Supreme Court dismisses appeal on acquisition of ownership, ruling facts preclude acquisitive prescription under Civil Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by spouses against a lower court's rejection of their acquisition of ownership claim. The applicants argued that the law required proof their possession extended beyond their joint ownership rights, yet the established facts clearly indicated the statutory prerequisites for acquisitive prescription were not met. Consequently, the court found no legal issue justifying cassation review and rejected the appeal as unfounded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 339 k.c.; Art. 172 k.c.; Art. 3983 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issue is not sufficiently abstract and does not constitute a distinct legal question separable from the contested factual findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 194/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku K. S. i J. S.przy uczestnictwie R. L.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 marca 2017 r.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące zastosowania art. 339 k.c., a także konieczna jest odpowiedź na pytanie, czy w sprawie o zasiedzenie nieruchomości zasadne jest żądanie od wnioskodawców będących małżonkami wykazania, iż przez cały okres zasiedzenia ich posiadania wykraczało poza granice przysługującego im prawa do posiadania i korzystania z rzeczy wynikającego ze współwłasności tej nieruchomości, gdy tylko jeden z małżonków stał się współwłaścicielem tej nieruchomości i to dopiero po kilkunastu latach biegu okresu zasiedzenia.
Ponadto skarżący wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W skardze kasacyjnej nie podniesiono podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., zatem zarzuty stawiane w ramach podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. mogą być rozpatrywane tylko na gruncie stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonym wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ten stan faktyczny w sposób oczywisty wskazuje, że nie ma podstaw do zastosowania art. 339 k.c., oraz że przesłanka zasiedzenia przewidziana w art. 172 k.c. nie została spełniona.
O zasadności skargi, a tym bardziej o jej oczywistej zasadności nie może być zatem mowy.Nie można także uznać, że w sprawie występuje przytoczone zagadnienie prawne, zostało ono bowiem sformułowane bez należytego uzasadnienia, w tym odwołania się do dotychczasowej judykatury i wypowiedzi piśmiennictwa. W istocie jednak jego sformułowanie stanowi próbę podważenia dokonanych w sprawie ustaleń i obalenia wynikających z nich wniosków. Z judykatury Sądu Najwyższego wynika, że zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny, abstrakcyjny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń lub oceny dowodów.
Tych wymagań „zagadnienie” postawione przez skarżących nie spełnia.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).aj