Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit regarding co-ownership share calculation errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal without examining the merits, ruling that the lower court's error in calculating co-ownership shares was not obvious. The appellant argued the appellate court failed to consider the entire evidence regarding the boiler room, but the court found the appellate court's reasoning sufficiently detailed. Consequently, the appeal was rejected as lacking the clear merit required for extraordinary cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates obvious merit, meaning the error must be evident without complex reasoning, which was absent here.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 146/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa Wspólnoty […]przeciwko Gminie K. Urzędowi Miejskiemu w K.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K., ustalając nieważność ustanowienia odrębnej własności lokali w zakresie, w jakim czynność ta określała wysokość udziałów w nieruchomości wspólnej. Dokonując odmiennej oceny okoliczności sprawy Sąd drugiej instancji stwierdził, że pozwana gmina w niewłaściwy sposób określiła wysokość tych udziałów, uwzględniając w obliczeniu pomieszczenie kotłowni, które nie wchodziło w skład nieruchomości wspólnej.
W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła wydanie tego orzeczenia z naruszeniem art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 328 § 2, art. 391 § 1 i art. 382 k.p.c.; art. 15a ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm.); art. 3 ust. 2 w związku z art. 6 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.); art. 58 k.c.; art. 328 § 2, art. 391 § 1 i art. 382 k.p.c.; art. 231 k.p.c. w związku z art. 232, art. 210 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 6 k.c.; art. 247, art. 244 oraz art. 246 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie występują podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak zwłaszcza przesłanki oczywistej zasadności wniesionej skargi, na której występowanie powołała się skarżąca. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zasadność skargi kasacyjnej w stopniu oczywistym oznacza jej zasadność ewidentną, widoczną już na pierwszy rzut oka bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (tak m.in.
Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ., z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, nie publ. oraz z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13, nie publ.). Istnienie tego szczególnego i kwalifikowanego stanu nie wynika jednak z argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zdaniem skarżącej o oczywistej zasadności przesądza w tym wypadku nieprawidłowe ustalenie przez Sąd Apelacyjny składu nieruchomości wspólnej, będące wynikiem braku odniesienia się do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz argumentów Sądu pierwszej instancji.
Problemy te stanowiły jednak przedmiot stosunkowo szerokich i wnikliwych uwag Sądu Apelacyjnego. Biorąc pod uwagę charakter naruszeń wskazywanych przez skarżącą nie można stwierdzić, by którekolwiek z nich mogło mieć charakter ewidentny i kwalifikowany, uzasadniając kontrolę prawomocnego orzeczenia przez Sąd Najwyższy. Jedynie w takim bowiem wypadku możliwe byłoby spełnienie publicznych celów nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna – funkcjonująca inaczej niż środki zwykłe (w tym apelacja), w ramach których możliwe jest kwestionowanie znacznie szerszej gamy uchybień przy rozpoznawaniu spraw.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 i art. 109 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]