Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 199/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on acquisition by prescription due to lack of significant legal issues and clear evidence of error.

Numero d'incarto III CSK 199/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the Orthodox Parish's cassation appeal regarding the acquisition of religious property by prescription. The parish argued that new knowledge of the property's legal status should be treated as identical to the original acquisition date, raising significant legal questions about good faith. The court dismissed the appeal because the legal issues were not sufficiently significant for Supreme Court review and the arguments merely sought to re-evaluate facts and evidence, which are inadmissible in cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1, Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if it does not raise a significant legal issue requiring interpretation or if it merely challenges factual findings or evidence evaluation, as these are not grounds for cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription good faith possession cassation appeal dismissal religious property rights significant legal issue factual findings review Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 k.p.c.
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o „zmianę” zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być natomiast zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o „zmianę” zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
art. 3 k.c
i czy na tej podstawie można wstecz – stosując odpowiednio art. 3 k.c.
art. 172 k.c
Zachodzi też „…potrzeba wyjaśnienia, czy podmioty, nie istniejące de iure w okresie przyjętym w art. 172 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
oraz błędnym przyjęciem, że domniemanie dobrej wiary wnioskodawcy zostało obalone.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 199/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku Parafii Prawosławnej […] w W.‎przy uczestnictwie Parafii Katolickiej […] w W. i Archidiecezji […] w Polsce‎o zasiedzenie nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Parafia Prawosławna […] w W. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 stycznia 2014 r., oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 1 lipca 2013 r., którym Sąd Rejonowy oddalił wniosek o stwierdzenie, że z dniem 2 sierpnia 2009 r. wnioskodawczyni nabyła przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości o obszarze 0,34 ha położonej w W., składającej się z działek nr […]/2 i nr […]/3.

Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o „zmianę” zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące „…ustalenia dobrej wiary posiadacza samoistnego na podstawie jego wiedzy o rzeczywistym stanie prawnym nieruchomości w sytuacji gdy na mocy orzeczenia Sądu Najwyższego ustalono bezspornie posiadanie samoistne przedmiotowej działki (nr […]/3) od dnia 02.08.1989 r. zaś wiedza wnioskodawcy o stanie prawnym tejże nieruchomości nastąpiła z dniem 20.04.2012 r.

Rodzi się więc pytanie czy obecna wiedza wnioskodawcy o rzeczywistym stanie prawnym nieruchomości wynikająca również z wyroku Sądu Najwyższego może być poczytywana za identyczna wiedzę jak w dniu objęcia działki nr […]/3 i odpowiednio o nr […]/2 w samoistne posiadanie przez wnioskodawcę tj. 02.08.1989 r. i czy na tej podstawie można wstecz – stosując odpowiednio art. 3 k.c. - obalać domniemanie z art. 7 k.c….”. Zachodzi też „…potrzeba wyjaśnienia, czy podmioty, nie istniejące de iure w okresie przyjętym w art. 172 k.c. mogą być beneficjentami określonych w tym przepisie praw i czy nie doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa do ochrony praw majątkowych gwarantowanego w ramach art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej…”.

Skarżąca powołała się ponadto na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, spowodowaną uchybieniami procesowymi wykazanymi w skardze i niewłaściwą wykładnią art. 6, 7, 336 i 172 k.c. oraz błędnym przyjęciem, że domniemanie dobrej wiary wnioskodawcy zostało obalone.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przepisie tym chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.

Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom. Przedstawione przez nią zagadnienia prawne zostały sformułowane w ścisłym powiązaniu z określonymi, samodzielnie poczynionymi założeniami, co świadczy o tym, że skarżącej nie chodzi o rozstrzygnięcie zagadnień prawnych o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej, a jedynie o poddanie postanowienia Sądu Okręgowego kontroli kasacyjnej. Pojęcie dobrej wiary zostało już w orzecznictwie Sądu Najwyższego obszernie wyjaśnione, w tym przede wszystkim w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, mającej moc zasady prawnej (OSNCP 1992, nr 4, poz. 48), oraz w licznych późniejszych orzeczeniach.

Poza tym kwestia zasiedzenia nieruchomości stanowiącej miejsce kultu religijnego na G., gdzie usytuowane są objęte żądaniem wniosku działki nr […]/2 i nr […]/3 o obszarze 0,34 ha, była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postanowieniach z dnia 19 listopada 2008 r., III CSK 91/08 (nie publ.), z dnia 14 października 2010 r., III CSK 305/09 (OSNC-ZD 2011, nr B, poz.

39) i z dnia 20 kwietnia 2012 r., III CSK 258/11 (nie publ.). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Tak rozumianej oczywistości skarżąca nie wykazała. Z zarzutów podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. i wspierających je wywodów wynika, że skarżąca zmierza w istocie do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów, a w ślad za tym ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być natomiast zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]