Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 254/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 254/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a final judgment regarding the rectification of a land registry entry. The defendant argued that the lower court misinterpreted Article 6 of the Land Registry Act, but the court found the appeal lacked the necessary legal reasoning to establish a significant legal issue or interpretative divergence. Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for admitting a cassation appeal were not met, leading to the rejection of the appeal and the award of costs to the appellant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a significant legal issue, a need for interpretation of laws causing serious doubts or divergencies, procedural invalidity, or obvious merit, supported by substantive legal argumentation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue interpretative divergence Land Registry Act civil procedure code legal reasoning requirement dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 2 k.p.c.
UZASADNIENIEOkreślone w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
12-13 skargi zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania kilku obszernych pytań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości nasuwających się stronie pozwanej.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 8 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz na podstawie § 6 pkt 5, § 8 pkt 8 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U.2013, poz.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 254/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa B. Ł. przeciwko A. P. ‎przy uczestnictwie interwenienta ubocznego M. G. ‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II Ca 456/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEOkreślone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje przynajmniej jedna z ustawowych przesłanek: istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwaną skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 3 i 4 skargi) oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej i uzasadnione na s. 12-13 skargi zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania kilku obszernych pytań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości nasuwających się stronie pozwanej.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w pogłębionym kontekście prawnym, aczkolwiek skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie analizy jurydycznej, której brakuje w uzasadnieniu wniosku. Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonanie wykładni przepisu art. 6 u.k.w.h., ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśniła na s. 13 - 14 skargi, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu.

O istnieniu w orzecznictwie sądów takiej rozbieżności interpretacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie świadczy odmienna ocena prawna wyrażona przez sądy obu instancji orzekające w tej sprawie i brak aprobaty skarżącej dla oceny zaprezentowanej przez Sąd odwoławczy. Ponieważ skarżąca stwierdziła na s. 4, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanej nie przedstawia w uzasadnieniu wniosku (s. 12-14) żadnego uzasadnienia przesłanki „oczywistości” skargi. Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 5, § 8 pkt 8 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U.2013, poz. 461, ze zm.

Dz.U.2015, poz. 616).