Supreme Court dismisses cassation appeal on ownership possession dispute, citing lack of clear legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by co-owners regarding a dispute over possession of shared property. The applicants argued that lower courts failed to correctly interpret civil code provisions regarding independent possession versus protective acts. The court ruled that such assessments depend on specific factual circumstances and that the lower court's decision did not constitute a clear, obvious violation of law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 520 § 3, Art. 13 § 2, Art. 391 § 1, Art. 39321 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible when the lower court's decision lacks a clear, obvious violation of law visible at first glance, as possession assessments require specific factual evaluation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 218/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku I.S.S. i A.S. przy uczestnictwie T.B., J.C., H.D., R.D., Gminy K. - Miejskiego Zarządu Dróg w K., J.M., R.P., H.S., M.S., J.S., Województwa Ś. i H.B.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki J.M. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. Sąd Okręgowy w K., w sprawie o zasiedzenie, zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 czerwca 2012 r. i oddalił wniosek.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów art. 172 k.c. w związku z art. 336 i 209 k.c., wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie oceny charakteru czynności współwłaściciela i możliwości traktowania ich jako czynności samoistnego posiadacza udziałów innych współwłaścicieli, a nie jako czynności zachowawczych.
Ponadto wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Ocena samoistności posiadania jest zawsze uzależniona od konkretnych okoliczności o charakterze podmiotowym i przedmiotowym; jest kwestią faktu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r., III CKN 199/98, nie publ., i z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 341/98, nie publ.). Wiele także zależy od jakości i mocy dowodów oraz ich oceny. W związku z tym stanowiska sądów - także Sądu Najwyższego - zajęte w podobnych sprawach mogą różnić się, także przy ocenie okoliczności eksponowanych w skardze kasacyjnej.
W oderwaniu od konkretnych okoliczności, postawy posiadacza oraz innych osób nie można ustanowić jednolitych kryteriów kwalifikacji określonego posiadania jako posiadania samoistnego. W tej sytuacji przyczyna kasacyjna wskazana przez skarżących musi być oceniana wyłącznie jako efekt ich subiektywnego poglądu na ustalenia Sądu i ich ocenę.Skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, gdyż wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r., III SK 31/11, nie publ.).
Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39321 k.p.c. jw