Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 194/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal issue or interpretative doubts under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 194/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a creditor against a decision prohibiting business activities. The appellant argued that the case presented a significant legal issue regarding the obligations of representatives of legal persons under bankruptcy law, but the court found these arguments insufficient. The court determined that the appellant failed to demonstrate serious interpretative doubts or conflicting case law, thereby denying the appeal's admissibility under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or serious interpretative doubts requiring Supreme Court resolution, which the appellant must substantiate with specific arguments rather than general assertions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue serious interpretative doubts Civil Procedure Code bankruptcy law representatives business activity prohibition procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c.
prawa prowadzenia działalności gospodarczej, wnioskodawca – powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art.
art. 520 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 10 ust.
§ 10 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
1 pkt 5 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn.
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
prawa prowadzenia działalności gospodarczej, wnioskodawca – powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 194/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku wierzyciela L. K.‎przy uczestnictwie A. D., K. L. i B. W.‎o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt VII Ga […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników A. D., K. L. i B. W. kwoty po 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 stycznia 2014 r. oddalającego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 lutego 2013 r., którym oddalono wniosek o pozbawienie uczestników A.

D., K. L. i B. W. prawa prowadzenia działalności gospodarczej, wnioskodawca – powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c. – wniósł o „zmianę” zaskarżonego postanowienia przez orzeczenie wobec uczestników zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres 5 lat ewentualnie uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Twierdził, że w sprawie zachodzi konieczność wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy co do problemu prawnego dotyczącego zasad orzekania w stosunku do reprezentantów osób prawnych zakazu, o którym mowa w art. 373 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.), w kontekście powstania przesłanek obowiązku wykonania przez nich powinności zastanych pod reżimem prawnym określonym normą art. 1 § 2 i art. 5 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r.

– Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) i dokonania wykładni powołanych przepisów oraz art. 232 zdanie drugie k.p.c.Analiza wywodów zawartych skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi.

Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.

Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Skarżący nie sprostał tym wymaganiom, ograniczył się bowiem do ogólnikowego zasygnalizowania problemu prawnego, co – oczywiście – nie może być uznane za wystarczające i świadczy o tym, że skarżącemu nie chodzi ani o wykładnię przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów ani o rozstrzygnięcie istotnego zagadnienia prawnego, a jedynie o poddanie postanowienia Sądu Okręgowego kontroli kasacyjnej.

Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 10 ust. 1 pkt 5 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:

Dz. U. z 2013 r., poz. 490). [aw]