Cassation appeal dismissed; interest calculation start date and expert institute exclusion not grounds for cassation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The appellant argued that the lower court failed to address significant legal issues regarding the start date for interest calculations and the exclusion of an expert institute. The court rejected these claims, noting that the appellant cited the wrong articles and that the lower court's reasoning on the expert exclusion was within the bounds of legal artistry.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 363 § 2 k.c.; Art. 281 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue or demonstrate a clear error, and the lower court's assessment of interest start dates and expert institute exclusion falls within the scope of legal reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 352/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa L. sp.z o.o. w D.przeciwko C. […] sp. z o.o. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwana wniosła skargę kasacyjną, a w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego, rozbieżność w orzecznictwie sądowym, a także oczywistą zasadność skargi.
Wykazana, z powołaniem na orzecznictwo Sądu Najwyższego, rozbieżność dotyczy chwili, od której należy liczyć odsetki przy roszczeniu odszkodowawczym: czy jest to chwila wezwania do zapłaty, wydania orzeczenia, czy też może ocena powinna być dokonywana ad casum. Z jednej strony roszczenie odszkodowawcze ex delicto powinno zostać uznane za wymagalne od chwili powstania szkody, a bardziej precyzyjnie - od momentu wystąpienia z żądaniem jej naprawienia. Z drugiej jednakże strony dopiero prawomocne orzeczenie ostatecznie przesądza, że istnieje odpowiedzialność i jaki jest zakres należnego odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono, że kwestia ta nie ma znaczenia dla rozpoznania skargi kasacyjnej, w skardze kasacyjnej bowiem nie podniesiono jako zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 481 k.c. dotyczącego odsetek. Nie jest to jednak twierdzenie prawidłowe, wśród podstaw kasacyjnych wskazano co do tej kwestii art. 363 § 2 k.c., a to właśnie na tle wykładni tego przepisu istnieją wątpliwości. Wskazany problem rzeczywiście jednak znajduje rozstrzygnięcie w art. 363 § 2 k.c., który wyraźnie mówi o cenach z daty ustalenia odszkodowania jako podstawie do określenia jego wysokości, zatem dopiero od ustalenia takiej wysokości mogą rozpocząć bieg odsetki.
Problem jest w tej sytuacji pozorny, a orzeczenia, które przyjmowały stanowisko odmienne, są jednostkowe. Podniesiona w skardze oczywista jej zasadność oraz występujące na jej tle istotne zagadnienie prawne dotyczą tego samego problemu - biegłego. W ocenie skarżącego oczywista zasadność skargi wynika z naruszenia art. 281 k.p.c., ponieważ, mimo uprawdopodobnienia spełnienia przesłanek wyłączenia biegłego, sąd tego nie dokonał. Trafnie jednak w odpowiedzi na skargę kasacyjną wykazano, że Sąd II instancji merytorycznie oceniał tę kwestię i, ze względów wskazanych w odpowiedzi na skargę, uznał, że nie było podstaw do wyłączenia biegłego.
Ze względu na argumentację Sądu II instancji, która mieści się w granicach sztuki prawniczej, nie ma tu mowy o oczywistej wadliwości rozstrzygnięcia. Wreszcie, w ocenie skarżącego, istotne zagadnienie prawne ma dotyczyć tego, czy występować należy na podstawie art. 281 k.p.c. o wyłączenie instytutu badawczego, czy tylko konkretnego pracownika tego instytutu. Zgodzić się trzeba z odpowiedzią na skargę kasacyjną, że - choć w doktrynie istnieje spór co do tego, jak oceniać ekspertyzę instytutu (czy jest to samodzielny środek dowodowy, czy postać opinii biegłego) - nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bo trafnie zastosowano do ekspertyzy przepisy o opinii biegłego.
W odpowiedzi na skargę trafnie również wykazano, że Sąd Najwyższy już przyjął, że można dążyć do wyłączenia wyłącznie pracownika instytutu, a nie całego instytutu w okolicznościach z art. 281 k.p.c. Ewentualna zatem wątpliwość prawna na tym tle została już rozstrzygnięta i nie ma powodów, aby Sąd Najwyższy ponownie tą kwestią się zajmował.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n