Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 268/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on easement dispute, ruling statutory interpretation did not clearly show lower court error.

Numero d'incarto III CSK 268/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by two clients against a decision establishing an easement for a power line. The lower courts rejected the claim because the easement had been acquired by the State via prescription and subsequently transferred to the utility company by operation of law. The Court held that the cited statutes did not clearly demonstrate a violation of law sufficient to warrant cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it meets specific statutory criteria, including clear justification; the Court must determine if the lower court's decision was glaringly incorrect based solely on the appeal's content without deep legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility easement by prescription state property transfer clear justification standard power line easement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
W konsekwencji argumentacja skarżących nie przekonuje o oczywistej zasadności ich skargi, a okoliczności sprawy nie wskazują, aby zachodziły inne podstawy przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. przemawiające za przyjęciem tej skargi do rozpoznania.Z tych przyczyn, na podstawie art.
art. 3989 § 4 k.p.c.
Skarżący uzasadnili potrzebę rozpatrzenia ich skargi wystąpieniem przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością tej skargi.
art. 520 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpatrzenia.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 520 § 3 k.p.c., art.
art. 108 § 1 k.p.c.
520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw.
art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnowie do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania.
art. 3983 § 1 k.p.c
W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c.
art. 87 ust. 1 Konstytucji
1,2 i 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji, a ponadto uchybienie art.
art. 233 § 1 k.p.c
1 Konstytucji, a ponadto uchybienie art. 233 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 268/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku M. K. i A. K. przy uczestnictwie T. S.A. w K. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie‎z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I Ca 64/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestnika kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawcy A. i M. K wnieśli o ustanowienie na ich nieruchomości odpłatnej służebności przesyłu obejmującej znoszenie linii elektroenergetycznej przebiegającej nad ich działką oraz prawo przedsiębiorstwa przesyłowego do korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do wykorzystywania tej linii. Wniosek został oddalony w wyniku ustalenia przez Sąd Rejonowy, że służebność gruntowa odpowiadająca treścią objętej wnioskiem służebności przesyłu została nabyta przez Skarb Państwa w latach siedemdziesiątych XX w. w drodze zasiedzenia i następnie przeszła na uczestnika T.

S.A w K.. Stanowisko Sądu pierwszej instancji podzielił Sąd Okręgowy, który oddalił apelację wnioskodawców postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. wyjaśniając, że przejście służebności ze Skarbu Państwa na rzecz przedsiębiorstwa państwowego, w którego majątku znalazła się linia przebiegająca nad nieruchomością wnioskodawców nastąpiło z mocy prawa na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. z 1991 r., Nr 2 poz.

6) na rzecz poprzedników uczestnika postępowania. Sąd wskazał, że powołany przepis nie miał wpływu jedynie na stan prawny gruntów Skarbu Państwa i gmin oraz budynków i urządzeń znajdujących się na takich gruntach, które objęte były szczególnymi postanowieniami art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464), natomiast nie było podstaw by wyłączyć z zakresu jego działania służebności. W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c. wnioskodawcy zarzucili niezastosowanie art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz niewłaściwe zastosowanie art. 1 pkt 9 ustawy o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, naruszenie art. 64 ust. 1,2 i 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji, a ponadto uchybienie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnowie do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o odmowę jej przyjęcia do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarżący uzasadnili potrzebę rozpatrzenia ich skargi wystąpieniem przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością tej skargi.

Wyjaśnili, że o niewątpliwej słuszności skargi świadczy wadliwość stanowiska Sądu Okręgowego, który nie uwzględnił dowodowej funkcji decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, jako jedynego dowodu, którym uczestnik mógł wykazać przeniesienie na niego praw rzeczowych objętych służebnością gruntową, odpowiadającą służebności przesyłu, nabytą w wyniku zasiedzenia przez Skarb Państwa w latach 1970-tych.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność swojej skargi, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa, prowadzącym do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910).

Niniejsza skarga nie spełnia tych warunków. Powołany przez skarżących przepis wskazuje w jakiej formie następuje stwierdzenie uwłaszczenia określonymi w jego ust 1 i 2 gruntami oraz budynkami i innymi urządzeniami znajdującymi się na tych gruntach, stanowiącymi dotąd własność Skarbu Państwa lub gminy, które znajdowały się w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa. Nie wynika więc z niego aby w tej formie mogło nastąpić stwierdzenie przejścia służebności gruntowej obciążającej nieruchomość osoby trzeciej na rzecz określonego przedsiębiorstwa energetycznego, szczególnie, że w odniesieniu do tego typu służebności nie było konieczne wskazywanie nieruchomości władnącej, z którą jest ona związana.

W konsekwencji argumentacja skarżących nie przekonuje o oczywistej zasadności ich skargi, a okoliczności sprawy nie wskazują, aby zachodziły inne podstawy przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. przemawiające za przyjęciem tej skargi do rozpoznania.Z tych przyczyn, na podstawie art. 3989 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpatrzenia.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 520 § 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a wysokość tych kosztów z postanowień § 2 ust. 1 i 2, § 7 pkt 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490).