Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding majority rules for HOA management changes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a resident against a homeowners' association's resolution. The appellant argued that changing management rules required unanimity, but the court found no legal uncertainty or conflicting case law to warrant review. Consequently, the court held that the general voting majority rule applies unless the contract specifies otherwise.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 18 ust. 2a u.w.l.; Art. 23 ust. 2 u.w.l.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issues do not raise serious doubts or conflict in judicial practice, and the correct interpretation of the law is clear without requiring a precedent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 314/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa B. G. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej ul. P. w K. o uchylenie uchwały,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 120 (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej powódki tytułem uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniesiono występowanie na tle tej sprawy dwóch istotnych zagadnień prawnych.
Pierwsze dotyczy tego, czy jest dopuszczalna w trybie uchwały zmiana zasad zarządu nieruchomością wspólną, które zostały określone w postanowieniu sądu. Kwestia ta nie powinna budzić wątpliwości, tym bardziej, że została wyraźnie wyjaśniona przez Sąd Najwyższy w sprawie III CSK 184/11 (wyrok z dnia 9 lutego 2012 r., niepubl.). Trafnie powiedziano tam, że do ustalenia zasad zarządu nieruchomością wspólną przez sąd należy stosować odpowiednio reguły dotyczące ustalenia tych zasad w umowie, a zatem można je zmieniać uchwałą członków wspólnoty podjętą na podstawie art. 18 ust. 2a u.w.l.
Drugie istotne zagadnienie prawne wskazane w skardze kasacyjnej dotyczy tego, jaką większością głosów powinna być podjęta uchwała o zmianie sposobu zarządzania nieruchomością wspólną, o której mowa w art. 18 ust. 2a u.w.l. W ocenie skarżącego, dopuszczalna jest obrona tezy, że uchwała taka wymaga jednomyślności, skoro prowadzi do zmiany umowy o sposobie zarządzania nieruchomością wspólna i ingeruje w prawa wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej. Skarżący nie wykazał jednak, aby kwestia ta budziła wątpliwości w judykaturze (brak powołania rozbieżnych orzeczeń) czy doktrynie (brak powołania wyraźnie odmiennych stanowisk – w doktrynie pojawiają się jedynie argumenty na rzecz odmiennych stanowisk).
Tymczasem kwestia ta nie budzi wątpliwości i da się wyjaśnić w drodze zwykłej wykładni prawa - wątpliwości dotyczą tylko skarżącego i mają charakter subiektywny. Skoro w art. 18 ust. 2a nie ma mowy o większości, jaka jest potrzebna do podjęcia przewidzianej tam uchwały, to stosuje się ogólną regułę wynikającą z art. 23 ust. 2 u.w.l. wynika, że uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, iż w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos.
Nie ma zatem podstaw do wymagania jednomyślności dla uchwały określonej w art. 18 ust. 2a u.w.l. Wskazane w skardze kasacyjnej istotne zagadnienia prawne w rzeczywistości nie budzą zatem wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.