Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 272/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issues and obvious procedural violations.

Numero d'incarto III CSK 272/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by W. T. against the lower court's refusal to establish an easement of passage. The applicant argued that the Second Instance Court improperly prioritized property rights over material truth and committed obvious procedural errors. The Court rejected these claims, ruling that the applicant's arguments were factual rather than legal and failed to demonstrate an obvious violation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issues are merely factual disputes regarding evidence evaluation or lack the requisite connection to the final judgment and obviousness of violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal easement of passage property rights material truth obvious violation procedural error legal issue diritto di passo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
z dnia 18 grudnia 2018 r., oddalającego wniosek o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W niniejszej skardze oparto się na przesłankach wskazanych w art.
Art. 390 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
z dnia 18 grudnia 2018 r., oddalającego wniosek o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
z dnia 18 grudnia 2018 r., oddalającego wniosek o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 520 § 1 k.p.c.
13 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. jw
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
z dnia 18 grudnia 2018 r., oddalającego wniosek o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Jedynie natomiast odpowiednio uargumentowane zagadnienie o charakterze prawnym mogłoby stać się przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
I UK 218/12
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
III CZP 16/15
Supreme Court rules that when an estate administrator is appointed but no estate exists, the applicant bears the cost.
I PK 129/12
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).
III CZP 79/14
Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of genuine legal doubt and binding precedent.
III UK 214/13
IV CSK 729/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet procedural requirements under Civil Procedure Code.
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.
II CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
I UK 214/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).Uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie przyczyny z art.
I PK 52/11
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 272/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku W. T. ‎przy uczestnictwie A. S., E. Ś. i G. S. ‎o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek uczestniczek A. S. i E. Ś. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca W. T. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 11 czerwca 2019 r., którym oddalono jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 18 grudnia 2018 r., oddalającego wniosek o zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W niniejszej skardze oparto się na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występują następujące istotne zagadnienia prawne:

a) czy Sąd wydając postanowienie w sprawie o zasiedzenie może odwoływać się do ochrony prawa własności i tym samym nie podejmować działań mających na celu jednoznaczne i nie budzące wątpliwości ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym nie rozstrzygając o żądaniu wnioskodawcy w sposób pewny, a przyjmując jak to jest w pisemnym uzasadnieniu, iż najbardziej wiarygodna jest wersja wskazana przez uczestnika;

b) czy prawo własności ma prymat nad zasadą prawdy materialnej w postępowaniu nieprocesowym, jaka została wyrażona w kodeksie postępowania cywilnego (art. 3)? Skarżący wskazał także, że skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta, ponieważ Sąd drugiej instancji dopuścił się rażącego naruszenia zarówno przepisów postepowania, jak i prawa materialnego.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).

Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 - nie publ.).

Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).

Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.) Jednocześnie zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia rozstrzygnięcia problemu - nie zaszły żadne okoliczności faktyczne uzasadniające jego zmianę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącego nie spełnia powyższych wymagań.

Już na pierwszy rzut oka dostrzec można brak jakiegokolwiek uzasadnienia i wyjaśnienia wskazanych problemów oraz powiazania go z dorobkiem judykatury czy piśmiennictwa. Ponadto przytoczone zagadnienia nie mają charakteru prawnego, lecz faktyczny, odnoszą się bowiem do sposobu oceny faktów i środków dowodowych przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy. Istotą wątpliwości skarżącego nie jest prawny prymat zasad wyrażonych we wskazanych przepisach prawa procesowego, lecz tok rozumowania Sądów meriti w niniejszej sprawie oraz przyczyny, dla których Sąd dał wiarę określonym środkom dowodowym.

Jedynie natomiast odpowiednio uargumentowane zagadnienie o charakterze prawnym mogłoby stać się przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.).

Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).Uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie przyczyny z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. brakuje przede wszystkim szczegółowego powołania się na poszczególne przepisy prawne oraz przedstawienia stanowiska skarżącego, w jaki sposób ich naruszenie wpłynęło na wydanie rozstrzygnięcia oczywiście sprzecznego z prawem.

Nie dysponując argumentacją dotyczącą konkretnych naruszeń prawa, Sąd Najwyższy nie jest władny ocenić wniosek skarżącego w zakresie tej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. jw