Supreme Court dismisses appeal for non-justiciability of appeal court's adoption of first instance factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal, rejecting the portion challenging the dismissal of the appeal on costs and refusing to accept the remainder. The appellant argued that the appeal court improperly adopted factual findings from the first instance without addressing the 'contradiction of facts' claim raised in the appeal. The court ruled that such adoption is permissible without explicit reasoning and that challenging factual assessments in a cassation appeal is inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it seeks to challenge the appellate court's adoption of first-instance factual findings, as the appellate court is not obligated to provide reasons for accepting such findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 275/18 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku Z. B.przy uczestnictwie J. G., D. B., K. B.-J., A. G. i C. D.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki D. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w N.z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III Ca […], 1. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie, w jakim zaskarżono oddalenie zażalenia wnioskodawczyni;
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna w postępowaniu nieprocesowym przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. A contrario skarga ta nie przysługuje w odniesieniu do innego rodzaju postanowień, w tym rozstrzygających zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. W zakresie, w jakim skarga kasacyjna kierowała się in casu przeciwko zawartemu w zaskarżonym postanowieniu Sądu Okręgowego rozstrzygnięciu, którym oddalono zażalenie wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Rejonowego w części dotyczącej kosztów postępowania, była zatem niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.).
W części, w której skarga kasacyjna okazała się dopuszczalna, należało zważyć, że zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestniczka D. B. powołała się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) polegające na potrzebie wyjaśnienia dopuszczalności przyjmowania za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji w sytuacji, w której w apelacji podniesiono zarzut „sprzeczności ustaleń faktycznych”.
Powołanie się w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.
III CSK 180/07, niepubl.; z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Sformułowany w skardze problem nie czynił zadość wskazanym wymaganiom, stanowiąc jedynie pozór zagadnienia prawnego. Kwestia zakresu powinności ciążących na sądzie drugiej instancji w ramach kontroli ustaleń faktycznych była wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których wskazano, w szczególności, że sąd drugiej instancji akceptując ocenę dowodów dokonaną w pierwszej instancji nie ma obowiązku przytaczania przyczyn, dla których poszczególnym dowodom przyznał albo odmówił mocy dowodowej; może poprzestać na uznaniu za własne ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (por. np. niedawne wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 212/16, niepubl., z dnia 14 września 2017 r., V CSK 666/16, niepubl., z dnia 6 grudnia 2017 r., I CSK 136/17, niepubl., a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2013 r., II PK 68/13, niepubl.).
Na prawidłowość tego stanowiska nie rzutuje to, że w apelacji zostały zgłoszone zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych. Przepis art. 378 § 1 k.p.c. obliguje wprawdzie sąd drugiej instancji do odniesienia się do tych zarzutów, nie wymaga jednak, aby sąd zarzuty te podzielił. Także w takim przypadku sąd, nie podzieliwszy zgłoszonych zarzutów, może zatem uznać za własne ustalenia dokonane przez sąd pierwszej instancji. Jak wynikało z materiału sprawy, sytuacja taka miała miejsce w sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną, przy czym Sąd Okręgowy wyjaśnił, z jakich powodów nie podzielił zarzutów skarżącej dotyczących ustaleń faktycznych.
Na marginesie należało wskazać, że skarga kasacyjna, w której sformułowano jako zasadniczy zarzut naruszenia art. 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c., zmierzała w istocie do zakwestionowania oceny dowodów i ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj