Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 222/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on establishing necessary way due to lack of legal issue and factual error challenge.

Numero d'incarto III CSK 222/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially dismissed the cassation appeal, rejecting the portion challenging the lower court's denial of the other party's appeal due to the absence of a significant legal issue. The appellant argued that the burden of proof and statutory interpretation required reconsideration, but the court found the legal question merely specific to the case's evidence evaluation. Consequently, the court ruled that the appeal targeted factual findings rather than abstract legal principles, which is inadmissible in cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it challenges factual findings or evidence assessment without raising a significant legal issue of general importance or precedent value.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility burden of proof distribution necessary way establishment factual findings challenge significant legal issue requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 145 k.c.
Skarżąca wskazała również na istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 145 k.c. i art.
Art. 626 § 1 i 2 k.p.c.
i art. 626 § 1 i 2 k.p.c.) oraz na oczywistą zasadność skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W skardze kasacyjnej skarżąca M.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
W tej sytuacji, skarga kasacyjna została skierowana w istocie przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenie dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest - jak wspomniano - niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części (art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c., nie jest natomiast przyczyną kasacyjną przewidzianą w art.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c., nie jest natomiast przyczyną kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Nie zachodzi również przyczyna kasacyjna wymieniona w art.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Nie zachodzi również przyczyna kasacyjna wymieniona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżąca nie wykazała ani rozbieżności w orzecznictwie, ani tego co jest źródłem ewentualnych, poważnych wątpliwości interpretacyjnych.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
3983 § 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części (art. 3986 § 3 k.p.c.), a w pozostałym zakresie orzekł, jak w sentencji (art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3986 § 3 k.p.c.), a w pozostałym zakresie orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
13 § 2, art. 391 § 1 i art.
Art. 39321 k.p.c.
391 § 1 i art. 39321 k.p.c. jw l.n

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 222/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Starosty N. ‎przy uczestnictwie A. P., R. P., X. Y., Z. P., D. J., M. J., Gminy K., J. P., L. T., M. P. i M. S. ‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki M. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w N. ‎z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt III Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej oddalenia apelacji uczestniczki M. P., a w pozostałym zakresie odmawia przyjęcia tej skargi do rozpoznania, zasądzając od uczestniczki M. S. na rzecz wnioskodawcy Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej oddalił apelację uczestniczek M. P. i M. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w N., VII Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w M., z dnia 11 lipca 2016 r.Uczestniczka M. S. wniosła skargę kasacyjną, wskazując na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej. Skarżąca wskazała również na istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 145 k.c. i art. 626 § 1 i 2 k.p.c.) oraz na oczywistą zasadność skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W skardze kasacyjnej skarżąca M.

S. zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego w N. w całości, w tym również w części oddalającej apelację uczestniczki M. P., która skargi kasacyjnej nie wniosła. W tym zakresie - wobec braku elementu gravaminis - należało skargę kasacyjną odrzucić (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r. - zasada prawna - III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108).W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że zagadnienie prawne jest istotne, gdy ma znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw.

Pojęcie istotności oznacza jego doniosłość, która wyraża się rangą zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczeniem wykraczającym poza potrzeby rozstrzygnięcia jednostkowej sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2002 r., II CK 12/02, nie publ., z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03, nie publ., z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, nie publ., z dnia 13 stycznia 2007 r., III CSK 180/07, nie publ., z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, nie publ., z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).

Przedstawione przez skarżącą „zagadnienie prawne” nie ma charakteru abstrakcyjnego i odnosi się do ustaleń i oceny dowodów w tej konkretnej sprawie; jego postawienie stanowi w istocie próbę ominięcia zakazów obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym, wynikających z art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c., nie jest natomiast przyczyną kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Nie zachodzi również przyczyna kasacyjna wymieniona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżąca nie wykazała ani rozbieżności w orzecznictwie, ani tego co jest źródłem ewentualnych, poważnych wątpliwości interpretacyjnych.

Nie wskazała, że rozpoznanie wniesionej skargi spowoduje lub choćby przyczyni się do usunięcia tej rozbieżności.Poza tym w skardze kasacyjnej występuje sprzeczność argumentacyjna, gdyż skarżąca powołała się także na oczywistą zasadność skargi, jednak występowanie tej przesłanki jest zasadniczo wyłączone, gdy skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Oczywista zasadność skargi zachodzi wtedy, gdy w konkretnej sprawie doszło do oczywistego, rażącego i widocznego „na pierwszy rzut oka” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, tj. gdy zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są oczywiście zasadne.

Jest jasne, że gdy skarga jest w tym znaczeniu oczywiście uzasadniona, nie może być w niej miejsca na poważne, istotne zagadnienie prawne.Okoliczność, czy nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, jest przede wszystkim kwestią stanu faktycznego, który powinien być ustalony w sposób niebudzący wątpliwości (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1999 r., II CKN 669/98, nie publ. i z dnia 2 grudnia 2009 r., I CSK 144/09, nie publ.). W tej sytuacji, skarga kasacyjna została skierowana w istocie przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenie dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym jest - jak wspomniano - niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części (art. 3986 § 3 k.p.c.), a w pozostałym zakresie orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39321 k.p.c. jw l.n