Supreme Court dismisses cassation appeal on set-off claim, ruling no legal issue requires review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the appellant to pay the defendants' costs. The appellant argued that a lawyer lacked authority to declare set-off, claiming set-off is a substantive act outside procedural representation. The court rejected this, noting the lawyer's broad powers under civil procedure law and the mixed nature of set-off in court proceedings. Consequently, the appeal was deemed unreasoned as it did not raise significant legal questions warranting review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 311/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa J. S. przeciwko L. B. i P. K. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód złożył skargę kasacyjną, a wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniał, powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Ma ona polegać na tym, że Sąd przyjął, iż doszło skutecznie do potrącenia, gdy tymczasem oświadczenie o potrąceniu zostało złożone pełnomocnikowi procesowemu. Zdaniem skarżącego, z judykatury i doktryny jednoznacznie wynika, że pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje prawa ani do złożenia oświadczenia o potrąceniu, ani do przyjęcia takiego oświadczenia, ponieważ potrącenie to czynność prawa materialnego, a zakres pełnomocnictwa procesowego wynika z art. 91 k.p.c. Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze, może budzić wątpliwości brak kompetencji pełnomocnika procesowego do złożenia lub odebrania oświadczenia o potrąceniu.
Z art. 91 pkt 1 k.p.c. wynika bowiem, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje wszystkie łączące się ze sprawą czynności procesowe. Tymczasem zgodne jest stanowisko doktryny, że jeżeli potrącenie jest dokonywane w toku postępowania sądowego, to ma ono mieszaną naturę – jest to czynność zarówno materialnoprawna, jak i formalnoprawna. Już to spostrzeżenie pozwala na obronę tezy, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje możliwość zgłoszenia zarzutu potrącenia w postępowaniu cywilnym (lecz już nie poza postępowaniem cywilnym, bo wówczas potrącenie jest czynnością czysto materialnoprawną).
O ile można nie podzielać przedstawionego poglądu i twierdzić, że pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje uprawnienia do podniesienia lub odebrania zarzutu potrącenia, o tyle zajęcie takiego stanowiska przez Sąd II instancji nie jest oczywiście nieprawidłowe - jest przyjęciem jednego z konkurencyjnych i możliwych do obrony poglądów. Po drugie, jak wskazano w odpowiedziach na skargę kasacyjną, z pełnomocnictw złożonych w tej sprawie nie wynika jednoznacznie, aby były to pełnomocnictwa procesowe. Wręcz przeciwnie – brzmienie niektórych z nich wyraźnie wskazuje rozszerzenie uprawnień pełnomocnika poza art. 91 k.p.c. Można zatem zasadnie twierdzić, że pełnomocnicy w tej sprawie byli uprawnieni do złożenia i przyjęcia oświadczenia o potrąceniu.
Po trzecie, z zachowania samych stron w toku całego postępowania wynika, że oświadczenie o potrąceniu dotarło do powoda w sposób pozwalający na zapoznanie się z jego treścią (art. 61 k.c.). O ile zatem można polemizować ze stanowiskiem Sądu II instancji, o tyle nie jest ono oczywiście nieprawidłowe.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. W niniejszej sprawie ten sam pełnomocnik sporządził w imieniu pozwanych dwie odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Treść tych odpowiedzi jest identyczna, dlatego należy przyjąć, że w istocie została złożona jedna odpowiedź w imieniu pozwanych i w konsekwencji zasądzić kwotę 5 400 złotych łącznie na rzecz obojga pozwanych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.