Supreme Court dismisses appeal on adverse possession claim, ruling no legal issue exists for cassation review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the City's cassation appeal against the District Court's decision on adverse possession. The City argued that the lower court failed to properly interpret civil code provisions regarding independent and dependent possession of land. The Court ruled that the District Court's factual findings were clear and based on evidence, leaving no room for legal review on cassation grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 339 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 172 § 1 i § 2 k.c.; Art. 336 k.c.; Art. 140 k.c.; Art. 233 k.c.: A cassation appeal challenging a court's determination of adverse possession is inadmissible when the appeal does not raise a genuine legal issue but merely seeks to revise factual findings within the competence of ordinary courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 159/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku M.C i W.C.przy uczestnictwie Gminy Miejskiej K.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 19 listopada 2018 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek wnioskodawców o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zasiedzenie na skutek apelacji wnioskodawców M.C i W.C. zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego […] w K. z dnia 6 października 2017 r.Skargę kasacyjną wniosła uczestniczka Gmina Miejska K., wskazując na istnienie potrzeby wykładni art. 339 k.c. w związku z art. 6 k.c. i art. 172 § 1 i § 2 k.c. w związku z art. 336 w związku z art. 140 oraz art. 233 k.c. Ponadto wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące posiadania samoistnego i zależnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze jednoznacznie przesądzono, że samoistny posiadacz nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste może nabyć jej własność przez zasiedzenie (np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2016 r., III CZP 57/16, OSNC 2017, nr 5, poz. 51, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2017 r., III CZP 49/16, OSNC-ZD 2018, nr 3, poz. 40, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2017 r., I CSK 299/15, nie publ., i z dnia 18 października 2018 r., IV CSK 361/17, nie publ.).
Tym bardziej zatem możliwe jest nabycie przez zasiedzenie nieruchomości niebędącej przedmiotem użytkowania wieczystego, choćby leżała w zespole lub w bezpośredniej styczności z nieruchomością takim użytkowaniem objętą. Nie ma zatem sugerowanego w skardze problemu prawnego, a co najwyżej mogą powstać – dotyczące konkretnych okoliczności sprawy – problemy faktyczne lub dotyczące ustaleń. Leżą one jednak w zakresie kompetencji sądów powszechnych (sądów meriti). Ustalenia Sądu Okręgowego są jednoznaczne, przekonująco przedstawione i odniesione do konkretnych dowodów.
Skarga, zmierza w istocie do rewizji tych ustaleń, co jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 k.p.c., nie znajdując podstaw do odstąpienia od zasady wyrażonej w tym przepisie. aj