Polish Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue and procedural delay.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Polish Supreme Court dismissed the respondent's cassation appeal against a lower court judgment regarding a debt claim. The appellant argued that a significant legal issue existed concerning the liability of company directors whose mandates had expired before the debt was incurred. The court rejected this claim because the appellant failed to properly formulate the legal question and did not demonstrate its necessity for judicial practice. Consequently, the appeal was not admitted for consideration, and the request for cost reimbursement was also denied due to procedural timeliness issues.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if a significant legal issue exists or serious doubts arise; the appellant must precisely formulate the legal question, cite relevant provisions, and prove its importance for judicial practice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 76/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa R. w S. w Niemczechprzeciwko M. G. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowiez dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I ACa 754/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pozwany M.G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2014 r. wydanego w sprawie z powództwa R. z siedzibą w S. w Niemczech o zapłatę.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zdaniem skarżącego w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przed Sądami powszechnymi wyłoniło się istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia następującego problemu: „czy podmiotowy zakres odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w przypadku bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko tej spółce (art. 299 k.s.h.), obejmuje również członków zarządu, których mandat wygasł z mocy prawa przed zaciągnięciem przez spółkę zobowiązania, a to z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy sprawowania funkcji członka zarządu po myśli art. 202 § 1 k.s.h., jeżeli po tym terminie były członek zarządu nadal figuruje w rejestrze przedsiębiorców KRS i dokonuje czynności faktycznych w imieniu spółki, lecz formalnie brak jest uchwały zgromadzenia wspólników o jego powołaniu w skład zarządu spółki?”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący, jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).
Skarżący nie wykazał powołanej we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie przedstawił prawidłowo sformułowanego zagadnienia prawnego. Co więcej, wskazane przez skarżącego pytanie rozmija się z dokonanymi w sprawie ustaleniami. Należy podkreślić, że zagadnienie, które wskazuje skarżący, nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego wymagającego wypowiedzi Sądu Najwyższego. Do tej problematyki Sąd Najwyższy odniósł się w wyroku z dnia 4 marca 2015 r. (IV CSK 340/14, niepubl.). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy oddalił wniosek powódki R. z siedzibą w S. w Niemczech o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Pismo zatytułowane „Pismo procesowe powódki” zostało wniesione po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, takie pismo procesowe nie wywołuje skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasadzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym , obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 167 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. - por. też orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003, nr 9, poz. 120; z dnia 14 marca 2003 r., V CKN 1733/00, niepubl.; z dnia 7 maja 2003 r., IV CKN 113/01, niepubl.; z dnia 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, niepubl.).