Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 45/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue or obvious error was demonstrated by the parties.

Numero d'incarto III CSK 45/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeals filed by W.H., J.M., and Z.K. against the lower court's decision to terminate co-ownership. The applicants failed to identify a specific legal issue requiring interpretation or demonstrate an obvious violation of law as required by Article 3989 of the Civil Procedure Code. Consequently, the Court ruled that the procedural prerequisites for accepting the appeals were not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is accepted only if a new legal issue exists, serious interpretative doubts arise, or an obvious violation of law is evident, and the applicant must specify the exact legal problem rather than merely disputing factual assessments.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal legal issue requirement obvious violation of law co-ownership termination Civil Procedure Code procedural prerequisites interpretation of law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy, uznając, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione, orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
nie wskazała natomiast, która z wymienionych przesłanek uzasadnia – w jej ocenie – potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy, uznając, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione, orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2007 r., I PK 164/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2008 r., I PK 236/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.).
II CSK 479/12
Supreme Court dismisses appeal for failure to request service and rejects new legal issue claim.
I PK 164/07
I PK 236/07

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 45/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku W. H.‎przy uczestnictwie J. H., E. Ł., J. M. i Z. K.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni, skargi kasacyjnej uczestniczki J. M. oraz skargi kasacyjnej uczestnika Z. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ca 2500/12, odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący J.M. i Z.K. oparli wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej, drugiej i ostatniej spośród wymienionych przesłanek. Skarżąca W.H. nie wskazała natomiast, która z wymienionych przesłanek uzasadnia – w jej ocenie – potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).

Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 października 2007 r., I PK 164/07 oraz z dnia 29 stycznia 2008 r., I PK 236/07 - nie publ.).Natomiast o spełnieniu przesłanki oczywistej zasadności skargi można mówić jedynie wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa.

Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.). Żaden ze skarżących nie zawarł w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wszystkich wymaganych prawem elementów. Ogólnikowe odwołanie się do elementów stanu faktycznego sprawy, z których oceną dokonana przez Sąd drugiej instancji skarżący nie zgadzają się, bez sprecyzowania i przedstawienia konkretnego problemu prawnego, nie czyni zadość żadnej z przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy, uznając, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione, orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n