Supreme Court dismisses appeal as no significant legal issue exists regarding bankruptcy negotiation delays.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's decision to shorten the ban on business activities was legally sound. The appellant argued that negotiations with a creditor should excuse the late filing of bankruptcy, but the court found no significant legal issue requiring Supreme Court review. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the appellant fails to demonstrate a significant legal issue requiring resolution, as mere doubts without normative or precedential context do not meet the statutory threshold.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 366/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku L. sp. z o.o. w S. przy uczestnictwie A. K. i J. K. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika J. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt XII Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. Sąd Rejonowy w K. na wniosek L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pozbawił uczestnika J. K. prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres 6 lat. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. zmienił zaskarżone przez uczestnika orzeczenie przez skrócenie okresu obowiązywania zakazu do 3 lat.
W pozostałym zakresie apelację oddalił. Obydwa Sądy przyjęły, że uczestnik w sposób zawiniony spóźnił się ze złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości F. sp. z o.o. w K., ponieważ narastające lawinowo w ciągu 2004 r. zadłużenie tej spółki i zakończone niepowodzeniem negocjacje ze spółką L., która była jej najpoważniejszym wierzycielem, spowodowały stan wymagający wystąpienia z wnioskiem o upadłość najpóźniej 5 sierpnia 2005 r. Tymczasem uczestnik złożył taki wniosek 10 miesięcy później, 5 czerwca 2006 r.
Skrócenie okresu, na jaki orzeczony został zakaz było skutkiem uwzględnienia przez Sąd odwoławczy na korzyść uczestnika w większym zakresie, niż uczynił to Sąd Rejonowy, że niedotrzymanie terminu wynikało z nieprofesjonalnego podejścia do obowiązków i poddania się sugestiom i oczekiwaniom wnioskodawcy, w tym co do decyzji o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a także fakt, że wpływ na pogorszenie się kondycji spółki F. miało dostarczanie przez wnioskodawcę wadliwego towaru. Postanowienie Sądu drugiej instancji uczestnik zaskarżył skargą kasacyjną w części oddalającej jego apelację.
Skargę oparł na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c. i zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 373 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 377 prawa upadłościowego i naprawczego, a także art. 5 k.c. Uchybienie przepisom postępowania skonkretyzował przez wskazanie jako naruszonych art. 233 k.p.c., art. 227 w zw. z art. 217 i w zw. z art. 278 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Okręgowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi ewentualnie o orzeczenie co do istoty sprawy oraz rozstrzygniecie o kosztach postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnika wnioskodawca domagał się wydania postanowienia odmawiającego jej przyjęcia do rozpoznania, ewentualnie jej oddalenia i zasądzenia od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył co następuje. Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron.
Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżący uzasadnił potrzebę rozpatrzenia jego skargi przesłanką z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to znaczy wystąpieniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które ujął w formie pytania:
„Czy prowadzenie negocjacji z wierzycielem w zakresie polubownego rozwiązania problemów z zapłatą zobowiązań np. poprzez przejęcie przez wierzyciela majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zamian za jej zobowiązania w stosunku do tego wierzyciela oraz sprzeciwianie się tego wierzyciela złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki powoduje wyłączenie obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość spółki w wypadku nieuregulowania wymagalnych zobowiązań wobec tego wierzyciela, ewentualnie powoduje wyłączenie winy w wypadku niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w terminie.” I wyjaśnił, że odpowiedź na postawione pytanie przyczyni się do należytej interpretacji art. 21 prawa upadłościowego i naprawczego.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozpatrzenie przyczyni się do rozwoju myśli prawnej i będzie miało znaczenie nie tylko do oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także przy rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Wskazana wątpliwość musi przy tym rzeczywiście występować w sprawie i mieścić się w zakresie problematyki, która podlega badaniu w postępowaniu kasacyjnym. Skarżący powinien dostrzegane zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało.
Takich cech wniosek uczestnika jednak nie wykazuje. Skarżący ograniczył się do przedstawienia własnych wątpliwości i argumentów powoływanych w sprawie nie poddając ich ocenie prawnej w szerszym kontekście normatywnym, ani orzeczniczym. Nie wskazał konkurujących argumentów wspierających bądź podważających dostrzegane rozwiązania. Tak umotywowany wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o wystąpieniu ustawowej przesłanki do jego uwzględnienia. W związku z tym, że okoliczności sprawy nie świadczą o wystąpieniu innych przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi uczestnika do rozpatrzenia.O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. z 2015 r., poz. 1800). aj l.n