

Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 20.05.2005 r. apelację tę oddalił. Uznając

za zasadny zarzut sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią zebranego

w sprawie

materiału

dowodowego

dotyczący

podmiotu

wydającego

akcje

spadkobiercom ich właścicieli Sąd Okręgowy przyjął, że był nim Narodowy Bank

Polski, a nie Skarb Państwa. W pozostałym zakresie Sąd ten podzielił ustalenia

faktyczne Sądu I instancji oraz jego ocenę prawną.

Uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 308, 612, 623 i 624 k.s.h.

oraz art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym przez wpisanie do rejestru

spółki akcyjnej, której kapitał zakładowy był niższy niż określony w art. 308 k.s.h.,

podobnie jak wartość nominalna akcji, w sytuacji, gdy treść art. 623 i 624 k.s.h.

przewidywała okresy dostosowawcze do spełnienia wymogów wynikających

z brzmienia przepisów k.s.h. i jednocześnie przepisy te przewidywały inną sankcję

niż odmowa dokonania wpisu w przypadku niewykonania przez spółkę obowiązków

dostosowawczych. Za taką oceną przemawiały również przepisy przejściowe do

ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 § 2). Przepisy te

nakładały

na

wnioskodawcę

obowiązek

uzyskania

wpisu

do

rejestru

przedsiębiorców, nie uzależniając wykonania tego obowiązku od dokonania

jakichkolwiek czynności związanych z doprowadzeniem do zgodności z prawem

dotychczasowych postanowień Statutu. Dlatego też ujawnienie w rejestrze

dotychczasowej wysokości kapitału zakładowego i wartości nominalnej akcji nie

naruszało żadnego z obowiązujących przepisów. W ocenie sądu I instancji zakres

kognicji sądu rejestrowego regulowany przez art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze

Sądowym nie dawał podstaw do rozstrzygania sporu o prawo do akcji dających

prawo do uczestnictwa w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy spółki akcyjnej.

Nie zasługiwały również na uwzględnienie złożone przez apelującego

wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i zawieszenie

postępowania rejestrowego do czasu zakończenia sprawy o wydanie akcji,

wytoczonej przez apelującego uczestnika postępowania.

Uczestnik postępowania Skarb Państwa – Minister Skarbu Państwa

w skardze kasacyjnej opartej o obie podstawy określone w art. 398 3 § 1 k.p.c.

zarzucił:

-

w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego obrazę art. 612, 623

§ 1, 623 § 3 i 624 § 2 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 7, 8 i 9 § 2

ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowym Rejestrze Sądowym

-

w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania mającego istotny

wpływ na wynik sprawy obrazę art. 316 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 7

ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz art. 328 § 2 w zw. z art. 361

k.p.c.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

I instancji, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i oddalenie wniosku

o dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 39813 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna podlega

rozpoznaniu w granicach jej podstaw oraz w granicach zaskarżenia. Granice te,

wynikające z treści skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Skarbu Państwa Ministra Skarbu Państwa zawężają przedmiot postępowania kasacyjnego w istocie

do zagadnienia, czy przeszkodę do dokonania wpisu do Krajowego Rejestru

Sądowego spółki akcyjnej zarejestrowanej poprzednio w rejestrze sądowym

stanowiło występujące na dzień orzekania o wpisie niedopełnienie obowiązku

podniesienia kapitału zakładowego do wysokości określonej w art. 624 § 1 k.s.h.

Za bezsporne należało uznać przy tym, że spółka będąca wnioskodawcą była

wpisana do rejestru sądowego, a wniosek o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego

– Rejestru Przedsiębiorców złożyła z zachowaniem terminu wskazanego w art. 8

ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. przed 31.12.2003 r. Przy ocenie zasadności

zarzutów zawartych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wymaga podkreślenia, że

skarżący bezpodstawnie podnosił, że Sąd II instancji rozpoznając apelację

uczestnika postępowania nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez Sąd

Rejonowy art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W istocie Sąd II instancji

stwierdził wyraźnie, iż naruszenia tego przepisu apelujący upatrywał w tym, że sąd

rejestrowy nie dopełnił obowiązku zbadania wniosku pod kątem zgodności

z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie wysokości kapitału zakładowego.

Sąd II instancji miał zatem ten zarzut na uwadze. Uznał zaś, że jest on

bezzasadny z tej racji, że w ocenie tego Sądu przepisy przejściowe do ustawy

o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadziły obowiązek uzyskania wpisu do

rejestru przedsiębiorców, nie uzależniając wykonania tego obowiązku od dokonania

przez

z

zainteresowanego przedsiębiorcy jakichkolwiek czynności związanych

doprowadzeniem

do

zgodności

z

przepisami

k.s.h.

dotychczasowych

postanowień statutu spółki. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. był zatem

nieuzasadniony. Sąd II instancji stwierdził też wyraźnie, że w świetle art. 316 § 1

k.p.c. powinnością Sądu Rejonowego było rozstrzygnięcie sprawy według stanu na

dzień orzekania, a nie jej wniesienia. Sąd ten uwzględnił zaś, że w chwili orzekania

wnioskodawca posiadał kapitał zakładowy niższy niż określony w art. 624 k.s.h.

Tym samym uwzględnił także obowiązywanie tego przepisu. Uznał jedynie,

że przepis ten nie ma zastosowania przy dokonywaniu wpisu do rejestru spółki

uprzednio już zarejestrowanej w rejestrze handlowym, co nie pozwala podzielić

zarzutu, że Sąd II instancji nie uwzględnił stanu rzeczy istniejącego w chwili

wydawania orzeczenia i naruszył tym samym art. 316 k.p.c. Odrębnym

zagadnieniem jest natomiast, czy ta ocena była trafna. Powyższa kwestia wiąże się

jednak z oceną dokonanej wykładni przepisów, a nie uwzględnieniem stanu sprawy

na dzień orzekania w rozumieniu art. 316 k.p.c.

Sąd II instancji podkreślił też, że z treści art. 612 k.s.h. wynika zasada

bezpośredniego stosowania przepisów kodeksu spółek handlowych. Uznał jednak,

że przepisy przejściowe do ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym stanowią

regulację szczególną, która w relacji do treści art. 623 i 624 k.s.h. nakazywała

przyjąć, że tryb rejestrowy jest niezależny od trybu przewidzianego przez art. 623

§ 3 k.s.h. i te przepisy nie uzależniały dokonania wpisu do rejestru przedsiębiorców

spółki już zarejestrowanej od wypełnienia obowiązków dostosowawczych w nich

określonych.

Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd II instancji

naruszył art. 612 k.s.h. przyjmując, że wobec wnioskodawcy nie ma zastosowania

art. 623 § 1 i 624 § 2 k.s.h. W rzeczywistości Sąd II instancji wyraził pogląd, że art.

623 § 1 i 624 § 2 k.s.h. dotyczy również wnioskodawcy, lecz tryb postępowania

przewidziany przez te przepisy nie pozostaje w związku z rozpoznaniem wniosku

o dokonanie wpisu do rejestru.

Powyższa ocena została w ramach skargi kasacyjnej zakwestionowana

w istocie poprzez zarzut błędnej wykładni art. 623 § 1 i art. 624 § 2 k.s.h. oraz art.

623 § 3 w związku z art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz zarzut

błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy

wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 7, art. 8 i art. 9 § 2 tej

ustawy).

Także te zarzuty były nieuzasadnione.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 przepisów wprowadzających ustawę

o Krajowym Rejestrze Sądowym (u. o K.R.S) na spółki wpisane do rejestru

sądowego został nałożony obowiązek złożenia wniosków o wpis do rejestru

przedsiębiorców prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. Wprowadzenie

tego wymogu, w powiązaniu z rozwiązaniami przyjętymi w przepisach ustawy

o Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczącymi nowej formy prowadzenia rejestru

w systemie informatycznym, jego jawności (art. 8) i powszechnej dostępności

(art. 10) oraz tzw. jawności materialnej (ar. 14) związanej z treścią wpisów

w rejestrze, nakazuje przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było zapewnienie

szybkiego wpisania do rejestru przedsiębiorców spółek zarejestrowanych wcześniej

w rejestrze sądowym. Wskazuje na to jednoznacznie także treść art. 8 ust. 1

przepisów wprowadzających u. o K.R.S., który zobowiązał te podmioty do złożenia

stosownych wniosków o wpis w stosunkowo krótkim terminie do 31.12.2003 r.

(w ciągu 2 lat obowiązywania ustawy).

Przepisy wspomnianej wyżej ustawy nie zawierały przy tym żadnych norm

szczególnych przewidujących spełnienie jakichkolwiek dodatkowych warunków

przez podmioty określone w art. 7 ust 1, poza złożeniem samego wniosku o wpis.

Ewentualna konieczność spełnienia dodatkowych wymogów przy ich wpisywaniu

do Krajowego Rejestru Sądowego groziłaby wydłużeniem procesu rejestracji.

Jednocześnie zaś w art. 9 ust. 2 przepisów wprowadzających u. o K.R.S.

przewidziano, że do czasu rejestracji, zgodnie z przepisami ustawy o K.R.S.,

zachowują moc dotychczasowe wpisy w rejestrze sądowym. Ustawodawca założył

zatem, że po wejściu w życie przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym

w obrocie występować będą nadal np. spółki akcyjne działające w oparciu

o dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych, których treść nie musiała

odpowiadać wymogom kapitałowym przewidzianych dla tych spółek w k.s.h.,

który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Trudno też przyjąć, aby zamiarem ustawodawcy było zróżnicowanie

sytuacji działających wcześniej spółek w zależności od tego, w jakim rejestrze

byłyby wpisane i stawianie dalej idących wymogów związanych z przepisami

k.s.h. w zakresie np. wysokości kapitału zakładowego wobec tych spółek, które

wypełniły obowiązek nałożony w art. 7 ust. 1 przepisów wprowadzających

u o K.R.S. i złożyły wniosek o wpis do K.R.S. W tym przypadku spółki te nie

mogłyby uzyskać wpisu i znalazłyby się w sytuacji takiej, jak te podmioty, które

obowiązku ubiegania się o nowy wpis w rejestrze nie wykonały.

Przyjęcie poglądu, że spółki, które złożyły wniosek o wpis do K.R.S. przed

31.12.2003 r. miały obowiązek spełnienia wszystkich wymogów przewidzianych dla

nich w przepisach k.s.h. według stanu na dzień orzekania o wpisie oznaczałoby też,

że różna byłaby sytuacja tych spółek w zależności od tempa rozpoznawania

wniosków o ich rejestrację. Spółki, których wnioski zostałyby złożone i rozpoznane

przed 31.12.2003 r. przykładowo nie musiałyby zadbać o podwyższenie swojego

kapitału zakładowego do wysokości wskazanej w art. 624 § 2 k.s.h., aby uzyskać

wpis do K.R.S., a spółki, których wnioski byłyby rozpoznawane później, byłyby

zmuszone do ich odpowiedniego uzupełnienia, co jeszcze dodatkowo wydłużałoby

proces ich wpisywania do K.R.S.

Tymczasem

obowiązek

wypełnienia

przez

spółki

obowiązków

dostosowawczych, o których mowa w art. 623 i 624 k.s.h. został na nie nałożony

niezależnie od faktu, w jakim rejestrze były wpisane według stanu na dzień

31.12.2003 r. Jest to istotny argument dla stanowiska wyrażonego przez Sąd

II instancji, że treść art. 623 i 624 nie stanowiła podstaw sankcji polegającej na

odmowie

dokonania

wpisu

do

rejestru

przedsiębiorców

spółki

akcyjnej

zarejestrowanej wcześniej w rejestrze sądowym i ubiegającej się o wpis na

podstawie wniosku złożonego stosownie do wymogu określonego przez art. 7

ust. 1 przepisów wprowadzonych u. o K.R.S.

Pogląd ten jest uzasadniony tym bardziej, że art. 623 § 3 k.s.h. przewiduje

odrębny tryb postępowania w przypadku naruszenia przez spółkę obowiązków

dostosowawczych, wynikających z brzmienia art. 623 § 1 i 624 § 2 k.s.h.

Umożliwia on sądowi rejestrowemu wezwanie spółki do usunięcia naruszenia

w terminie do 6 m-cy, a w przypadku niewykonania tego obowiązku zezwala na

wydanie postanowienia o rozwiązaniu spółki.

Przepis ten zawiera zatem wyraźnie inny rodzaj sankcji niż odmowa

wpisania do rejestru przedsiębiorców spółki zarejestrowanej wcześniej w oparciu

o przepisy kodeksu handlowego.

Wyprowadzanie z brzmienia przepisów art. 623 § 1 i 624 § 2 k.s.h.

podstaw dla odmowy przerejestrowania spółki do nowego rejestru oznaczałoby

również potencjalne niebezpieczeństwo wytworzenia sytuacji, w której część

spółek zarejestrowanych dotychczas w rejestrze sądowym ubiegałaby się ciągle

o wpis w K.R.S., nie spełniając wymogów określonych przez przepisy k.s.h.

przy rozpoznawaniu ich wniosków po 31.12.2003 r., zaś jednocześnie po tej

dacie mogłyby znajdować się w tym rejestrze spółki wpisane przed dniem

31.12.2003,

które

po

uzyskaniu

wpisu

nie

wykonały

obowiązków

dostosowawczych.

Ich dane zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym np. co do wysokości

kapitału zakładowego mogłyby odpowiadać tej samej wysokości co dane spółek

które ubiegałyby się dopiero o taki wpis i nie mogły go z tego powodu uzyskać,

mimo że wszystkie te podmioty wnioski o rejestrację złożyły zachowując termin

przewidziany do 31.12.2003 r. Nie jest to jednocześnie jedyny przykład sytuacji,

w której regulacja szczególna zezwalałaby na dokonanie wpisu do K.R.S.

spółki, której wysokość kapitału zakładowego nie odpowiadałaby wymogom

określonym w przepisach k.s.h.

Taki przypadek przewiduje wprost art. 624 § 4 k.s.h. dla spółek

w organizacji, które wnioski o wpis złożyły przed dniem ogłoszenia tej ustawy.

Z brzmienia tego przepisu wynika też, że ustawodawca przy rejestracji spółki

uznał za istotny dla rozstrzygania o wpisie moment złożenia wniosku o wpis.

Nadto zaś przewidział również, że do spółek tych stosuje się wymogi dotyczące

podwyższenia kapitału zakładowego określone w art. 624 § 1 i 624 § 2 k.s.h.

Treść tego przepisu potwierdza zatem również, że tryb związany

z wypełnieniem obowiązku dostosowawczego jest trybem odrębnym z trybem

rejestracji spółek już działających w chwili wejścia w życie przepisów k.s.h. bądź

ich ogłoszenia. Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że spółka akcyjna

wpisana do rejestru sądowego, która złożyła wniosek o jej wpisanie do rejestru

przedsiębiorców w terminie określonym w art. 8 ust. 1 ustawy, Przepisy

wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, dla uzyskania wpisu

w tym rejestrze po dniu 31.12.2003 r. nie musiała wykazać podwyższenia

kapitału zakładowego do wysokości określonej w art. 624 § 2 k.s.h.

Takiej wykładni powołanych wyżej przepisów nie sprzeciwia się również

treść art. 23 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Przepis ten przewiduje, że

sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod

względem formy i treści z przepisami prawa. Jest to przepis o charakterze

procesowym, który nie rozstrzyga samodzielnie jakie przepisy prawa mają być

brane pod uwagę. Jego treść nie przemawia więc za oceną, że sąd rejestrowy

w oparciu o ten przepis ma obowiązek stosowania np. jednakowych kryteriów

dla wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego spółki zakładanej w

oparciu o przepisy k.s.h. i spółki już działającej i zarejestrowanej pod rządem

przepisów k.h.

Dlatego też stwierdzenie, że spółka akcyjna będąca wnioskodawcą przy

uzyskaniu wpisu do krajowego Rejestru Sądowego nie musiała spełnić

wymogów przewidzianych w art. 624 § 2 k.s.h. co do wysokości kapitału

zakładowego nie musiało stanowić naruszenia art. 23 ustawy o krajowym

Rejestrze Sądowym wynikającego z jego błędnej wykładni, o ile regulacja

szczególna dotycząca rejestracji tego rodzaju spółek nie wymagała istotnie

brania pod uwagę treści art. 624 § 2 k.s.h., przy rozpoznawaniu wniosku o wpis.

Jak już wyżej wskazano za taką oceną przemawiała zaś wykładnia art.

623 i 624 k.s.h. w powiązaniu z przepisami art. 7 ust. 1, 8 i 9 ust. 2 przepisów

wprowadzających ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Kierując się powyższą oceną oraz uwzględniając przytoczone wcześniej

motywy oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, Sąd Najwyższy uznał

ją za pozbawioną uzasadnionych podstaw. Z tych względów podlegała ona

oddaleniu w oparciu o treść art. 398 14 k.p.c.