Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 392/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of clear legal error and failure to meet procedural requirements under Polish Code of Civil Procedure.

Numero d'incarto III CSK 392/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a bankruptcy administrator against a lower court judgment. The administrator argued that the first-instance court erred in ruling on the validity of a debt transfer, but the court found no clear legal error warranting review. The decision was based on the procedural requirement that a cassation petition must explicitly demonstrate a qualified violation of law visible to any lawyer, which the appellant failed to do.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to clearly demonstrate a qualified violation of law or if the legal issue does not require interpretation to resolve the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility qualified legal error bankruptcy administrator standing debt transfer validity clear legal violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob.
art. 316 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust.
§ 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
art. 3984 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 392/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "[…] E. […]" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Ł.‎przeciwko M. Z.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz powoda od pozwanego kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w punkcie czwartym konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.Wbrew stanowisku skarżącego nie zachodzi potrzeba wykładni art. 134 p.u.n. w zakresie wyjaśnienia czy syndyk masy upadłości ma legitymację czynną do wniesienia pozwu o zapłatę wobec dłużnika w razie nie przekazania do masy upadłości wierzytelności objętej bezskutecznym przelewem w stosunku do tej masy.

Nie ma bowiem takiej potrzeby w sytuacji, w której dokonanie interpretacji danej normy prawnej nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Umknęło bowiem uwadze skarżącej, że podstawę wydania wyroku stanowi stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 316 § 1 k.p.c.), a już w dacie wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji zarówno był prawomocny wyrok ustalający bezskuteczność w stosunku do masy upadłości umowy przelewu wierzytelności upadłego przysługującej mu w stosunku do pozwanego, jak i ważnie i skutecznie zostało dokonane przez nabywcę zwrotne przekazanie wierzytelności do masy upadłości.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika. W uzasadnieniu wniosku skarżący nie przytoczył argumentów jurydycznych świadczących o takich okolicznościach, a wysoki stopień ogólności odwołania się do rodzaju uchybień eksponowanych w podstawach kasacyjnych, bez wskazania na konkretne naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego wyklucza możliwość przyjęcia zaistnienia omawianej przesłanki.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. z 2013 r., poz. 491 ze zm.). [l.n]