Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 185/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious correctness and binding precedent conflict.

Numero d'incarto III CSK 185/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment ordering the return of unjust enrichment. The defendant argued that the lower court erred in finding the claim was not time-barred, but the Supreme Court found the appeal lacked obvious correctness and did not demonstrate a conflict in judicial interpretation requiring a binding precedent ruling. Consequently, the appeal was rejected, and the defendant was ordered to pay the plaintiff's litigation costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it is obviously correct or if there is a conflict in judicial interpretation requiring a binding precedent ruling.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious correctness standard conflict in judicial interpretation unjust enrichment claim time bar defense

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por.
Art. 98 § 1 k.p.c.
orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 i art.
Art. 109 § 1 k.p.c.
98 § 1 i art. 109 § 1 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
109 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]
art. 405 k.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 185/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa T. […] sp. z o.o. w K.‎przeciwko L. C.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 sierpnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K., zasądzając od pozwanego na rzecz powódki świadczenie pieniężne tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia. Podstawę tego roszczenia stanowiła zapłata przez powodową spółkę podatku dochodowego od osób fizycznych, który obciążał pozwanego w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego. Sąd Apelacyjny nie podzielił twierdzeń pozwanego, by dokonując podwyższenia kapitału zakładowego wspólnicy ustalili, że należny z tego tytułu podatek powinien zostać uiszczony przez spółkę.

Orzeczenie to zapadło w wyniku ponownego rozpoznania sprawy po wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., III CSK 282/11 (nie publ.), którym uchylono poprzedni wyrok Sądu Apelacyjnego, wskazując na nieprawidłowe przyjęcie, że dochodzone w sprawie roszczenie uległo przedawnieniu.Wyrok Sądu Apelacyjnego został zaskarżony skargą kasacyjną przez pozwanego, który zarzucił wydanie go z naruszeniem art. 405 k.c., wnosząc na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie występują w niej zwłaszcza podstawy, na których istnienie wskazała skarżąca: oczywista zasadność skargi oraz konieczność wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.Przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w myśl utrwalonego stanowiska judykatury rozumieć należy jej zasadność ewidentną, możliwą do stwierdzenia już na pierwszy rzut oka bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (tak np.

Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ., z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, nie publ. oraz z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13, nie publ.). Przyjęcie skargi kasacyjnej uzasadnione jest wówczas koniecznością weryfikacji tego orzeczenia i usunięcia go z obrotu - przez co zrealizowana zostać może publiczny cel tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. W konsekwencji, nie każde naruszenie prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie zwykłego środka zaskarżenia (realizującego indywidualne interesy stron) oznacza jednocześnie oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Argumentacja przedstawiona w tym zakresie przez skarżącego nie wystarcza do wykazania tak rozumianej przesłanki z 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdzenia skarżącego sprowadzają się w tym zakresie do polemiki z poglądem Sądu Apelacyjnego o istnieniu po stronie powódki roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia - sformułowanej przy tym w sposób ogólny i lakoniczny. Przekonanie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie wystarcza do przyjęcia tej oceny, wymaga bowiem wskazania, w czym wyraża się kwalifikowany i oczywisty charakter zarzucanego naruszenia.Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można także stwierdzić, by podjęcie w dotychczasowym toku postępowania dwóch różnych rozstrzygnięć przez Sąd Okręgowy i Apelacyjny przesądzało o istnieniu w sprawie potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

Przesłanka ta, sformułowana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., odnosi się do sytuacji, w której w orzecznictwie istnieje zauważalna i zasadnicza różnica poglądów co do sposobu wykładni określonej regulacji prawnej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 stycznia 2014 r., III SK 33/13, nie publ., z dnia 20 lutego 2014 r., III SK 63/13, nie publ., z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, nie publ.). Do wykazania tej przesłanki nie wystarcza natomiast samo wydanie dwóch różnych rozstrzygnięć przez sądy rozpoznające sprawę w pierwszej i drugiej instancji - fakt ten bowiem może wskazywać co najwyżej na istnienie incydentalnej różnicy zdań, nie zaś rozbieżności o trwałym charakterze, której rozstrzygnięcie wymagałoby wypowiedzi Sądu Najwyższego.

Jedynie w takim wypadku skarga kasacyjna mogłaby spełnić swoje zadanie publiczne, służąc w istotnym stopniu rozwojowi prawa, nie zaś jedynie rozstrzygnięciu konkretnej sprawy, osądzonej już prawomocnie przez sądy powszechne.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 i art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]