Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously flawed regarding marital property asset classification in land registry entry.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a wife seeking a land registry entry for her share of marital property. The lower court denied the entry because conflicting documents regarding the timing of the marital property regime prevented a definitive classification of the asset. The Supreme Court ruled that the registry court lacked jurisdiction to resolve these substantive legal conflicts and that the lower court's decision did not constitute an obvious violation of law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 6268 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not obviously justified if the lower court's decision involves a complex assessment of conflicting documents regarding marital property regimes, as the registry court's limited cognizance precludes it from resolving substantive legal disputes.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 24/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z wniosku A.G.Ś.przy uczestnictwie A.Ś.o wpis w księdze wieczystej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 8 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 19 lutego 2020 r., którym oddalono wniosek o wpis w księdze wieczystej prawa własności na rzecz wnioskodawczyni oraz uczestnika A.Ś. w udziałach wynoszących po ½ części, w miejsce dotychczas ujawnionego wpisu A.Ś. w całości.Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej, co jej zdaniem wynika przede wszystkim z rażącego naruszenia art. 31 § 1 k.r.o. w kontekście zaliczenia przedmiotów do majątku wspólnego lub majątku osobistego małżonków na podstawie oświadczenia, że nabywany przedmiot wchodzi w skład określonej masy majątkowej.
W ocenie skarżącej Sąd Okręgowy dysponował dokumentami, które pozwalały na jednoznaczne określenie czasu trwania ustroju majątkowej wspólności małżeńskiej (akt małżeństwa oraz umowa majątkowa małżeńska z 24 czerwca 2013 r.), a nadto w aktach znajduje się umowa przeniesienia własności z 6 września 2007 r., która pozwala na niewątpliwe wpisanie w ramy czasowe wspólności majątkowej faktu nabycia nieruchomości. Zdaniem skarżącej, dokumenty te wraz z aktem notarialnym z 19 maja 2019 r. [powinno być 9 maja 2019 - SN], w którym wnioskodawczyni i uczestnik oświadczyli, że nieruchomość została nabyta przez uczestnika do majątku wspólnego, pozwalały na dokonanie wpisu zgodnie z wnioskiem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistym uzasadnieniu skargi.
Przesłanka ta byłaby spełniona, gdyby zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy. Uznanie oczywistej wadliwości orzeczenia wymaga wykazania jego sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania (por. postanowienia SN: z 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; z 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 728/17; z 15 maja 2018 r., II CSK 2/18; z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17; z 23 maja 2018 r., I CSK 36/18; z 29 maja 2018 r., I CSK 42/18; z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 534/17; z 12 marca 2018 r., III CSK 291/17; z 22 kwietnia 2016 r., V CSK 650/15).Prezentowane przez skarżącą stanowisko jest niemożliwe do przyjęcia, zwłaszcza, jeżeli zważyć na ograniczoną kognicję sądu wieczystoksięgowego (zob. art. 6268 § 2 k.p.c.), w związku z którą sąd ten nie przesądza o stanie prawnym nieruchomości objętej księgą wieczystą, ale o tym, czy istnieją przesłanki do dokonania wpisu.
Wbrew zarzutom skarżącej, podstawą odmowy dokonania wpisu nie było stwierdzenie przez Sąd Okręgowy, że złożone w akcie notarialnym oświadczenie małżonka decyduje o tym, do której z mas majątkowych należy zaliczyć nabywane prawo. Słuszne - a z całą pewnością nieobarczone rażącą wadliwością - było uznanie przez Sąd, że ocena sprostowania przez uczestnika w akcie notarialnym z 9 maja 2019 r. m.in. złożonego przez niego w umowie przeniesienia własności nieruchomości z 6 września 2007 r. oświadczenia, że nieruchomość jest nabywana do majątku osobistego uczestnika, nie mieści się w kognicji sądu wieczystoksięgowego.
Istnienie dwóch wzajemnie sprzecznych ze sobą w tym zakresie dokumentów uniemożliwia czynienie przez sąd wieczystoksięgowy samodzielnych ustaleń zmierzających do określenia, w skład której masy majątkowej weszło nabyte prawo. Zwrócić przy tym należy uwagę, że na temat problemów prawnych wskazywanych przez skarżącą, w bardzo zbliżonym stanie faktycznym wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 25 listopada 2016 r. (V CSK 145/16), co spostrzegł również Sąd Okręgowy. Pomijanie przez wnioskodawczynię wskazywanej w tym wyroku argumentacji oraz jej marginalizacja, wynikająca z braku odniesienia się do powtórzonych przez Sąd Okręgowy za Sądem Najwyższym wniosków, wyklucza uznanie zaskarżonego orzeczenia za oczywiście wadliwe.Niezależnie od powyższego, z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że uczestnik postępowania został ujawniony w księdze wieczystej jako wyłączny właściciel nieruchomości nie tylko w związku z umową przeniesienia własności nieruchomości z 6 września 2007 r., lecz podstawę wpisu stanowiły także wyroki wydane w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, do których się szerzej nie odnoszono.
Okoliczność ta tym bardziej przekonuje o tym, że oświadczenie uczestników nie mogło być wystarczające do dokonania wpisu.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw