Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 240/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error or procedural defect.

Numero d'incarto III CSK 240/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the applicant against the District Court's partial decision on establishing a necessary road easement. The applicant argued the lower court was passive and failed to address evidence, but the Supreme Court found no obvious legal error or procedural defect. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the strict threshold for 'obvious justification' under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if it raises a significant legal issue or is obviously justified; an appeal claiming obvious justification must explicitly demonstrate why the lower court's decision constitutes a glaring violation of law visible at first glance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal road easement obvious justification procedural defect passive court legal error civil procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]
art. 3989 § 2 k.p.c.
145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]
art. 145 k.c.
Nie dopatrując się ponadto sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z art. 145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
art. 3989 § 1 k.p.c
145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]
art. 145 k.c
Nie dopatrując się ponadto sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z art. 145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
art. 3989 § 2 k.p.c
145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 240/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku K. R.‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K.‎o ustanowienie służebności drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Sąd Okręgowy w K. – w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej – częściowo zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 grudnia 2012 r., a w pozostałym zakresie oddalił apelację uczestnika Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta K..Na postanowienie Sądu drugiej instancji uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Skarga uczestnika nie spełnia tych wymagań, zwłaszcza że opiera się na zarzucie bierności Sądu drugiej instancji, a więc zaniechaniu czynności i dowodów na okoliczności, których wcześniej ani nie inicjował, ani nie podnosił.

Nie dopatrując się ponadto sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z art. 145 k.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]