Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 407/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible evidence re-evaluation.

Numero d'incarto III CSK 407/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a second-instance judgment that had dismissed the plaintiff's claim for payment. The appellant argued the lower court's decision involved an obvious legal error and required re-evaluation of evidence, but the court found no such error. The court ruled that the appellant failed to demonstrate an obvious violation of law and improperly attempted to re-evaluate factual findings, which is prohibited in cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to prove an obvious violation of law or a legal issue requiring interpretation, and if the appeal improperly seeks to re-evaluate evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obvious legal error inadmissible evidence re-evaluation second instance judgment Supreme Court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 oraz art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Ponadto w wielu miejscach skarżący kwestionuje ocenę dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 oraz art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 oraz art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.).
Art. 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 oraz art.
art. 3983 § 3 k.p.c
Ponadto w wielu miejscach skarżący kwestionuje ocenę dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 407/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa M. S.A. w Ł. ‎przeciwko S. […] im. […] w K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] w sprawie o zapłatę zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 listopada 2013 r. w ten sposób, że oddalił powództwo.Od wyroku Sądu drugiej instancji powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność oraz występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić wskazujące na to argumenty. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Skarga wymagań tych nie spełnia, a postawione zarzuty nie podważają zakwestionowanego orzeczenia i nie czynią tego w sposób oczywisty; motywy zaskarżonego wyroku bronią się przed tymi zarzutami mocną argumentacją.

Nie wykazano także zagadnienia prawnego ani rozbieżności, zwłaszcza że pojedynczy wyrok sądu powszechnego odmienny od utrwalonej linii orzecznictwa nie oznacza występowania rozbieżności. Ponadto w wielu miejscach skarżący kwestionuje ocenę dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 oraz art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.).