Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 220/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on adverse possession, citing lack of clear legal error and procedural defects. The court rejects the claim that the lower court's decision was obviously wrong. The ruling emphasizes that the Supreme Court is not a third instance to correct every error. The decision upholds the dismissal of the adverse possession claim due to missing legal requirements. The court notes that the appellant failed to prove a clear violation of law. The judgment confirms the lower court's decision on adverse possession matters. The ruling highlights the strict standards for cassation appeals in property disputes. The court finds no public interest reason to accept the appeal for review. The decision reinforces the finality of lower court rulings on adverse possession. The judgment clarifies the scope of the Supreme Court's review in cassation proceedings.

Numero d'incarto III CSK 220/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the lower court's decision on adverse possession, ruling that the appeal was not admissible for review. The appellants argued for adverse possession based on their predecessors' status, but the court found they failed to prove the necessary transfer of possession under the Civil Code. The court emphasized that it is not a third instance and will not correct every error, requiring a clear, prima facie violation of law to proceed. Consequently, the appeal was rejected, and the appellants were ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or an obvious violation of law is demonstrated; it does not act as a third instance to correct every error in the application or interpretation of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility adverse possession requirements transfer of possession clear violation of law third instance limitation civil code provisions procedural defects

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 5 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100
m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100 i z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 42/06, OSNC 2007, nr 4, poz. 54
III CZP 42/06
Summoning a possessor to mediation interrupts the acquisitive prescription period under Polish Civil Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 220/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z wniosku A.K. i L.K. ‎przy uczestnictwie J.G., L.G., J.P., S.G., Z.K., E.L., J.L., A.Ż., M.S., X.S., Gminy M., Powiatu K. - Powiatowego Zarządu Dróg w K. i Skarbu Państwa - Marszałka Województwa (…)‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

‎z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestników S.G. i Z.K. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. na rzecz adwokata R.K. kwotę 900 (dziewięćset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcom z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności orzeczenia z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami albo jego wydania w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Natomiast skarżący przedstawiając, jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej „oczywiste naruszenie prawa” powinien wykazać kwalifikowany charakter tego naruszenia (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100 i z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Analiza wniosku i jego lakonicznej argumentacji, na tle podstaw skargi oraz motywów zaskarżonego orzeczenia, nie prowadzi do oceny, iż stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów w podejmowanych działaniach procesowych czy wykładni prawa.

Oczywistej zasadności skargi skarżący upatrywali w nie uwzględnieniu przez Sąd Okręgowy losów udziałów we współwłasności działki nr 594 z uwzględnieniem następujących zdarzeń:

1) nieformalnego działu spadku w latach 50 - tych między A.G. i jej córką H.G. polegającego na wydzieleniu H.G. dwóch działek spośród czterech nabytych na współwłasność przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1949 r.;

2) nabycia udziałów H.G. przez A.G. w dniu 4 listopada 1971 r.;

3) dziedziczenia po A.G. zmarłej dnia […] 1981 r.;

4) przekazania posiadania na rzecz małżonków K. przez S.G. w 1995 r.;

5) samoistnego posiadania przez S.G. od dnia 31 sierpnia 1981r. udziałów 13/32, które H.G. odziedziczyła po matce A.G.

6) upływu dnia 1 września 2011 r. 30 - letniego terminu zasiedzenia liczonego od dnia 31 sierpnia 1981 r. na rzecz małżonków K. w zakresie udziałów 13/32, które H.G. w dniu 31 sierpnia 1981 r. odziedziczyła po matce. Skarżący pominęli, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia, a podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.). Istota zarzutów skargi, z którymi skarżący wiążą jej oczywistą zasadność, polega na zakwestionowaniu poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych i oceny dowodów z których wynika, że skarżący w odniesieniu do działki nr 594 dopiero od 1995 r. uzyskali status posiadaczy samoistnych.

Natomiast przed tą datą status taki miały A.G. (do 1981 r.), a następnie S.G. (do 1995 r.). Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 września 2012 r. Sąd Rejonowy w K. (VII Ns (…)) oddalił wniosek o stwierdzenie zasiedzenia przez A.G. udziału (…) H.G. w działce […] i […]1, stwierdzając w uzasadnieniu, że A.G. z dniem 4 listopada 1971 r. nabyła ten udział z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 grudnia 2013 r., II Ca (…) wraz z uzasadnieniem k. 871 i k. 878 - 880 akt VII Ns (…)).

A.G. zmarła […] 1981 r., a wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne nabyły jej córki S.G. i H.G. po ½ części (postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie I Ns (…)). S.G. od śmierci A.G. do 1995 r. była samoistnym posiadaczem działki 594, a zatem również w zakresie udziałów przysługujących H.G.. Z powyższego skarżący wyprowadzają wniosek, że doliczenie posiadania poprzednika powinno doprowadzić do stwierdzenia zasiedzenia na ich rzecz udziałów przysługujących H.G. z dniem 1 września 2011 r.

Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, nie wynika jednak by skarżący wykazali przeniesienie posiadania spełniające wymogi art. 176 k.c. Wynika jedynie, że A.K. jest jednym ze spadkobierców ustawowych S.G.. Ponadto pominęli, że H.G. 14 września 2006 r. czyli przed upływem wskazanego w skardze terminu zasiedzenia, dokonała darowizny przysługującego jej udziału w spadku Z. K. i S.G. po ½ części (umowa darowizny k. 99 - 100). Z kolei obdarowani 21 grudnia 2006 r. złożyli wniosek o zawezwanie skarżących do próby ugodowej zaznaczając swoje uprawnienia do nieruchomości wynikające ze współwłasności i żądając między innymi opuszczenia przez uczestników działki 594 i zaniechania dalszych naruszeń (I Co (…) Sądu Rejonowego w K.).Skoro wniosek o zawezwanie do próby ugodowej spełniający wymogi art. 123 § 1 pkt 1 w zw. z art. 175 k.c. przerywa bieg terminu zasiedzenia (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 42/06, OSNC 2007, nr 4, poz.

54) nieuwzględnienie wniosku w zakresie udziałów przysługujących H.G. nie przekonuje o oczywistej zasadności skargi. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 r. (Dz.

U. z 2015, poz. 1800 ze zm.), a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu w postępowaniu kasacyjnym na podstawie § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 5 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016, poz. 1714).aj