Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to properly formulate legal issue and substantiate public law grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision on marital property division. The appellant failed to meet procedural requirements under the Code of Civil Procedure by not formulating a precise legal issue or providing deep legal argumentation for public law grounds. Consequently, the court ruled that the appeal could not be admitted for consideration.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. - A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to formulate a legal issue meeting the requirement of defining two possible answers or fails to substantiate public law grounds with serious, universal, and significant legal controversies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 168/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku J. J. przy uczestnictwie M. J. o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lipca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) orzeka, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).Powołanie się na przesłankę określoną w punkcie pierwszym wymaga sformułowania zagadnienia prawnego a temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi.
Przedstawione opisowo zagadnienie nie jest także zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., skarżący nie wykazał bowiem, że ma ono poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołuje zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostało dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a jego rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego wyniku sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. Przeciwnie - wywód zawarty w uzasadnieniu wniosku i przytoczone judykaty wskazują na jednolity pogląd Sądu Najwyższego w kwestii wpływu zasad współżycia społecznego na przesłankę „ważnych powodów”, o której mowa w art. 43 § 2 k.r.o.
Z tej też przyczyny nie zachodzi potrzeba dokonania kolejnej wykładni wskazanego przepisu, zwłaszcza że nie zostało wykazane, iż wywołuje on wątpliwości kwalifikowane a nie zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. i 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. jw