Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by M.S. against the District Court's decision, ruling it inadmissible due to procedural defects. The appellant failed to include a specific request for revocation or modification of the lower court's judgment and omitted the required legal justification for admitting the appeal. Consequently, the court determined the appeal did not constitute a valid cassation action under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it lacks a specific request for revocation or modification of the judgment and fails to provide a legal justification demonstrating the existence of admissibility grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 320/07
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa M.S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w N.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],
1)
odrzuca skargę kasacyjną, zasądza od powoda na rzecz
pozwanego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego,
2)
oddala wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie
kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna wniesiona przez powoda M.S., od wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r., podlega odrzuceniu z następujących
przyczyn.
Skarga ta nie zawiera wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę
zaskarżonego wyroku, z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany, nie
spełnia zatem wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. Zawiera jedynie
wniosek o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania, co omawianemu wymogowi nie odpowiada zważywszy,
że skarga kasacyjna przysługuje od wyroków sądu drugiej instancji.
Ponadto, jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika
z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego
uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie
Sądu Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.
„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są
w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym
zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu
Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do
k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.
w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania
przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi
choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,
badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do
określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod
uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,
dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych
w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna
i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd
Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie
publicznym,
wyjaśniając
istotne
zagadnienia
prawne,
dokonując
wykładni
przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane
w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu
Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy
kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o przyjęcie jej
do rozpoznania, co także kwalifikuje ją do odrzucenia. Zawiera natomiast
stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające
się do twierdzenia, że „Sąd pierwszej instancji bezzasadnie oddalił wniosek
dowodowy z opinii biegłego sądowego, co prowadzi do pytania, czy sąd może
odmówić oceny dowodu, mimo iż przeprowadzenie go jest wnioskowane na
okoliczność odmienną od wniosków płynących z dotychczas zebranego materiału
dowodowego i który zmierza do wykazania okoliczności stanowiących oparcie
przyjętego przez stronę stanowiska w sprawie”. Nawet gdyby uznać, że takie
stwierdzenie zawiera w sobie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, to
w żadnym razie nie można uznać, że zawiera również uzasadnienie takiego
wniosku, a to, co określono w skardze jako zagadnienie prawne, w istocie nim nie
jest.
Jak wyżej wskazano, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji,
że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do
rozpoznania. Żadnej, nawet skrótowo zarysowanej, argumentacji prawnej skarga
nie zawiera (zresztą nawet w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych nie można się jej
doszukać). Taka konstrukcja skargi kasacyjnej nie odpowiada
wymogowi
określonemu w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., co oznacza, że wniesiony środek prawny
nie jest w istocie skargą kasacyjną.
Trzeba wyraźnie podkreślić, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się
w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie
istotnego
zagadnienia
prawnego.
Przedstawienie
takiej
argumentacji
w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargo kasacyjnej do rozpoznania. Sformułowanie zagadnienia
prawnego, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że to
zagadnienie rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy,
nie zastępuje uzasadnienia takiego wniosku.
Jeżeli zaś chodzi o samo sformułowanie zagadnienia prawnego podnieść
należy, że w dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, iż
nakłada to na skarżącego obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego
w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy
przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.
390 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
Sformułowane zagadnienia winny zatem odwoływać się w sposób generalny
i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni,
a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji
i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu
sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie
indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku
prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa
pozytywnego (postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000
nr 7-8, poz. 147). Nie każde orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na
kontrolę w postępowaniu kasacyjnym.
Wyraźnie zatem widać, że również i zagadnienia prawnego skarżący
w istocie w skardze kasacyjnej nie przedstawił.
Skarga zawiera ponadto twierdzenie o jej oczywistej zasadności. Skarżący
nie przedstawił jednak wywodu prawnego wskazującego, w czym wyraża się ta
„oczywistość”, ani też argumentów wykazujących, że ta „oczywista zasadność”
rzeczywiście istnieje, a również te elementy powinny znaleźć się w uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (por. post. SN z dnia 26 kwietnia 2006 r.,
II CZ 28/06, niepubl.).
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3
k.p.c.