Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists due to consistent judicial interpretation of market value.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against a judgment excluding a partner from a limited liability company. The appellants argued for a specific valuation method, but the Court found no genuine legal issue since previous rulings consistently interpreted 'market value' to mean the real, sellable market value. Consequently, the appeal was rejected because the statutory requirement for a divergence in judicial case law was not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal unless there is a genuine legal issue or a divergence in judicial case law, as mere disagreement with doctrine or isolated interpretations does not constitute such a divergence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 383/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa K. J. i M. S.przeciwko S. S.o wyłączenie wspólnika ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt XII Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego.
Badanie dokonane na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej powodów uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 2 - 5 skargi) doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła wskazana przesłanka wymieniona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zarówno bowiem w wyroku SN z dnia 16 stycznia 2002 r., IV CKN 610/00, OSNC 2002/11/138, jak również w wyroku SN z dnia 12 grudnia 2013 r., II CSK 121/13, niepubl., przesłanka „rzeczywistej wartości rynkowej udziału” (art. 266 § 3 k.s.h.) została tożsamo zinterpretowana, tj. z uwzględnieniem realnej, zbywczej wartości rynkowej, pomijając różnice w redakcyjnym jedynie ujęciu też każdego ze wskazanych judykatów.
Powołanie się natomiast na brak aprobaty doktryny dla wyniku zbieżnej interpretacji sądów nie ma znaczenia dla zastosowania art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ przepis ten określa zawartą w nim przesłankę jako rozbieżność w orzecznictwie sądów, a nie rozbieżność w judykaturze i w doktrynie.Wobec powyższego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 8 ust. 1 pkt 23 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800), stosowanego z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1668). jw l.n