Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 320/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue requiring interpretation exists under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 320/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, citing Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The appellant argued that Article 207 of the Civil Procedure Code required judicial consent for filing documents before the first session, claiming this violated their right to present their case. The court determined that the statute's purpose is to concentrate evidence and that the president's discretion to admit further documents applies regardless of whether a session has occurred, rendering the appellant's interpretation questions merely subjective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 207 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or there is a need for interpretation of legal provisions raising serious doubts; subjective doubts without jurisprudential conflict do not justify acceptance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code interpretation judicial consent for documents president discretion in proceedings concentration of evidence subjective legal doubts Supreme Court review standards

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 207 k.p.c.
Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 207 k.p.c
Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 207 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 320/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku H. D.‎przy uczestnictwie Województwa (…) - Miejskiego Zarządu Dróg w K. ‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód w niniejszej sprawie wniósł skargę kasacyjną co do pozostałej części postanowienia Sądu Apelacyjnego w zakresie, w jakim utrzymano w mocy postanowienie o odrzuceniu pozwu.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawa oraz na oczywistą zasadność skargi. Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 207 k.p.c. i tego, czy, po pierwsze, wymaganie zgody sądu w formie postanowienia na złożenie pism procesowych dotyczy także pism przed pierwszym posiedzeniem oraz, po drugie, czy sąd może odmówić zgody na złożenie takich pism, co przecież godzi w prawo strony do przedstawienia swojej racji. Kwestia ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.

Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony z własnej woli mogą wnieść jedynie pozew i odpowiedź na pozew - to są pisma, w których powinny wyartykułować wszystkie racje na rzecz bronionych przez siebie stanowisk. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu - wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu.

Co więcej, wskazany problem interpretacyjny nie wywołał żadnych wątpliwości w judykaturze i doktrynie - są to zatem wyłącznie subiektywne wątpliwości powoda, które można rozwiać w drodze zwykłej wykładni prawa, nie przemawiają one zatem za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona. Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa. Co więcej, argumenty w tym zakresie zawarte w skardze są wyłącznie polemiką z uzasadnieniem postanowienia Sądu Apelacyjnego i służą co najwyżej uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.