Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 233/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for inadmissibility as the legal issue was already resolved by lower courts.

Numero d'incarto III CSK 233/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The lower courts had ruled on the repayment of half a joint debt and the calculation of interest dates based on specific contractual and statutory provisions. The Supreme Court determined the appeal was inadmissible because the legal question regarding the start of the limitation period was already addressed in the appellate court's reasoning without requiring a new Supreme Court ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been sufficiently resolved by the lower courts and does not require a new interpretation by the Supreme Court to ensure uniform application of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility limitation period start date joint debt repayment appellate court reasoning Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 376 § 1 k.c.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 376 § 1 k.c. i postanowienia umowy spółki.
Art. 481 § 1 § 1 k.c.
z terminem spełnienia do trzech dni; z tym więc terminem powstało opóźnienie pozwanego, od którego był on zobowiązany zapłacić odsetki na podstawie art. 481 § 1 § 1 k.c.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego, tj.
Art. 60 k.c.
art. 60 w związku z art.
Art. 65 § 1 k.c.
60 w związku z art. 65 § 1 i art.
Art. 499 k.c.
65 § 1 i art. 499 zdanie pierwsze k.c.
Art. 120 § 1 k.c.
przez błędną wykładnię oraz art. 120 § 1 w związku z art.
Art. 398 § 1 k.p.c.
W niniejszej sprawie założenia te nie zostały spełnione.W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W niniejszej sprawie założenia te nie zostały spełnione.W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.
art. 376 § 1 k.c
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 376 § 1 k.c.
art. 3981 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 233/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa G. J.‎przeciwko A. D.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 1678/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od pozwanego A. D. na rzecz powódki G. J. kwotę 101 832,31 złotych z odsetkami i kosztami procesu z tytułu zwrotu połowy wspólnego długu stron jako wspólników spółki cywilnej, stanowiącego zaległy czynsz zapłacony przez powódkę wynajmującemu, przez potrącenie z wierzytelnością osobistą powódki. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 376 § 1 k.c. i postanowienia umowy spółki. W wyniku rozpoznania apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny w Krakowie zmienił zaskarżony wyrok tylko przez zmianę początkowej daty należnych odsetek od zasądzonej kwoty z dnia 1 czerwca 2009 r. na datę 10 września 2013 r., w pozostałym zakresie oddalając apelację.

Zostało to uzasadnione zasadnym zarzutem apelacji tylko co do tego, że w sytuacji braku ustalenia sposobu rozliczenia między stronami spółki cywilnej w jej umowie, dłużnik powinien spełnić świadczenie niezwłocznie po wezwaniu go przez wierzyciela do wykonania, a to nastąpiło przez skierowanie do pozwanego wezwania do zapłaty dnia 6 września 2013 r. z terminem spełnienia do trzech dni; z tym więc terminem powstało opóźnienie pozwanego, od którego był on zobowiązany zapłacić odsetki na podstawie art. 481 § 1 § 1 k.c.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 w związku z art. 65 § 1 i art. 499 zdanie pierwsze k.c. przez błędną wykładnię oraz art. 120 § 1 w związku z art. 499 i art. 376 § 1 k.c. przez błędną wykładnię.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i orzeczenia co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa, ewentualnie po uchyleniu tego orzeczenia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na nie spełnienie przesłanek określonych w art. 3981 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany wskazał na potrzebę odpowiedzi na istotne zagadnienie prawne, które sprowadziło się do zbadania początku biegu terminu przedawnienia roszczenia regresowego, które powstało na skutek potrącenia wierzytelności z wierzytelnością przysługującą wierzycielom solidarnym.

Jednakże sposób obliczania biegu terminu przedawnienia tego roszczenia był przedmiotem rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji i to pomimo tego, że w apelacji nie było zarzutu naruszenia przepisów o przedawnieniu roszczeń. Podniesiona kwestia może oczywiście stanowić przedmiot rozważań oraz prezentowania odmiennych koncepcji, nie wydaje się jednak, by jej rozstrzygnięcie leżało poza zakresem możliwości sądów powszechnych (czego dowodzi zaskarżone orzeczenie) i wymagało wypowiedzi Sądu Najwyższego w ramach rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej.

W orzecznictwie są znane i ugruntowane poglądy na temat tego, co oznacza przedstawienie Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego, jakie ma mieć ono znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dla rozwoju prawa, mając na względzie publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie założenia te nie zostały spełnione.W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.