Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 45/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public law grounds and new facts.

Numero d'incarto III CSK 45/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review. The appellant argued that a formal land sale agreement existed during the decedent's life, but the lower court found no evidence of such an agreement and determined the appellant acquired the property through adverse possession while acting in bad faith. The court rejected the appeal because the legal issue raised was disconnected from the established facts and relied on new evidence prohibited by cassation procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be based on public law grounds such as significant legal issues or inconsistencies in case law, and new facts or evidence are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal public law grounds adverse possession bad faith acquisition new facts inadmissible

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Przyczyna kasacyjna w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 39813 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 45/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku J. J. ‎przy uczestnictwie R. J., M. J., R. J., A.G., A. G., E. G., K. G. i B. G. ‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący J. J. powołał się na istotne zagadnienie prawne, dotyczące konieczności manifestacji posiadania ponad udział przez jednego ze współspadkobierców w sytuacji, w której za życia spadkodawcy została zawarta nieformalna umowa sprzedaży nieruchomości.

Przyczyna kasacyjna w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych kierunków interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Zagadnienie przedstawione we wniosku nie odpowiadało wskazanym wymaganiom, ponieważ odrywało się od podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skarżący nie może w związku z tym opierać przyczyn lub zarzutów kasacyjnych na faktach, które nie mają odzwierciedlenia w ustaleniach dokonanych przez sądy meriti. In casu, sformułowany w skardze problem bazował na założeniu, że za życia spadkodawcy H. J. doszło do zawarcia między nim a skarżącym wnioskodawcą nieformalnej umowy zbycia nieruchomości, czego pozostali spadkobiercy byli świadomi i nie sprzeciwiali się wynikającemu z tej umowy samoistnemu posiadaniu ze strony wnioskodawcy.

Tymczasem, jak uznał Sąd Okręgowy, faktu zawarcia takiej umowy nie potwierdził żaden dowód, a pierwsze zachowania, które mogły świadczyć o właścicielskim władaniu przez wnioskodawcę sporną działką, miały miejsce najwcześniej w 2002 r. Władanie to trwało zatem zbyt krótko, by mogło doprowadzić do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, tym bardziej, że - jak przyjęły Sądy meriti - wnioskodawca pozostawał w złej wierze. Należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał twierdzonej przyczyny kasacyjnej, co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. ke