Supreme Court dismisses appeal request for preparatory document submission in cassation proceedings due to procedural defect.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's request to be ordered to submit a preparatory document in cassation proceedings. The applicant argued that a response to the opposing party's submission was necessary to address their arguments. The court ruled that cassation proceedings are primarily written and do not require preparatory documents unless specifically authorized by the judge.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 207 § 3 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: In cassation proceedings, the submission of preparatory documents is generally not required as the procedure is written, and such documents may only be requested if the court explicitly decides so.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 300/12
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku S. O.- Ł. i W. S.- Ł.
przy uczestnictwie E. K.-S., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., J. O. i A.
S. o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 grudnia 2012 r.,
na skutek wniosku uczestniczki o zobowiązanie jej do złożenia pisma
przygotowawczego
oddala wniosek.
Uzasadnienie
Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 23 marca 2012 r. zostało
zaskarżone skargą kasacyjną uczestniczki J. O., która wpłynęła w dniu 17 lipca
1012 r.
W dniu 5 października 2012 r. – w terminie przewidzianym w art. 3987 § 1
k.p.c. – wnioskodawcy W. S.- Ł. i S. O.- Ł. wnieśli odpowiedź na skargę datowaną
w dniu 25 września 2012 r.
Na odpowiedź na skargę uczestniczka J. O. odpowiedziała pismem z dnia 16
listopada 2012 r., które – zarządzeniem z dnia 20 listopada 2012 r. – zostało
zwrócone na podstawie art. 207 § 3 i 7 oraz art. 132 § 1 w związku z art. 391 § 1 i
art. 39821 k.p.c. Przewodniczący stwierdził, że pismo uczestniczki zostało złożone
z naruszeniem art. 207 § 3 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c., gdyż Sąd
Najwyższy nie wydał stosownego postanowienia.
W piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. uczestniczka złożyła wniosek, w którym
zwróciła się do Sądu Najwyższego „o zobowiązanie jej do ułożenia dalszego pisma
w sprawie w związku z koniecznością ustosunkowania się do zarzutów stawianych
przez wnioskodawców w ich piśmie z dnia 25 września 2012 r.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 207 § 3 k.p.c., który w obecnym brzmieniu wszedł w życie
w dniu 3 maja 2012 r. i ma zastosowanie do postępowań wszczętych po tym dniu
(art. 1 pkt 27 i art. 9 pkt 1 z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 233, poz. 1381),
złożenie pism przygotowawczych w toku sprawy następuje tylko wtedy, gdy sąd
tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie
dowodu, przy czym sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.
Stosowanie tego przepisu w postępowaniu kasacyjnym uzasadniają także art. 391
§1 i art. 39821 k.p.c., jakkolwiek musi mieć ono charakter odpowiedni.
Zważywszy,
że postępowanie kasacyjne wszczyna – w znaczeniu
procesowo-technicznym – nową, odrębną sprawę, a skarga kasacyjna w niniejszej
sprawie wpłynęła po wskazanym dniu, przy jej rozpoznawaniu mają zastosowanie
zasady wymiany pism określone w art. 207 § 3 k.p.c. (por. np. uchwała składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., zasada prawna,
III CZP 142/07, OSNC 2008, nr 11, poz. 122 oraz uchwała składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10, OSNP 2011, nr 3-4,
poz. 38).
Podstawowym celem art. 207 § 3 k.p.c. – ulokowanego pośród przepisów
normujących postępowanie rozpoznawcze przed sądem pierwszej instancji oraz,
przy zastosowaniu art. 391 § 1 k.p.c., także postępowanie rozpoznawcze przed
sądem apelacyjnym – jest nadanie właściwego znaczenia ustnej rozprawie i przez
to
wzmocnienie
zasady
ustności,
często
w
dotychczasowej
praktyce
deprecjonowanej przez mnożenie zbędnych pism procesowych, niejednokrotnie
o podobnej treści, przesyconych jałowymi wywodami niedotyczącymi istoty sprawy
itp. Chodzi więc także o skuteczniejszą koncentrację materiału procesowego oraz
o dobre przygotowanie rozprawy i jej sprawny przebieg, w tym zwłaszcza
o efektywność postępowania dowodowego.
Charakter postępowania kasacyjnego jest jednak inny niż postępowania
rozpoznawczego przed sądem meriti, gdyż ma ono na celu wyłącznie prawną
kontrolę prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji albo postanowienia
w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących
postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 i art. 5191 k.p.c.). Między innymi w związku
z tym postępowanie kasacyjne ma w zasadzie charakter pisemny; Sąd Najwyższy
orzeka
na
posiedzeniu
niejawnym,
a
rozprawę
wyznacza
wyjątkowo,
w szczególności wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
a skarżący złożył w skardze kasacyjnej wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie
(art. 39811 § 1 k.p.c.). Konstrukcja postępowania kasacyjnego nie wymaga zatem,
a nawet zasadniczo nie przewiduje składania pism przygotowawczych (art. 127
k.p.c.); ustawodawca przewidział w nim jedynie skargę kasacyjną, która jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i – jednocześnie – pismem inicjującym
postępowanie kasacyjne (art. 3981 – 3985 k.p.c.) oraz odpowiedź na skargę
(art. 3987 k.p.c.). Potrzeba złożenia pisma przygotowawczego może więc wystąpić
tylko wyjątkowo, a w szczególności wtedy, gdy skarga została przyjęta do rozpo-
znania i gdy skierowano ją do rozpoznania na rozprawie. Potrzeba tak wystąpi
także wówczas, gdy wnoszący skargę kasacyjną poweźmie zamiar złożenia pisma
zawierającego nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych (art. 39813 § 3 k.p.c.),
a przeciwnik będzie chciał się do tego uzasadnienia ustosunkować. W tej sytuacji
w postępowaniu kasacyjnym nie ma zastosowania art. 207 § 3 zdanie pierwsze
k.p.c., a zdanie drugie stosuje się wyjątkowo, tylko wówczas gdy strona należycie
uzasadni potrzebę złożenia pisma.
Sąd Najwyższy, orzekając na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego
sędziego (art. 39810 k.p.c.) – jeżeli uwzględnia wniosek – wydaje postanowienie
o zezwoleniu stronie na złożenie pisma przygotowawczego, a nie o „zobowiązaniu”
jej do złożenia pisma, o co wniosła uczestniczka. Jest przy tym oczywiste,
że wniosek o zezwolenie na złożenie pisma powinien być rzeczowo umotywowany,
aby Sąd Najwyższy mógł ocenić jego zasadność.
W tej sytuacji, skoro wniosek skarżącej został wadliwie sformułowany oraz
nie zawiera uzasadnienia, podlega oddaleniu.