Supreme Court dismisses appeal on clear justification grounds due to lack of obvious legal error in corporate resolution.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination and ordered the appellant to pay the respondent's costs. The court found that the lower courts correctly determined the corporate resolutions were not void due to violations of good morals or minority shareholder harm, noting the appellant failed to provide expert evidence. The Supreme Court ruled that the appellant did not meet the strict threshold for 'obvious justification' under the Civil Procedure Code, as the factual disputes required deeper analysis rather than being glaringly erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Obvious justification of a cassation appeal exists only when the grounds for appeal are so clear that a typical lawyer can conclude the decision is blatantly incorrect without deep analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 266/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa P. N.przeciwko I. S.A. w upadłości układowej w K. przy uczestnictwie nadzorcy sądowego D. S.o uchylenie i stwierdzenie nieważności uchwał,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowiez dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 706/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód P. N. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2014 r., oddalającego jego apelację od oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 3 lutego 2014 r. Powód domagał się uchylenia dwóch uchwał Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Domu Maklerskiego I. SA. w K. sprawie przerwy w obradach Walnego Zgromadzenia – nr 3 z dnia 13 września 2012 r. i nr 1 z dnia 18 września 2012 r., a ponadto stwierdzenia nieważności lub uchylenia uchwały nr 4 tego organu z dnia 18 września 2012 r. w sprawie emisji podporządkowanych obligacji zamiennych na akcje, warunkowego podwyższenia kapitału zakładowego oraz wyłączenia w całości prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy w stosunku do obligacji zamiennych i akcji serii K.
Sądy obu instancji uznały, że ustalone fakty nie potwierdzają by zachodziły podstawy do uchylenia uchwał. Przerwy w obradach zarządzane były każdorazowo z uzasadnionych przyczyn, zaś wybór emisji obligacji podyktowany był potrzebą szybkiego dokapitalizowania spółki, która znajdowała się w trudnym położeniu, co zresztą ostatecznie spowodowało ogłoszenie jej upadłości układowej. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że wymaganie dotyczące minimalnej wartości subskrypcji obligacji na poziomie 50.000 euro na jednego subskrybenta wynikało z przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn.
Dz.U. z 2009, Nr 185, poz. 1439) i przyśpieszało procedurę dokapitalizowania, ponieważ pozwalało uniknąć sporządzenia prospektu emisyjnego. Sądy nie stwierdziły, by uchwały naruszały dobre obyczaje, bądź krzywdziły akcjonariuszy mniejszościowych, których w Domu Maklerskim I. S.A. nie było. Sąd Apelacyjny podkreślił, że twierdzenia o nieuzasadnionym ekonomicznie wyborze sposobu dokapitalizowania spółki wymagały wiedzy specjalistycznej i powinny zostać wykazane dowodem z opinii biegłego, którego powód nie zawnioskował.
Niepodpisanie przez wszystkich członków zarządu opinii uzasadniającej pozbawienie akcjonariuszy prawa poboru nie stanowiło, zdaniem Sądów, uchybienia a ponadto nie miało wpływu na treść uchwał, zaś uprawnienie zarządu do decydowania o przydziale wyemitowanych obligacji – co potwierdził przebieg zdarzeń po przeprowadzeniu emisji - nie doprowadziło do odmowy ich przydzielenia żadnemu z zainteresowanych.W skardze kasacyjnej, skierowanej przeciwko części wyroku orzekającej o oddaleniu żądania uchylenia uchwały nr 4, powód zarzucił niezastosowanie art. 422 § 1 k.s.h. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie kwestionowanej uchwały nr 4 i zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej części orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Krakowie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej nieuwzględnienie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarżący uzasadnił potrzebę rozpatrzenia jego skargi wystąpieniem przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością tej skargi. Wyjaśnił, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sądy obu instancji pozwalały na uchylenie uchwały Nr [...] na podstawie art. 422 § 1 k.s.h., ze względu na podjęcie jej z naruszeniem dobrych obyczajów oraz z pokrzywdzeniem akcjonariuszy spółki.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność swojej skargi, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa, prowadzącym do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910). Wymaganie to nie zostało spełnione przez skarżącego, który twierdząc, że nie podważa ustaleń poczynionych przez Sąd Apelacyjny w rzeczywistości przedstawia własną, odmienną wersję stanu faktycznego, znacznie odbiegającą od tej, która stanowi podstawę zaskarżonego orzeczenia i którą związany jest Sąd Najwyższy zgodnie z postanowieniem art. 39813 § 2 k.p.c. Taki zabieg nie wspiera twierdzeń o oczywistej zasadności skargi.
Subsumpcja ustalonych faktów dokonana przez Sąd Apelacyjny może budzić pewne wątpliwości, na które zwraca uwagę sam ten Sąd, wskazując na trudności, jakie wiążą się z oszacowaniem ekonomicznych skutków przyjętego w uchwale wariantu dokapitalizowania pozwanej spółki i sugestiami powoda dotyczącymi korzyści płynących z rozwiązań alternatywnych i na brak koniecznej do ich wyjaśnienia inicjatywy dowodowej po stronie powoda. Istnienie tego rodzaju i pochodzenia wątpliwości nie jest równoznaczne z wnioskiem o oczywiście wadliwym zastosowaniu art. 422 § 1 k.s.h. i błędności wyroku, więc nie może spowodować przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z przyczyny wskazanej przez powoda.
Okoliczności sprawy nie wskazują też, aby zachodziły inne podstawy przesądu przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., a wysokość tych kosztów z postanowień § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461).